شخص الف: من با کمربندهای ایمنی تمام کرده‌ام. آن‌ها وقت تلف کردن هستند.

Person A: I am done with seat-belts. They’re a waste of time.

Person B: چی؟ تو دیوونه شدی؟!

Person B: What? Are you crazy?!.

شخص الف: اصلاً نه. بستن کمربند ایمنی فقط یک نمادگرایی است، یک آیین توخالی؛ حتی برخی می‌گویند «نمایش تقوا» است تا به جهانیان نشان دهد چقدر به قوانین دلبخواهی‌ای که از بالا برای ما فرستاده شده پایبندی. و اگرچه برخی افراد تصمیم می‌گیرند آن نمایش را انجام دهند — و من به انتخابشان احترام می‌گذارم — من انتخاب می‌کنم که از آن صرف‌نظر کنم.

Person A: Not at all. Wearing a seat-belt is just symbolic, an empty ritual, some would even say a “performance of piety” to show the world how much you abide by arbitrary laws sent down to us from on high. And while some people choose to undertake that performance — and I respect their choice — I choose to forego it.