هم منتقدان چپ‌گرا و راست‌گرا در نقدهای خود بر اسلام به لیبرالیسم فلسفی متوسل می‌شوند و مفاهیمی چون آزادی دین، آزادی بیان، آزادی پوشش، برابری جنسیتی، جدایی کلیسا از دولت و غیره را به کار می‌گیرند.

Both left and right wing critics of Islam appeal to philosophical liberalism in their critiques of Islam, employing concepts like freedom of religion, freedom of speech, freedom of dress, gender equality, separation of church and state, etc.

به یاد داشته باشید که راهبردِ شکست‌خورده این است که در برابر این منتقدان استدلال کنیم که این مفاهیمِ لیبرال واقعاً اسلامی‌اند و اسلام این اندیشه‌ها را تأیید می‌کند. (بله، مواضعی در اسلام وجود دارد که می‌توان آن‌ها را به‌طور تصوّری به‌عنوان تأییدِ جزئیِ برخی از این اندیشه‌ها فهمید، اما این تأیید، در بهترین حالت، تأییدی بسیار مشروط است.)

Please keep in mind that a losing strategy is to argue back against these critics that these liberal concepts are indeed Islamic and that Islam endorses these notions. (Yes, there are Islamic positions that can be conceivably understood as partially supporting some of these notions, but it’s a highly conditioned endorsement at best.)

حتی اگر مسلمانان هر یک از رویههای معاصر غربی را دربارهٔ آزادی دین، آزادی بیان، آزادی پوشش، برابری جنسیتی، برابری ازدواج و مانند آن بپذیرند، باز هم کافی نخواهد بود. حتی اگر امروز مسلمانان در مکه مراسم ازدواج همجنس‌گرایان را برگزار کنند، فردا غرب خواهد پرسید چرا در حرم هیچ امام تراجنسیتی و ترانس‌ورستیت‌ای که نماز را امامت کند وجود ندارد! و اگر فردا امامان تراجنسیتی را به حرم بیاورند، پس‌فردا انتقاد تازه‌ای مطرح خواهد شد که اسلام در مقایسه با غربِ همواره در حال تحول و پیشرفت، «بیش از حد سخت‌گیرانه» است.

Even if Muslims accept every contemporary Western practice related to freedom of religion, freedom of speech, freedom of dress, gender equality, marriage equality, etc., it will never be enough. Even if Muslims start performing gay weddings in Mecca today, tomorrow the West will ask why there are no transvestite, cross dressing imams leading prayers in the haram! And if tomorrow, they bring tranny imams to the haram, the day after, there will be a new criticism of Islam being “too restrictive” compared to the ever-evolving, ever-progressing West.

این ماهیت پیشرفت‌گرایی است، که ستون اندیشه و فرهنگ غربی است. بر اساس این فلسفه، تغییر مداوم ضروری و خوب است. ایستا ماندن یعنی عقب افتادن و سرانجام قرار گرفتن در «سمت اشتباه تاریخ». این فلسفه، البته، کاملاً مخالف اسلام است (و همه سنت‌ها، زیرا سنت‌ها مستلزم تکیه بر گذشته‌اند). ما مسلمانان می‌دانیم که بهترین زمان‌ها در گذشته بود، با پیامبر ﷺ و سلف، و از آن زمان به بعد اوضاع رو به وخامت گذاشته است. ما هرگز نمی‌توانیم در نبرد «چه کسی پیشروتر است؟ چه کسی آزادتر است؟» پیروز شویم. پس نباید در بازی بازنده شرکت کنیم. راهبرد پیروزمندانه ما این باید باشد که بگوییم این مفاهیم آزادی، و امثال آن، به دلایل چنین و چنان ناسازگارند و به عدالت و خیر کمکی نمی‌کنند، و اسلام بهترین جایگزین‌ها را برای بشریت ارائه می‌دهد، به دلایل چنین و چنان. این الگوی همه چنین مناظره‌هایی با مدرنیست‌های پیشرفت‌گراست.

This is the nature of progressivism, which is the pillar of Western thought and culture. According to this philosophy, constant change is necessary and good. To remain stagnant is to fall behind and end up on the “wrong side of history.” This philosophy, of course, is completely contrary to Islam (and all traditions because traditions require depending on the past). We know as Muslims that the best of times were in the past, with the Prophet صلى الله عليه وسلم and the salaf and things have been deteriorating ever since. We can never win the battle of “Who is more progressive? Who is more free?” So we shouldn’t play a losing game. Our winning strategy should be to say that these concepts of liberty, freedom, etc., are incoherent for such and such reasons and they don’t contribute to justice and goodness, and Islam offers the best alternatives for humanity for such and such reasons. This is the blueprint for all such debates with modernist progressives.