اسلام را با واژگان لیبرالیسم توضیح دادن، در بهترین حالت، نتیجهٔ معکوس دارد. گفتن اینکه چیزی «رهایی‌بخش» یا «آزادی‌بخش» است، ادعایی تهی است، زیرا هر کسی می‌تواند هر چیزی را رهایی‌بخش تصور کند. برخی با X احساس آزادی می‌کنند و برخی با Y. این موضوع کاملاً ذهنی است، پس با تکیه بر این واژگان توخالی چیز معناداری نمی‌گویید؛ به‌ویژه وقتی فهم مردم از آزادی تا این اندازه تحت تأثیر حساسیت‌های فرهنگی معاصر است و در نتیجه تمایلی ندارند باور کنند که مسلمانان وقتی می‌گویند حجاب یا هر چیز دیگری رهایی‌بخش یا توانمندساز است. برای ما مسلمانان استفاده از این واژگان به‌ویژه نتیجهٔ معکوس دارد، چون در دین و سنت ما معانی بسیار فراوانی برای انتقال وجود دارد. چرا از آن ذخیرهٔ گسترده و ژرف معنا بهره نمی‌گیریم تا با همسایگان، دوستان و خانواده‌مان سخن بگوییم؟ چرا اصرار داریم به‌جای آن، به برکهٔ کم‌عمق لیبرالیسم بسنده کنیم؟

Explaining Islam using the vocabulary of liberalism is, at best, counterproductive. Saying that something is “freeing” or “liberating” is an empty claim because anything and everything can be conceived by someone as liberating. Some people feel liberated by X and others feel liberated by Y. It’s entirely subjective, so you’re not saying anything meaningful by resorting to these empty terms (especially when people’s understanding of liberty is so heavily influenced by contemporary cultural sensibilities and hence they aren’t inclined to believe Muslims when they say the hijab or whatever else is liberating or empowering, etc.). It is especially counterproductive for us as Muslims to use this vocabulary because there is so much meaning to convey in our deen and our tradition. Why don’t we tap into that expansive, deep reservoir of meaning to talk to our neighbors, our friends, our family? Why do we insist on scraping the shallow puddle of liberalism instead?