۶.۷ «حجاب مسئلۀ انتخاب است» و دیگر سردرگمی‌ها - خطر مدرنیست برای اسلام | Quran Course

۶.۷ «حجاب مسئلۀ انتخاب است» و دیگر سردرگمی‌ها - خطر مدرنیست برای اسلام | Quran Course

0% read · 1 min left

خطر مدرنیست برای اسلام Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۶.۷ «حجاب مسئلۀ انتخاب است» و دیگر سردرگمی‌ها

6.7 Hijab Is About Choice” And Other Confusions

by Daniel Haqiqatjou1 min readViewed 95 times

این که زنان مسلمان با پیوسته توسل به مفهوم «انتخاب» درباره حجاب سخن بگویند، بی‌پایه و توخالی است. به چه معنا کسی لباس‌های خود را «انتخاب» می‌کند؟

It is baseless and empty for Muslim women to talk about the hijab by endlessly invoking the concept of “choice.” In what sense does anyone “choose” his clothes?

غربی زنان ساده‌لوحانه گمان می‌کنند که لباس‌هایشان حاصل انتخاب آزاد و مستقل ایشان است، با این‌همه، با وجود این باور، اکثریت قریب‌به‌اتفاق پوشاک‌شان به‌طور «تصادفی» در محدوده‌ی تنگِ مد روز و فرمان‌های ورساچه، شانل و سیلِ بی‌پایانِ فهرست‌های «جذاب یا نه» قرار می‌گیرد که زنان غربی با تقلیدی شیفته‌وار از آن پیروی می‌کنند؛ تقلیدی که حتی سخت‌گیرترین مریدان صوفی را بی‌بندوبار جلوه می‌دهد.

Western women naively believe their wardrobes to be a function of free and independent choice, yet, despite that belief, the vast majority of garb “coincidentally” falls within the narrow bounds of current fashion and the diktats of Versace, Chanel, and an interminable supply of “hot or not” lists Western women follow with a fervent taqlid that would make the most fastidious Sufi murids seem delinquent.

اگر نحوهٔ لباس پوشیدن زنان در جامعه صرفاً نتیجهٔ انتخاب مستقل بود، شاهد سبک‌های بسیار متنوع، بخش‌های بسیار متفاوتی از بدن که پوشیده یا آشکار می‌شد، و منابع بسیار گوناگون برای تهیهٔ آن لباس‌ها و غیره می‌بودیم. اما در جامعهٔ غربی چنین تنوعی دیده نمی‌شود. ما یکنواختی نسبی را در همه چیز می‌بینیم. زنان (و البته مردان نیز) در جامعه تمایل دارند به یک شکل لباس بپوشند و از مفاهیم مشترکی دربارهٔ برهنگی، مفاهیم مشترکی دربارهٔ آنچه شایسته است، آنچه مد است و موارد دیگر پیروی کنند. بخش بزرگی از این یکنواختی به این دلیل است که اکثر مردم لباس‌های خود را از همان زنجیره‌های خرده‌فروشی تهیه می‌کنند. درست است که رنگ‌ها، برش‌ها و پارچه‌ها ممکن است متفاوت باشند، اما این همان مضمون‌های اساسی مشترک میان همگان است؛ با این حال مردم چنین تصور می‌کنند که آنچه می‌پوشند «به انتخاب خودشان» است. در حقیقت، این چیزی جز یک احساس بیش‌ازحد اغراق‌شدهٔ فردگرایی نیست. درست است که شما ممکن است نوع بلوزی را که می‌پوشید خودتان انتخاب کرده باشید، اما در معنای گسترده‌تر، شما انتخاب نکردید که سینه‌تان را بپوشانید. شما فروشگاه‌های خرده‌فروشی منطقهٔ خود را انتخاب نکردید. شما طراحی‌های انبوه‌تولیدی را که به آن فروشگاه‌ها عرضه شده‌اند انتخاب نکردید، و همین‌طور تا آخر.

If the way women in society dress were purely a function of independent choice, we would see widely varying styles, widely varying parts of the body exposed and covered, widely varying sources for those clothes, etc. But we don’t see that in Western society. We see relative uniformity in every way. Women (and men, too, obviously) in society tend to dress alike, abiding by shared notions of nudity, shared notions of what is appropriate, what is fashionable, etc. A big part of the uniformity is that the majority of people get their clothes from the same retail outlet chains. Sure, colors might vary, cuts, and fabrics might vary, but it’s the same basic themes shared by all, yet people are under the impression that what they wear is “by choice.” Really, it’s nothing but an overexaggerated sense of individualism. Sure, you might have chosen the kind of blouse to wear, but, in the larger sense, you didn’t choose to cover your chest. You didn’t choose the retail stores in your area. You didn’t choose the mass distributed designs that were rolled out into those stores, etc., etc.

هر قدر هم دامنهٔ تنوعی را که به مردم می‌دهید محدود کنید، آنان خود را در همان دامنهٔ محدود، صاحب اختیار و عامل انتخاب خویش خواهند پنداشت. با توجه به وسواس جامعهٔ غربی به انتخاب و فردیت، این امر اجتناب‌ناپذیر است. زنانی را می‌بینید که شلوار یوگای یکسان، چکمه‌های زشت، ژاکت‌های مشکی، و لوازم جانبی ارزان یکسانی به تن دارند، عطر کم‌کیفیت همان توزیع‌کنندگان انبوه را می‌زنند، چهره‌شان را با همان مواد شیمیایی رنگ می‌کنند، و همه به یک الگو. و همین زنان به زنان مسلمان با حجاب می‌گویند که مظلوم‌اند، فاقد عاملیت و آزادی انتخاب‌اند و مانند اینها. و آن زنان مسلمان همان‌ها را می‌بینید که در مقاله‌های نظر می‌نویسند، در مصاحبه‌ها سخن می‌گویند و اصرار دارند که آنان واقعاً حق انتخاب دارند، درست مانند همتایان غیرمسلمان و بی‌حجابشان. آه!

No matter how narrow a range of variation you give people, they will come to think of themselves as practicing agency within that narrow range. Given how obsessed Western society is with choice and individuality, this is inevitable. You have an army of women with the same yoga pants, ugly boots, black jackets, wearing the same cheap accessories, wearing the same low-quality perfume from the same mass distributors, coloring their faces with the same chemicals, in the same patterns, and telling Muslim women in hijab that they are oppressed, lack agency, lack freedom of choice, etc. And you have those same Muslim women writing op-eds, speaking out in interviews, pleading that they do indeed have a choice, just like their non-Muslim, non-veiled counterparts. GAH!