آیا با کشورهایی که پوشیدن لباس کوکلاکس‌کلان، یونیفورم نازی‌ها یا پرچم کنفدراسیون را در انظار عمومی ممنوع می‌کنند، مشکلی داریم؟ امیدواریم که نه. اما اگر مردم کشوری مانند فرانسه نسبت به حجاب همان احساسی را داشته باشند که ما نسبت به لباس کوکلاکس‌کلان، نازی‌ها و کنفدراسیون داریم، چه؟

Do we have a problem with countries that ban people from wearing KKK garb or Nazi uniforms or Confederate flags in public? Hopefully not. But what if the people of a country — like France — feel about the hijab how we feel about KKK, Nazi, and Confederate dress?

این گمانه‌زنی نیست. این تقریباً همان چیزی است که سکولارها در فرانسه، آلمان و جاهای دیگر استدلال می‌کنند: یعنی که حجاب در نظر آنان بدترین نوع ستم را نمایندگی می‌کند، و اهمیتی ندارد که مسلمانان می‌گویند حجاب چه معنایی دارد، همان‌طور که اهمیتی ندارد که نئونازی‌ها می‌گویند صلیب شکسته چه معنایی دارد. تنها چیزی که اهمیت دارد این است که حجاب برای آنان و برای جامعه‌ی به‌طور کلی چه نمادی است.

This is not speculation. This is more or less what secularists in France, Germany, and elsewhere argue, namely that the hijab represents to them the worst kind of oppression and it doesn’t matter what Muslims say the hijab means any more than what neo-Nazis say the swastika means. All that matters is what the hijab symbolizes to them, and to their society at large.

مسلمانان باید با آن توصیف مخالفت کنند. اما این کار مستلزم چیزی فراتر از این است که «من باید آزاد باشم هر چه می‌خواهم بپوشم.» این استدلال قطعاً کسی را قانع نخواهد کرد، چه رسد به اینکه سکولارها را از نگرش منفی‌شان نسبت به حجاب منصرف کند.

Muslims should contest that characterization. But that would have to involve something more substantive than “I should have the freedom to wear whatever I want.” That argument is certainly not going to move anyone, much less disabuse the secularists of their negative attitudes toward the hijab.

این که بگوییم «حجاب یک انتخاب است» هم به همان اندازه بی‌اثر است، زیرا سکولارها در واقع با این سخن مخالفتی ندارند. آنان بر این باورند که حجاب بخشی از نظامی گسترده‌تر از ستم مردسالارانه است، و زنان مسلمان چنان در آن نظام غوطه‌ورند که حتی متوجه نیستند با پوشیدن حجاب، با وجود انتخاب آگاهانه‌شان، تحت انقیاد قرار می‌گیرند.

Insisting that the “hijab is a choice” is equally ineffective since the secularists don’t really disagree: they believe the hijab is part of a larger system of patriarchal oppression and that Muslim women are so steeped in that system that they don’t even realize that they are being subjugated by means of veil despite their conscious choice to wear it.

این‌که مسلمانان چگونه می‌توانند درباره‌ی حجاب با غیرمسلمانان گفتگوی سازنده داشته باشند، راه‌های دیگری هم دارد؟ استفاده از نمونه‌ی حضرت مریم در گفتگو با مسیحیان انتخابی آشکار است.

So how else could Muslims engage in a productive dialogue with non-Muslims about the hijab? Using the example of the Virgin Mary when speaking to Christians is an obvious choice.

ما باید از نمونه‌های تاریخی دیگری استفاده کنیم. پوشش عریان امروزی، پس از همه، انحرافی تازه است. باید درباره‌ی آثار برهنگی و جنسی‌سازی فضاهای عمومی بر رفتار مردم و روان‌شناسی آنان (یعنی قلب‌ها و ذهن‌هایشان) بحث کنیم.

We should draw on other historical examples. Modern bare-all dress, after all, is a recent aberration. We should discuss the effects of nudity and the sexualization of public spaces on people’s behavior and their psychologies (i.e., their hearts and minds).

درباره اهمیت پوشاندن بدن و آراستن خود با پارچه، به عنوان ویژگی منحصربه‌فرد انسان، چه می‌توان گفت؟ مسلمانان البته از دانش ما درباره آدم و حوا بهره می‌برند، اما حتی سکولارها هم باید اعتراف کنند که حیوانات به همان شیوه بدن خود را نمی‌پوشانند. حیوانات از پارچه برای پنهان کردن بدن و محو کردن خطوط اندام خود استفاده نمی‌کنند. سکولارها قطعاً عقل انسانی را ارج می‌نهند، و این ویژگی دیگری است که انسان را از جهان حیوانات جدا می‌کند. پوشاندن بدن باید به همین شیوه، به‌عنوان نشانه‌ای از انسانیت، فهمیده شود.

What about the significance of covering up and adorning oneself with fabric being uniquely human? Muslims of course draw on our knowledge of Adam and Eve, but even secularists have to admit that animals don’t cover in the same way. Animals don’t use fabric to hide the body and obfuscate its contours. Secularists certainly celebrate human reason, which is another distinguishing factor that sets humanity apart from the animal kingdom. Covering the body ought to be understood similarly, as a mark of humanity.

