ما حاکمان و نهادهای حکومتی را بر اساس اعمالشان و بر اساس اینکه آن اعمال تا چه حد با عدالتی که خداوند تبیین فرموده هم‌خوان است، داوری می‌کنیم. ما باورهای خود را پشت برچسب‌های زائد و در نهایت بی‌معنای «دموکراتیک» یا «غیردموکراتیک» پنهان نمی‌کنیم. اگر هنوز تردیدی درباره معنادار بودن این اصطلاحات باقی مانده بود، واکنش غرب به کودتای ۲۰۱۶ در ترکیه در برابر واکنش به کودتای ۲۰۱۳ در مصر باید این مسئله را به طور قطعی روشن کرده باشد. دو کودتا، در دو کشور: مصر و ترکیه. بسته به تعهدات شخصی و گرایش دینی هر کس، یکی از این دو کودتا «یقیناً» دموکراتیک و دیگری «آشکارا» غیردموکراتیک بود. چرا؟ زیرا یکی از این کودتاها «بدیهتاً» خواست مردم را نمایندگی می‌کرد و دیگری «بی‌شک» چنین نبود. کشته‌شدگان هر کودتا، بسته به اینکه از چه کسی بپرسید و بسته به اینکه کدام کودتا مورد نظر باشد، «شهید» یا «خائن» خوانده می‌شدند.

We judge rulers and governmental institutions by their actions and whether those actions conform with justice as delineated by Allah. We do not hide our beliefs behind superfluous and ultimately meaningless designations of “democratic” or “undemocratic.” If there were any doubt left about whether these terms have any meaning, the Western reaction to the 2016 coup in Turkey versus the reaction to the 2013 coup in Egypt should have settled the issue conclusively. Two coups, in two countries: Egypt and Turkey. Depending on one’s personal commitments and religious orientation, one coup was “certainly” democratic and the other was “clearly” undemocratic. Why? Because one coup “obviously” represented the will of the people and the other “undoubtedly” did not. The people killed in each coup were “martyrs” or “traitors” depending on who you ask, depending on which coup you are talking about.

پس می‌توانیم تا جایی که حوصله‌مان سر برود درباره‌ی دموکratic بودن بحث کنیم، اما هیچ‌جا به نتیجه نخواهیم رسید، چون این مفهومی تهی و بی‌پایان ذهنی است که می‌توان آن را بر هر کنش سیاسی یا ساختار حکومتی تحمیل کرد.

So we can debate democratic-ness till we are blue in the face, but we will never get anywhere because this is an empty, hopelessly subjective concept that can be projected onto any political act or governmental structure.

با پیچیدن زبانمان در این پوشش ظاهراً لیبرال و به‌کار بردن مفاهیم تهی‌ای چون «دموکراسی» برای بیان دیدگاه‌هایمان، در واقع داریم گفتگوی واقعی را به تعویق می‌اندازیم. گفتگوی واقعی این است: در نهایت، یک قدرت حاکم به مردمش چه چیزی بدهکار است و مردم به آن چه چیزی بدهکارند و، مهم‌تر از آن، از کجا بدانیم پاسخ درست کدام است؟ آیا ما نیهیلیست‌هایی هستیم که باور نداریم پاسخ درستی وجود دارد؟ یا باور داریم که پاسخ درستی هست؟ در این صورت، چگونه آن را تعیین کنیم؟

By wrapping our language in this liberal veneer and employing empty concepts like “democracy” to convey our opinions, what we are really doing is postponing a real discussion. The real discussion is: At the end of the day, what does a governing authority owe its people and what do the people owe it and, more importantly, how do we know what is the right answer? Are we nihilists who do not believe there is a right answer? Or do we believe that there is a right answer, in which case, how do we determine it?

این‌ها پرسش‌هایی‌اند که ما را به تفکر درباره‌ی هدف انسان و ماهیت هستی‌مان و رابطه‌مان با آفریدگارمان وامی‌دارند. اما سکولاریسم لیبرال نمی‌خواهد ما در چنین سطحی گفتگو کنیم. سکولاریسم لیبرال نمی‌خواهد مردم در این سطح بیندیشند و خدا را به یاد آورند. پس به ما می‌گوید که خدا بی‌اهمیت است. پرسش‌های متافیزیکی عمیق‌تر بی‌اهمیت‌اند. معنای هستی شما بی‌اهمیت است. فقط خود را سرگرم این اصطلاحات ساختگی کنید. فقط درباره‌ی اینکه کدام برچسب‌های تهی بر این یا آن رژیم صادق است جرّ و بحث کنید. خود را در مناقشه‌ای فرو ببرید که بنا بر طراحی، هیچ پایان سودمندی ندارد. سخن گفتن از خدا برای آنان بیش از حد ناخوشایند و کودکانه است. گویی همچون بحث درباره‌ی بابانوئل یا خرگوش عید پاک است. در عوض، به جمع روشنفکران سکولار بپیوندید و گفتگویی «جدی» و «روشنفکرانه» درباره‌ی نمایندگی دموکراتیک، سکولارسازی و مانند آن داشته باشید.

These are the kinds of questions that make us think about human purpose and the nature of our existence and our relationship to our Maker. But liberal secularism does not want us to have a conversation on that level. Liberal secularism does not want people to think on that level, to bring God to mind. So it tells us that God is irrelevant. Deeper metaphysical questions are irrelevant. The meaning of your existence is irrelevant. Just busy yourself with these artificial terms. Just bicker about what empty labels are applicable to this or that regime. Submerge yourself in a debate that, by design, has no fruitful end. Talking about God is too uncomfortable, too childish. You might as well argue about Santa Claus or the Easter Bunny. Instead, join the ranks of the secular intelligentsia and have a “serious,” “intellectual” conversation about democratic representation, secularization, etc