اغلب می‌شنویم که شریعت اسلامی باید با زمانه همگام شود. اغلب این استدلال را می‌شنویم که آشکارا جهان ما با جهان عربستان هفتم میلادی، در آغاز ظهور اسلام، تفاوت دارد. پس اگر زمانه تغییر کرده، قانون و اخلاق نیز باید تغییر کنند.

We often hear that Islamic law needs to get with the times. We often hear the argument that clearly our world differs from the world of seventh-century Arabia at the advent of Islam. So, if times have changed, then law and ethics must change.

اولاً، چیزها آن‌قدر که مردم دوست دارند فکر کنند، تغییر نکرده‌اند. انسان‌ها همچنان انسان‌اند. سرشت بنیادین ما آن‌چنان دگرگون نشده که اصلاحاتی از همان نوعی را ضروری کند که برخی مسلمانان مترقی و اصلاح‌طلب خواستار آن بوده‌اند.

First of all, things have not changed as much as people like to think they have. Human beings are still human beings. Our fundamental nature has not drastically transformed such as would require the kind of reforms some Muslim progressives and reformers have been calling for.

دوم، این نگرش کلی نشان‌دهندهٔ سردرگمی بنیادین دربارهٔ ماهیت منطقی و جهت حرکت قانون و اخلاق است. اخلاق بازتاب آنچه جهان هست نیست، بلکه بیانگر آن است که جهان باید چگونه باشد. اینکه بخواهیم تعهدات اخلاقی خود را بر پایهٔ رویدادهای جهان تغییر دهیم، از نظر منطقی نادرست است. درست است که ممکن است چیزهای تازه‌ای بیاموزیم که بر چگونگی به‌کارگیری معیارهای اخلاقی‌مان اثر بگذارد. اما چنین چیزهای تازه‌ای خود اصل اخلاقی مورد بحث را تغییر نمی‌دهند.

Second of all, this entire attitude belies a fundamental confusion about the logical nature and direction of law and morality. Morality does not reflect how the world is but how the world ought to be. To want to edit our moral commitments on the basis of things that happen in the world is logically unsound. Sure, we can learn new things that may affect how we apply our moral standards. But such new things are not going to modify the actual moral principle at hand.

مثال: به عنوان مسلمانان، ما زشتیِ ربا را می‌دانیم. در دنیای امروز، ربا همه‌جا وجود دارد. برخی ممکن است بگویند با توجه به این «واقعیت جدید»، مسلمانان باید درباره‌ی سختگیری‌شان در مورد رباخواری تجدیدنظر کنند. آنان استدلال خواهند کرد که اسلام به نوعی به «اصلاحی اقتصادی» نیاز دارد. در واقع، هیچ واقعیت نوین و انقلابی‌ای که چنین اصلاحی را ضروری کند وجود ندارد. اصول خرید و فروش و پی‌گیری سود، در تمام تمدن بشری اساساً یکسان مانده است. البته در هر بافتی جزئیاتی وجود دارد که باید لحاظ شود، و پژوهش‌های سنتی اسلامی در پاسخ‌گویی به تغییرات هر عصر بسیار پویا بوده‌اند. اما اصول اخلاقی بنیادین ثابت‌اند. اگر امروز جهان در ربا غرق شده است، مسلمانان باید بیش از پیش در مخالفت با این هنجار تازه هوشیار باشند. جهت هنجارمندی همین است: بر پایه‌ی تعهدات اخلاقی‌مان، می‌خواهیم جهان را به سوی بهتر شدن تغییر دهیم، نه آنکه تعهدات اخلاقی‌مان را برای همسو شدن با خواسته‌های جهان اطرافمان تغییر دهیم.

Example: As Muslims, we know the immorality of riba. In the modern world, riba is everywhere. Some might say that given this “new reality,” Muslims should reconsider how strict they are about usury. They will argue that Islam needs an “economic reformation” so to speak. In actuality, there is no groundbreaking new reality that would require such a reformation. The basics of buying, selling, and the pursuit of profit has remained fundamentally the same for all of human civilization. Granted that there are details in every context that need to be accounted for, and historically traditional Islamic scholarship has been very dynamic in how it has spoken to the vagaries of every age. But, the basic moral principles are consistent. If the world is now drowning in usury, Muslims should be all the more vigilantly opposed to that new normal. That is the direction of normativity: On the basis of our ethical commitments, we desire to change the world for the better, not change our ethical commitments to accommodate the demands of the world around us.

البته، گاهی دنیا تغییرناپذیر به نظر می‌رسد. گاهی از اینکه دنیا چقدر آشکارا از آنچه ما حق و عدالت می‌دانیم فاصله می‌گیرد، غرق در اندوه می‌شویم. اما هرگز نباید امید را از دست بدهیم و به یأس نیهیلیستی و نفرت از برادران و خواهرانمان در انسانیت دچار شویم.

Of course, sometimes the world seems unchangeable. Sometimes we are overwhelmed by how drastically the world diverges from what we know to be truth and justice. But we should never lose hope or descend into a nihilistic loathing for our brothers and sisters in humanity.

امیدبخش‌ترین حدیثی که در این زمینه وارد شده این است: «اگر قیامت [روز رستاخیز] برپا شود و یکی از شما نهالی از درخت خرما در دست داشته باشد، تا پیش از آنکه قیامت برپا شود، حتی یک لحظه را غنیمت بشمارد و آن را بکارد.»38

The most hopeful hadith in this regard is: “If the Hour [the day of Resurrection] is about to be established and one of you was holding a palm shoot, let him take advantage of even one second before the Hour is established to plant it.”38

هرچند اوضاع ممکن است وخیم و ناامیدکننده به نظر برسد، این مسئولیت اخلاقی ماست که آنچه از دستمان برمی‌آید انجام دهیم.

No matter how dire and hopeless the circumstances may seem, it is our moral responsibility to do what we can.