من در دوران دبیرستان کتاب «تاریخچه‌ای مختصر از زمان» نوشته‌ی استیون هاوکینگ را خواندم و آن را عالی یافتم. همچنین وقتی دبیرستانی بودم، فرصتی پیدا کردم که او را به‌طور حضوری سخنرانی کردن ببینم. او یکی از عامه‌پسندکنندگان علم بود که علاقه‌ام را به مطالعه‌ی فیزیک برانگیخت، و این علاقه در نهایت به دریافت مدرک من در این رشته از دانشگاه هاروارد انجامید.

I read Stephen Hawking’s A Brief History of Time in middle school and thought it was great. I also got a chance to see him speak in person when I was in high school. He was one of the populizers of science who sparked my interest in studying physics that eventually led to receiving my degree in the subject from Harvard.

آنچه درباره هاوکینگ همواره روشن بود این بود که او مردی با ایمانی بزرگ بود. اما نه ایمان به خدا؛ او یک ملحد سرسخت بود. ایمانش را به توانایی ذهن انسان برای کشف «نظریهٔ یکپارچهٔ بزرگ همه‌چیز» گذاشته بود. آیا چنین نظریه‌ای وجود دارد؟ هاوکینگ قویاً بر این باور بود، و مانند اینشتین و بسیاری دیگر از فیزیکدانان، زندگی‌اش را وقف تلاش برای کشف آن کرد.

What was always clear about Hawking was that he was a man of great faith. Not faith in God, though. He was a staunch atheist. He put his faith in the human mind’s ability to discover the “Grand Unified Theory of Everything.” Does such a theory exist? Hawking strongly believed so, and like Einstein and many other physicists, he dedicated his life to attempting to discover it.

چگونه می‌دانیم چنین نظریه‌ای وجود دارد؟ و چگونه می‌دانیم که اساساً می‌توان آن را کشف کرد؟ این پرسش‌ها به‌عنوان دانشجوی فیزیک مرا آزار می‌داد. و هیچ‌یک از استادانم پاسخ قانع‌کننده‌ای نداشتند. بیشترین چیزی که می‌توانستند بگویند این بود که جهان چنان پیچیده است و چنان نظم شگفت‌انگیزی را نشان می‌دهد که باید چیزی باشد که همه‌چیز بر آن استوار است. باید حقیقتیژرف‌تر در کار باشد! باید دلیلی وجود داشته باشد که این نظم، این «طرح بزرگ»، پدید آمده است! و به گفته‌ی هاوکینگ، دلیل آن این است که نظریه‌ای فراگیر، شاید حتی یک معادله‌ی تبیین‌کننده‌ی همه‌چیز، که برخی فیزیکدانان آن را «معادله‌ی خدا» می‌نامند، زیربنای همه‌چیز است.

How do we know such a theory exists? And how do we know it can be discovered at all? These were questions that troubled me as a student of physics. And none of my professors had compelling answers. The most that they could say is that the universe is so intricate and demonstrates such complexity and sublime order that there must be something that underlies it all. There must be a deeper truth! There must be a reason why this order, this “Grand Design” exists! And the reason, Hawking 1 2 The Modernist Menace to Islam surmised, is that an all-encompassing theory, perhaps even one all-explanatory equation, a “God equation” as some physicists call it, underpins it all.

در این طرز تفکر، شرک آشکار است، به ویژه نزد کسانی مانند هاوکینگ که با سماجت، خدا را در برابر این گونه گمانه‌زنی‌های مابعدالطبیعی درباره جهان و تاریخ آن انکار می‌کنند. او به جای آنکه بپذیرد که نظم جهستی و قابلیت درک آن توسط ذهن، نخست به سبب آفریدگار قادر مطلق جهان و ذهن انسان است، با لجاجت از آنچه آشکار است روی گرداند و بر پنداری ساخته خیال خویش، یعنی «معادله خدا» که نام نابجایی بر آن نهاده، پافشاری کرد. چه حماقتی است که کسی گمان کند ذهنش آنقدر توانمند است که نه تنها رازها و عظمت جهان را درک کند، بلکه آن را در چارچوبی نظری که خود ساخته، نظام‌مند سازد! این چیزی جز پرستش خویشتن نیست، همان شرکی که از ابلیس و فرعون سر می‌زند.

The shirk explicit in this mentality is clear, especially for those like Hawking who militantly reject God in lieu of this kind of metaphysical speculation about the world and its history. Rather than recognize that the order of the universe and its comprehensibility to the mind in the first place are due to an all powerful Creator of both the universe and the human mind, Hawking obstinately turned away from the obvious to insist on a figment of his imagination, the blasphemously-named “God equation.” What folly it is to imagine that one’s mind is powerful enough to not only comprehend the secrets and grandeur of the universe but also to systematize it in a theoretical framework of one’s making! This is nothing but self worship, the kind of shirk seen from the likes of Iblis and Pharoah.

من آیات نخستین سورۀ الملک را در قرآن بسیار مرتبط با هاوکینگ و مرگ او، و با مرگ کسانی مانند او که هوای نفس خود را می‌پرستند و خود را نابغه‌هایی روشن‌ضمیر می‌پندارند، اما جز خودشان کسی را نمی‌فریبند، می‌یابم.

I find the first several verses of Surat al-Mulk in the Quran very relevant to Hawking and his demise and the demise of those like him who worship their whims, thinking they are enlightened geniuses, but deluding none but themselves.

سورۃ الملک (۶۷:۱-۶)

Al-Mulk (Q67:1-6)