در غرب هنوز هم زنای با محارم غیرقانونی است. اما هر بار که یک زوج محرمی دستگیر می‌شوند، واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی نشان‌دهنده تغییری در نگرش نسبت به این عمل زشت است.

Incest is still illegal in the West. But whenever an incestuous couple is arrested, the reactions on social media represent a shift in attitudes on this descpicable act:

«این دو بزرگسال با رضایت کامل‌اند! آن‌ها یکدیگر را دوست دارند و همین تنها چیزی است که اهمیت دارد! صرف این‌که برای ما ناخوشایند است به این معنا نیست که باید غیراخلاقی، و چه رسد به غیرقانونی، شمرده شود! آن‌ها به هیچ‌کس آسیب نمی‌رسانند!» اما بیایید درنگ کنیم و بپرسیم: چرا برای این‌که چیزی از نظر اخلاقی جایز باشد، لازم است که به هیچ‌کس آسیب نرساند؟ آسیب رساندن به دیگران چه بدی‌ای دارد؟ البته، اگر به آسیب زدن به دیگران بیندیشیم، ممکن است این کار ما را ناراحت کند یا حتی نفرت‌انگیز بنماید. ممکن است خشم ما را برانگیزد، اما این به آن معنا نیست که آن کار غیراخلاقی است.

“These are two consenting adults! They love each other and that’s all that matters! Just because it’s disgusting to us doesn’t mean it should be considered immoral, much less illegal! They are not harming anyone!” But let’s stop and ask: Why is not harming anyone required for something to be morally permissible? What’s so bad about harming others? Sure, if we think about harming others, that might make us feel bad or even disgusted. It might cause us anger, but that doesn’t mean that it is immoral.

در فلسفهٔ اخلاق، نظریه‌ای دربارهٔ اخلاق وجود دارد به نام «احساس‌گرایی» (emotivism). احساس‌گرایی می‌گوید که داوری‌های اخلاقی ما چیزی جز ابراز احساس نیستند. وقتی می‌گوییم «X نادرست است»، در حقیقت آنچه گفته می‌شود و در نتیجه معنای واقعی آن این است: «X مرا ناراحت می‌کند!» البته احساسات ذهنی‌اند؛ افراد مختلف می‌توانند و واقعاً دربارهٔ X احساسات گوناگونی داشته باشند. از این رو، هر کسی که بکوشد ادعایی واقعی مانند «X به‌عنوان امری واقعی نادرست است» را مطرح کند، گویی که این امر به‌طور جهانی یا عینی صادق است، صرفاً مرتکب خطای مقوله‌ای شده است. برای مثال، اگر من طعم نارگیل را دوست نداشته باشم، این بدان معنا نیست که خوردن نارگیل نادرست است.

In moral philosophy, there is a theory of morality called emotivism. Emotivism says that our moral judgments are nothing but expressions of emotion. When we say, “X is wrong,” what that really amounts to and, hence, what it really means is just, “X makes me feel bad!” Of course, feelings are subjective — different people can and will feel different things about X. As such, anyone who attempts to make a factual claim like, “X is wrong as a matter of fact,” as if that is universally or objectively the case is simply making a category error. As an analogy, just because I don’t like the taste of coconut, for example, that doesn’t mean that eating coconut is wrong.

بدیهی است که امروزه ایرادهای فراوانی به احساس‌گرایی (emotivism) وارد است. اما جالب است که لیبرال‌ها چگونه این نظریه را به سود مقاصد خود به کار می‌گیرند و آن را گزینشی به کار می‌برند. درباره آن دسته از باید و نبایدهای اخلاقی که با آن‌ها مخالف‌اند، فوراً به احساس‌گرایی متوسل می‌شوند؛ مثلاً می‌گویند: «زنا با محارم از این رو بد نیست که انسان را منزجر می‌کند.» اما درباره آن باید و نبایدهایی که به آن‌ها باور دارند، احساس‌گرایی کنار گذاشته می‌شود؛ مثلاً: «آسیب رساندن به دیگران جوهر و ذات بدی است و باید با زور قانون از آن جلوگیری کرد.» پرسش ساده این است: چرا این گزینش‌گری؟ چرا مرز را دقیقاً در این مفهوم «آسیب» (که خود به‌طور مبهم تعریف شده و به شکلی گزینشی به کار می‌رود) قرار می‌دهند؟

There are obviously many problems with emotivism. But it is interesting how liberals use emotivism for their purposes and use it selectively. For those moral proscriptions they disagree with, liberals jump straight to emotivism, e.g., “Incest is not wrong just because it makes you feel icky.” But for those moral proscriptions that they believe in, emotivism goes out the window, e.g., “Harming others is the very essence of immorality and something that we have to use the force of law to prevent.” The simple question is, why the selectivity? Why draw the line at this notion of “harm” (which itself is loosely defined and selectively applied)?

اگر از لیبرال‌ها بخواهید توضیح دهند که چرا آسیب رساندن به دیگران غیراخلاقی است، آن‌ها را ناچار می‌کنید به مسائل فرااخلاقی و متافیزیکی وارد شوند؛ همان مسائلی که خودشان الهیون را به خاطر آن‌ها مورد حمله قرار می‌دهند. یا باید پافشاری کنند و بگویند این کار غیراخلاقی است چون «فقط همین‌طور است»، یا این‌که گلوله را به دندان بگیرند، مفهوم اخلاق را به طور کامل رد کنند و به نوعی نیهیلیسم روی آورند. می‌توان بر پایه‌ی خود این مواضع به آن‌ها پاسخ داد، اما حتی بدون آن، اعتراف یک لیبرال به این‌که در واقع یک نیهیلیست است، خود پیروزی‌ای است که می‌توان در ادامه‌ی بحث علیه او از آن بهره برد.

If you press liberals to explain why harming others is immoral, this forces them to get into the meta-ethical and metaphysical issues that they attack theists for. Either they have to dig in their heels and say it’s immoral because “it just is,” or they will just bite the bullet, reject the notion of morality in its entirety, and embrace what amounts to some form of nihilism. This can be responded to on its own terms but even absent that, to simply get a liberal to admit he is essentially a nihilist is itself a win that can be leveraged in further arguing against him.

این طرز بازی شطرنج با این انسان‌گرایان لیبرال است. آن‌ها را به خاطر گزینش‌گری فجیعشان رسوا کن و کیش و مات نزدیک خواهد بود.

This is how you play chess with these liberal humanists. Call them out for their atrocious selectivity and the checkmate will be close at hand.