وقتی مسلمانان علیه «ممنوعیت برکینی» یا «ممنوعیت حجاب» به دلیل «آزادی انتخاب» استدلال می‌کنند، دچار ناسازگاری می‌شوند.

When Muslims argue against the “burkini ban” or “hijab bans” on grounds of “freedom of choice,” they are being inconsistent.

همه جوامع به شکلی لباس را تنظیم کرده و معیارهایی برای پوشش تعیین می‌کنند. این کار همیشه از راه قوانین صریح که پوشیدن یک لباس خاص را ممنوع یا پوشیدن لباسی دیگر را الزامی کنند انجام نمی‌شود. بیشتر اوقات این تنظیم از طریق فشار اجتماعی صورت می‌گیرد.

All societies regulate dress and impose standards of dress in one way or another. They might not always do it through explicit laws banning garment X or mandating garment Y. Most often it is done through social pressure.

برای مثال، دلیل اینکه برخی از زنان مسلمان در غرب تصمیم می‌گیرند حجاب را کنار بگذارند، فشار اجتماعی است. با پوشیدن حجاب، خود را مانند ماهی بیرون از آب احساس می‌کنند. نگاه‌های خیره‌ی غریبه‌ها را حس می‌کنند و این امر آنان را ناراحت می‌کند. شاید خویشاوندان سکولارشان دائماً آنان را آزار دهند و تحت فشار قرار دهند که حجاب را نپوشند. چیزهای کوچکی از این دست انباشته می‌شود تا اینکه سرانجام تصمیم می‌گیرند حجاب را کنار بگذارند یا شیوه‌ی پوشش خود را به شکل‌های دیگری تغییر دهند تا با هنجارهای اجتماعی هم‌سو شوند. به این ترتیب، جامعه نحوه‌ی پوشش مردم را کنترل می‌کند و در مورد پوشش مسلمانان، این فشار بسیار قدرتمند و بی‌امان است.

For example, the reason some Muslim women in the West decide to take off the hijab is due to social pressure. By wearing the hijab, they feel like fish out of water. They feel the stares from strangers and it makes them uncomfortable. Maybe they have secular relatives that bug them about it and pressure them to not wear it. Little things like that accumulate until they decide to take off the hijab or change their dress in other ways to conform to social standards. In this way, society controls how people dress and when it comes to Muslim garb, this pressure is quite powerful and relentless.

این تصور کلی «انتخاب آزاد» در بستر این فشارهای اجتماعی قوی بی‌معنا به نظر می‌رسد. مردم ممکن است انتخاب‌های خود را خودجوش تجربه کنند، با این که حقیقت امر آن است که مردم معمولاً از میان گزینه‌های محدودی دست به انتخاب می‌زنند که شرایط اجتماعی برایشان فراهم کرده است.

So this whole notion of “free choice” makes no sense in context of these powerful social pressures. People might experience their choices as self-generated even though the truth of the matter is that people typically choose from the limited options social circumstances allow.

اما این نکته‌ای نیست که من می‌خواهم اینجا بیان کنم. نکته‌ای که من می‌خواهم بگویم این است که مسلمانان نیز باید خواهان اعمال کنترل اجتماعی باشند. در جامعه‌ی آرمانیِ یک مسلمان، پوشیدن لباس بر اساس معیارهای الله، هنجار است. و حتی اگر در این جامعه‌ی آرمانی قوانین آشکار پوشش، که توسط قانون اجرا شود، مانند آنچه در برخی کشورهای مسلمان می‌بینید وجود نداشته باشد، باز هم فشار اجتماعی با گرایش مذهبی وجود خواهد داشت. در آن جامعه، زنان با بیکینی و دامن‌های تنگ، همچون ماهی‌ای بیرون از آب خواهند بود و احساس فشار خواهند کرد که مانند همه‌ی اطرافیان خود لباس بپوشند، حتی اگر هیچ قانون پوششی برای مجازات آنان وجود نداشته باشد. بدین ترتیب، هنجارهای دینی اسلامی به همان شیوه‌ای تحمیل می‌شود که امروزه معیارهای پوشش غربی تحمیل می‌گردد.

