اهمیتی ندارد که شما مذهبی باشید یا نه، و اینکه به خدا ایمان داشته باشید یا نداشته باشید. «رابطه جنسی امن» برای کسی که ازدواج نکرده وجود ندارد. اگر میان شما و کسی که با او همبستر می‌شوید هیچ سند و پیوند قانونی‌ای در کار نباشد، در بی‌پناهی آن شخص قرار می‌گیرید و اگر اتفاقی بیفتد، چه تصادفی، چه عمدی و چه از روی بدخواهی، کمتر کسی می‌تواند کمکی به شما بکند. این موضوعی است به معنای کاملاً واقعی کلمه، میان مرگ و زندگی؛ چه از نظر امکان پدید آمدن یک انسان دیگر سخن بگوییم، چه از نظر ابتلا به بیماری‌های تهدیدکننده زندگی، و چه از نظر هرگونه آسیب عاطفی، جسمی یا جنسی ممکن، یا همه اینها با هم.

It doesn’t matter if you are religious or not, or if you believe in God or not. There is no such thing as “safe sex” if you are not married. If there is no paper involved between you and whoever you are sleeping with, you are at the mercy of that person and there is very little anyone can do to help you if something happens, be it accidental, deliberate, or malicious. This is a matter of life and death in the most literal sense, whether you are talking about the potential to create life, i.e., a human being, or the contraction of life threatening diseases, or any other kind of possible emotional, physical, or sexual abuse, or all of the above.

این موضوع زمانی آشکار و مورد اتفاق همگان بود. این موضوع زمانی عقل سلیم به شمار می‌رفت. اما امروز، همین که کسی به آن اشاره کند، فوراً به‌عنوان یک بنیادگرای مذهبی برچسب می‌خورد که عقلش را تعطیل کرده و حقوق بشر و ارزش خودمختاری جنسی را نمی‌فهمد، و از این قبیل حرف‌ها. چقدر می‌توان کور بود؟ آیا فهمیدن این موضوع واقعاً این‌قدر برای مردم دشوار است؟

This used to be common knowledge. This used to be common sense. But now, just pointing this out means you’re a religious fundamentalist who has turned off his brain and doesn’t understand human rights and the value of sexual autonomy, and blah blah blah. How blind can you be? Is this really so hard for people to understand?

ما مسلمانان، بله، به احکام اسلامی در مورد پرهیز از روابط پیش از ازدواج و ازدواج و غیره پایبندیم، پیش از هر چیز به این دلیل که به آفریدگارمان گوش می‌دهیم و از او فرمان می‌بریم. هیچ شکی در این نیست. اما وقتی سودمندی و حکمت روشن در فرمان‌های او را می‌شناسیم و در این دنیای دیوانه‌وار و وارونه به آن توجه می‌کنیم، آیا این به آن معناست که ما «عقل‌گرا» هستیم و می‌خواهیم فلسفه معتزلی را زنده کنیم یا چیزی از این قبیل؟ برای اینکه حماقت‌های در جریان را ببینیم، لازم نیست یک عقل‌گرای سرسخت کلامی باشیم.

As Muslims, yes, we abide by Islamic law when it comes to pre-marital abstinence and marriage, etc., first and foremost because we hear and obey our Creator. No doubt about it. But when we recognize the clear benefit and wisdom in His commands and make note of that in our crazy, topsy turvy world, does that mean we are “rationalists,” trying to revive mu`tazili philosophy, etc.? You don’t have to be a hardcore theological rationalist to point out the stupidity at play here.