مردم گاهی به شوخی می‌پرسند: چرا برای رانندگی گواهینامه لازم است، اما می‌توان بدون هیچ گواهینامه یا مدرکی صاحب فرزند شد؟ این جمله اغلب به‌صورت یک تذکر سرسری و شوخ‌طبعانه گفته می‌شود، اما اگر کمی در آن دقت کنیم، پرسشی موجه است. اگر تدریس در مدرسه، طبابت، وکالت، یا حتی لوله‌کشی نیازمند گواهی و صلاحیت رسمی باشد، پس چرا درباره امری که بسیار حساس‌تر و مهم‌تر است، یعنی داشتن فرزند و تربیت او، چنین شرطی وجود ندارد؟ پس از همه، کودکان آینده ما هستند و وضعیت کل جامعه به چگونگی تربیت آن‌ها بستگی دارد: اخلاق‌شان، حس مسئولیت‌پذیری‌شان، شخصیت‌شان و مانند این‌ها. این موضوعی پوشیده نیست که کودکانی که بدون تربیت و نظارت شایستهٔ والدین بزرگ می‌شوند، بسیار بیشتر در معرض اعتیاد و جرم قرار می‌گیرند، با بیکاری روبه‌رو می‌شوند و نمی‌توانند به اعضای سودمند جامعه و انسان‌های شایسته تبدیل شوند. این امر نیز هزینه‌ای بر دوش همهٔ ما، یعنی همهٔ اعضای جامعه، می‌گذارد.

People sometimes jokingly ask, why is it that driving requires a license, but you can have children without a license or any kind of certification? It’s often a lighthearted remark, but, when you think about it, it’s a legitimate question. If driving or teaching at a school, practicing medicine or law, or even being a plumber requires certification, then what about something that is far more sensitive, far more significant like having children and raising them? After all, children are our future and the state of our society as a whole depends on how children are brought up — their morals, their sense of responsibility, their character, and so on. It’s no secret that children who grow up without proper parental influence are far more likely to become involved in drugs and crime, to face unemployment, to fail to become productive members of society and upright human beings. This, then, has a toll on all of us, on all members of society.

اگر خطرها به این اندازه بزرگ‌اند، این پرسش پیش می‌آید که چگونه ممکن است هیچ ملت متمدنی به مردمش اجازهٔ فرزنددار شدن بدهد بی‌آنکه مقرراتی وجود داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که همهٔ کودکان والدین شایسته دارند. آیا حق کودک نیست که خانواده‌ای باثبات و پدر و مادری داشته باشد که توان تربیت درست او را دارند؟ و آیا حق ما به عنوان اعضای جامعه نیست که مطمئن شویم افراد نالایق و بی‌مسئولیت در میان ما فرزنددار نمی‌شوند، فرزندانی که احتمالاً مورد غفلت قرار می‌گیرند و بیشتر در معرض این خطرند که بار سنگینی بر دوش جامعه شوند؟

Given these high stakes, one has to wonder how any civilized nation could allow its people to have children without having some kind of regulations to ensure that all children have competent parents. Isn’t it a child’s right to have a stable household and parents who are capable of properly raising him? Isn’t it our right as members of society to make sure incompetent, irresponsible people in our midst aren’t having children that they will neglect, children who will be more likely to become burdens on society?

اسلام، البته، چنین اجازهای را لازم میداند — یعنی نکاح. نکاحی که بهدرستی و طبق راهنمایی پیامبر ﷺ انجام شود، تضمین میکند که زوجین در بهترین موقعیت برای تربیت خانواده قرار دارند، با پشتیبانی کامل خانوادهٔ گسترده و جامعه بهطور کلی.

Islam, of course, does require just such a license — a nikah. Properly done, according to Prophetic guidance, a nikah ensures that a couple is in the best position to raise a family, with the full support of the extended family and the community at large.