But that is not the point I want to make here. The point I want to make is that Muslims, too, should want to exert social control. In the ideal society of a Muslim, dressing according to Allah’s standards is the norm. And even if in this ideal society there are no overt dress codes enforced by the law akin to what you find in some Muslim countries, there is still going to be social pressure of a religious bent. In that ideal society, the women in the bikinis and tight skirts are the fish out of water and they will feel the pressure to dress like everyone else around them, even if there weren’t any dress code laws to penalize them. In this way, Islamic religious norms would be imposed in much the same way Western standards of dress are imposed today.

ایدهآل جامعهای که مسلمانان در نظر دارند چیست؟ آیا همان جامعهٔ پیامبر ﷺ نیست؟ حتی اگر فرض کنیم که مسلمانان صدر اسلام به سکولاریسمی سختگیرانه پایبند بودند و مقررات آشکاری برای کنترل پوشش مسلمانان و غیرمسلمانان در فضای عمومی نداشتند، آنچنان که امروز در برخی کشورهای مسلمان دیده میشود، باز هم میدانیم که اکثریت مردم آن جامعه مطابق با هنجارهای اسلامی، پوششی محافظهکارانه داشتند. آیا آن هنجارها فشار زیادی بر همه، اعم از مسلمان و غیرمسلمان، وارد نمیکرد تا مشابه بپوشند؟ آیا این خود نوعی کنترل اجتماعی و تحمیل مذهبی نیست؛ همان نوع تحمیلی که سکولاریسم و استدلالهای آزادی انتخاب از آن پرهیز دارند؟

So what is the ideal society Muslims envision? Is it not the society of the Prophet صلى الله عليه وسلم ?Even if we suppose that the early Muslims abided by a strict secularism and did not have overt regulations policing the dress of Muslims and non-Muslims in public like we find in some Muslims countries today, we still know that the majority of people in that society dressed conservatively according to Islamic norms. And wouldn’t those norms put a lot of pressure on everyone, Muslims and non-Muslims, to dress similarly? Wouldn’t that amount to social control and religious imposition, i.e., exactly the kind of imposition secularism and these freedom of choice arguments eschew?

آن تنها راه برای پرهیز از این ناسازگاری این است که یا اعتبار استدلال‌های مربوط به آزادی انتخاب را انکار کنیم و دیگر آن‌ها را زمانی که به کارمان می‌آیند به کار نبریم، یا این را انکار کنیم که جامعه‌هایی که پیامبر ﷺ و صحابه بر آن‌ها حکم می‌راندند، جامعه‌های آرمانی بوده‌اند.

The only way to avoid that inconsistency is to either deny the validity of the freedom of choice arguments and stop using them when convenient, or to deny that the societies ruled by the Prophet صلى الله عليه وسلم and the Sahaba were ideal.

به عبارت دیگر، جامعه‌ای که از تعهد به آزادی انتخاب برمی‌آید وجود ندارد و حتی در نظر هم نمی‌تواند وجود داشته باشد. و اگر هم می‌توانست وجود داشته باشد، شبیه جامعه‌ای که مسلمانان ارزش می‌نهند و آرزویش را دارند نمی‌بود. به همین دلایل، هرگاه حجاب یا دیگر جنبه‌های پوشش اسلامی مورد انتقاد قرار می‌گیرد، نباید به آزادی انتخاب استناد کرد.

Put it another way. The kind of society that is implied by a commitment to freedom of choice does not exist, cannot exist even in theory. And if it could exist, it would not look like the kind of society Muslims value and aspire to. For these reasons, freedom of choice should not be invoked whenever hijab or other aspects of Islamic garb come under fire.

Consistency is important.

Consistency is important.