تصور کنید انسانی کر و نابینا که تنها حس لامسه‌اش برای شناخت اطراف در دسترس اوست. اما اوضاع از این هم بدتر است. این شخص فقط می‌تواند با استفاده از یک سوزن، اطراف خود را لمس کند. او سوزن را در دست می‌گیرد و نوک آن را روی سطح اشیای پیرامونش می‌کشد. نوک آن سوزن تنها پنجره‌ی او به جهان است. همین نوک کوچک سوزن، تنها منبع اطلاعات او درباره‌ی تمام هستی است.

Imagine a deaf, blind person who only has his sense of touch available to learn about his surroundings. But it gets worse than that. This person can only feel his surroundings by using a needle. He holds the needle and rubs its tip over the surfaces of objects around him. The tip of that needle is his only window into the world. That tiny needle tip is his only source of information about the entire universe.

و حالا تصور کنید تعجب ما را، وقتی این مرد می‌خواهد برای ما از ماهیت واقعیت بگوید. تصور کنید سردرگمی ما را، وقتی برای ما توضیح می‌دهد که «همهٔ این‌ها یعنی چه». تصور کنید سرگرمی ما را، وقتی پافشاری می‌کند که تنها چیزهایی که در جهان وجود دارند، همان‌هایی‌اند که از طریق سوزنش احساس می‌کند.

So imagine our surprise when this man tries to tell us about the nature of reality. Imagine our confusion as he explains to us what “it all means.” Imagine our amusement when he insists that the only things that exist in the world are what he can feel through his needle.