در یک مستند اخیر بی‌بی‌سی درباره اسلام و زنان، از زن جوان مسلمانی که حجاب دارد پرسیده شد آیا حجاب نوعی ستم است.34 پاسخ او کاملاً وحشتناک بود.

In a recent BBC documentary about Islam and women, a young Muslim woman (who wears hijab) was asked whether hijab is a form of oppression.34 Her response was absolutely chilling:

«برای کسی که به من بگوید باید حجاب بپوشم، اگر کسی به من چنین بگوید، حجابم را برمی‌دارم. اگر بخواهی مرا وادار به پوشیدن حجاب کنی، آن را برمی‌دارم. من این را از روی عشق می‌پوشم، این هویت من است، این چیزی است که دوستش دارم و حتی نمی‌گویم که آن را به این دلیل انجام می‌دهم که خدایم به من می‌گوید. هر آنچه خدایم به من دستور می‌دهد، به من اختیار می‌دهد؛ من آن را انجام می‌دهم چون می‌خواهم انجامش دهم و دوستش دارم. این بخشی از دین من است و من آن را از آنِ خود می‌دانم.» ترسناک این است که بسیاری از مسلمانان جوان‌تر نخواهند فهمید که چرا این سخن این‌قدر ناپسند است. آنان کفر نهفته در چنین سخنی را تشخیص نخواهند داد. این همان قدرت ظریف و فرساینده‌ی لیبرالیسم است که بی‌آنکه مردم متوجه شوند، عمیقاً بر آنان اثر می‌گذارد. چگونه ممکن است کسی بیندیشد: «اگر خدا چیزی را به من دستور دهد، آن را انجام نمی‌دهم»؟ خب، اگر کسی تلقین‌شده باشد، این سخن معنا پیدا می‌کند. اگر کسی ناچار به انجام کاری شود، این امر «خودمختاری» او را محدود می‌کند. از توانایی‌اش برای «انتخاب آزادانه» می‌کاهد. و هر چیزی که آزادی و اختیار انسان را به این شکل کاهش دهد، شر شمرده می‌شود. گرفتن توانایی انتخاب از انسان، یعنی گرفتن هویت او، یعنی گرفتن آنچه هست. «و چه چیزی بدتر از این می‌تواند باشد؟» این را جوان مسلمانی می‌پرسد که در بستر سیاست هویتی آغشته به «عدالت‌خواهی اجتماعی» زمانه غوطه‌ور است، سیاستی که هم مسلمانان و هم غیرمسلمانان آن را ترویج می‌کنند.

“For someone to tell me I have to wear the hijab, if someone tells me to do that, I’m taking my hijab off. If you’re going to force me to wear the hijab, I’m taking it off. I wear this out of love, this is my identity, this is something that I love and I wouldn’t even say that I do it because my God tells me to do it. Everything that my God tells me to do, He gives me a choice, I’m doing it because [I] want to do it and I love it. It’s part of my religion and I own it.” The scary thing is, many younger Muslims will not understand why this is so objectionable. They will not recognize the kufr implied in a statement like this. This is the subtle corrosive power of liberalism that deeply affects people without them even realizing it. How could you think, “If God tells me to do something, I won’t do it”? Well, it makes sense if you have been indoctrinated. If you are forced to do something, then that takes away from your “autonomy.” It takes away from your ability to “freely choose.” And anything that reduces your freedom and liberty in this way is evil. To take away your ability to choose is to take away from your identity, from who you are. “And what could be worse than that?” asks the young Muslim who is steeped in the social-justice-warrior infused identity politics of the age, promoted by Muslims and non-Muslims alike.

The message "The sticking point is here:" is a sentence to translate, so here is its Persian translation: نقطه‌ی گره‌گاهی اینجاست:

The sticking point is here:

آیا خداوند به ما دستور نمی‌دهد که کارهای معینی را انجام دهیم و از کارهای دیگری بازمان می‌دارد؟ و آیا برای سرپیچی از تسلیم شدن و اطاعت از خداوند عواقب سختی در پی نخواهد داشت؟ این دقیقاً همان زور و اجبار است! از همین استدلال است که مسلمانانی که تحت تأثیر لیبرالیسم قرار گرفته‌اند با دو گزینه روبه‌رو می‌شوند. گزینه اول: خداوند ظالم است (و نعوذ بالله)، یا گزینه دوم: خداوند ظالم نیست، اما خداوند نه به چیزی فرمان می‌دهد و نه از چیزی نهی می‌کند. هر دو گزینه کفر است.

But doesn’t God command us to do certain things and prohibit us from other things? And aren’t there steep consequences for not submitting and obeying to God? This is precisely what force and coercion are! It is through this line of reasoning that those Muslims affected by liberalism face two options. Option 1: God is evil (wa na`udhu billah) or, Option 2: God is not evil, but God doesn’t command us or prohibit us in anything either. Both options are kufr.

راه برون‌رفت از این بن‌بست، نقد لیبرالیسم و واسازی مفاهیمی چون آزادی، خودمختاری، اجبار و مانند آن است.

The way out of this dilemma is to critique liberalism and to deconstruct concepts like freedom, autonomy, coercion, etc.