اما اخلاق جنسی اسلامی دهه‌هاست که هدف انتقادهای بی‌امان مدرنیست‌ها و لیبرال‌ها قرار گرفته است؛ کسانی که استدلال می‌کنند قانون اسلامی با منع روابط جنسی پیش از ازدواج، آزادی جنسی و خودمختاری افراد را خفه می‌کند. برعکس، این منع از آزادی و خودمختاری مردم پاسداری می‌کند، زیرا به‌طور مؤثر شمار کودکانی را که از مادران مجرد و زوج‌هایی که توان مراقبت کافی از آنان را ندارند به دنیا می‌آیند، کاهش می‌دهد. این امر به نوبه خود به منافع کودکان و در نتیجه به منافع کل جامعه سود می‌رساند. بنابراین، حتی اگر کسی به‌طور مشخص مذهبی نباشد، مزایای عقلانی منع روابط جنسی پیش از ازدواج کاملاً روشن است. و تمامی شواهد جامعه‌شناختی این را تأیید می‌کنند.

Yet, Islamic sexual ethics have been the target of unrelenting criticism from modernists and liberals for decades, who argue that Islamic law stifles the sexual freedom and autonomy of individuals by prohibiting premarital sex. To the contrary, this prohibition protects people’s freedom and autonomy because it effectively curbs the amount of children being born to single mothers and couples who are not in a position to take adequate care of them. This in turn benefits the interests of children and hence, the interests of society at large. So, even if one is not religious per se, the rational merits of prohibiting premarital sex are more than clear. And all the sociological evidence supports this.

به عبارت دیگر، زنای قبل از ازدواج جرمی بی‌قربانی نیست، آن‌گونه که برخی گمان می‌کنند.۴۵ این جرمی بزرگ است که بیشتر دولت‌های مدرن اجازه داده‌اند بی‌مهار گسترش یابد. این خود بر نرخ جرم تأثیر می‌گذارد، بر درصد جمعیتی که برای گذران زندگی به کمک دولت از طریق مستمری رفاهی، کمک بیکاری و مانند آن نیازمندند، تأثیر می‌گذارد. در حقیقت، این امر مردم را به شکلی بسیار بیشتر به دولت وابسته می‌کند و بدین‌ترتیب قدرت دولت را به‌شدت افزایش می‌دهد. جای شگفتی نیست که دولت‌های ملی مدرن هیچ علاقه‌ای به پاسداشت اخلاق جنسی‌ای که جوامع انسانی همه ادیان طی هزاران سال بر آن تکیه داشته‌اند، نشان نداده‌اند.

Put differently, premarital sex is not a victim-less crime, as some believe.45 It is a major crime that most modern nations have allowed to run rampant. This in turn affects the crime rate, it affects the percentage of the population that requires government assistance through welfare, unemployment benefits, etc. — in effect, it makes people far more dependent on the state, thus increasing state power exponentially. It is no wonder that modern nation states have shown no interest in upholding the sexual ethics that human societies of all religions have depended on for thousands of years.

در مجموع، می‌توانیم استدلالی بی‌خدشه بیاوریم که اخلاق جنسی اسلامی از نظر عقلی و اخلاقی برتر از جایگزین لیبرال سکولار است. بنابراین، اگر استدلال دینی علیه چیزهایی مانند قرار ملاقات، روابط آزاد گذرا و امثال آن قانع‌کننده نباشد، استدلال عقلانی باید برای اثبات موضع اخلاقی کافی باشد. دست‌کم، حتی اگر کسی در نهایت با این استدلال موافق نباشد، می‌تواند بپذیرد که معقول است. و همین برای توصیف اخلاق جنسی اسلام درباره زنا به‌عنوان امری عقلانی، و نه صرفاً «محافظه‌کارانه»، «تنگ‌نظرانه»، «عقب‌مانده»، «بی‌رحمانه» و سایر صفت‌های ارزان‌بهایی که برای تحقیر احکام اسلامی به کار می‌روند، کافی است.

In sum, we can make an unimpeachable case for why Islamic sexual ethics are rationally and ethically superior to the secular liberal alternative. So, if a religious argument against things like dating, hooking up, etc., is not convincing, then the rationalistic argument should suffice to make the moral case. At the very least, even if someone does not ultimately agree with this reasoning, he can admit that it is reasonable. And that is enough to characterize Islam’s sexual ethics concerning zina as rational and not simply “prudish,” “close-minded,” “backwards,” “cruel,” and all the other cheap adjectives used to denigrate Islamic law.