حتی اگر سکولارها بخواهند با استناد به طبیعت‌گرایی ادعا کنند که «برهنگی طبیعی‌تر است» و این را با دنیای حیوانات نشان دهند، باید توجه کنیم که حتی همین ادعا هم دقیقاً درست نیست. به آیین‌های جفت‌گیری و شیوه‌ای نگاه کنیم که نرها و ماده‌ها خود را می‌آرایند و در رقص‌ها و حرکات پیچیده شرکت می‌کنند تا طرف مقابل را جذب کنند. حتی در میان حیوانات، جفت‌گیری یک کار وحشیانه و صرفاً تماس دو بدن برهنه با یکدیگر نیست. نه، حتی حیوانات نیز به «پوشش» یکدیگر بسیار جدی اهمیت می‌دهند: رنگ، ضخامت پشم، پیچیدگی الگوهای رنگدانه و مانند آن. حتی حیوانات با ظاهر و شکل به شیوه‌ای عمدی و حتی پیچیده توجه دارند. و گونه‌های بسیاری وجود دارند که در آن‌ها به‌ویژه ماده خود را از نرها پنهان می‌کند و خود را کمیاب می‌سازد تا نرها برای «اثبات خود» و جلب همسر آینده‌شان بسیار بیشتر تلاش کنند. اما ظاهراً برخی انسان‌ها فکر می‌کنند که برهنه شدن تا پوست، یا نمایش بدن به شیوه‌های دیگر، عکس گرفتن از این بدن‌ها و «مچ شدن» در یک اپلیکیشن دوستیابی در گوشی هوشمند تمام چیزی است که لازم و مطلوب است، پیش از آنکه خود را در معرض صمیمیت و همه آسیب‌پذیری‌های آن قرار دهند.

But even if secularists want to invoke naturalism and claim that “nudity is more natural” as demonstrated by the animals kingdom, we should consider how even that is not exactly the case. Look at mating rituals and how males and females will adorn themselves and will participate in intricate dances and movements to attract the other. Even for animals, mating is not some brute affair of two naked bodies coming in contact and copulating. No, even animals take each other’s “clothes” very seriously: coloration, thickness of fur, intricacy of pigmentation pattern, etc. Even animals are concerned with externalities and form in a deliberate and even sophisticated way. And there are more than a few species where the female in particular will hide herself from males and make herself scarce so that the males have to work extra hard to “prove themselves” in order to win over their better half. But apparently, some humans think that stripping down to their skin or baring their bodies in other ways, taking pictures of said bodies, and “matching” on a smart phone dating app is all that is necessary and desirable before exposing themselves to intimacy and all its vulnerabilities.

و درباره آیندهگرایی چطور؟ اگر به لبه تجربی مد نگاه کنید، بسیاری از چیزهایی را خواهید دید که یادآور حجاب است. قطعاً پوشاندن صورت و موی سر توسط زنان بخشی از برخی از این مدها است. اگر فرهنگ و جامعه غربی پیوسته در حال پیشرفت باشد، بی‌شک سبک‌های امروز فردا منسوخ خواهند شد. این است آن راهپیمایی بی‌پایان «پیشرفت» که به ما گفته می‌شود. اگر زنان امروز به لباس‌های کوتاه‌تر و نمایش موی خود تمایل دارند، منطقی است که ترجیحات تغییر کند و این روند معکوس شود. در آن صورت، لباس مسلمانان در آن بستر گسترده‌تر به‌سختی جای تعجب دارد.

And what about futurism? If you look at the cusp of experimental fashion, you will see much that is reminiscent of the hijab. Certainly women covering the face and hair is a part of some of these fashions. If Western culture and society is continuously advancing, undoubtedly the styles of today will be obsolete tomorrow. Such is the endless march of “progress,” we are told. If women today are inclined to skimpier outfits and brandishing their hair, it serves to reason that preferences will shift and the trend will reverse. In which case, Muslim dress is hardly out of place in that wider context.

این‌ها فقط نمونه‌های کوتاهی هستند، اما هرکدام می‌تواند به بحث‌های برانگیزانندهٔ فکری دربارهٔ اهمیت و معنای پوشش منجر شود، و همان‌طور که مدام می‌گویم، همین سطح از گفتگو است که باید صورت بگیرد: در سطح معنا و ارزش‌ها. استناد به مفاهیم توخالی مانند «آزادی انتخاب» این گفتگو را پیش‌گیری می‌کند، آن را خنثی می‌سازد و مسلمانان را در موقعیت بازنده قرار می‌دهد. وقت آن رسیده که راهبردمان را تغییر دهیم.

These are just brief examples, but each one has the potential to lead to thought-provoking discussions about the significance and meaning of dress, and as I keep saying, that’s the level of discussion that needs to happen: on the level of meaning and values. Invoking empty notions like “freedom of choice” forestalls that discussion, sabotages it, and puts Muslims in a losing position. Time to change our strategy.