چرا صنعت موسیقی و سینما این‌قدر شیفتهٔ جنسیت است؟ به ما گفته می‌شود که علتش این است که «جنسیت فروش دارد»، یعنی توده‌های مردم خواهان جنسیت‌اند، می‌خواهند آن را ببینند و مصرف کنند. پس این صنایع صرفاً تقاضایی را که از پیش وجود داشته برآورده می‌کنند.

Why is the music and movie industry so sex-obsessed? We are told that it is because “sex sells,” i.e., that the masses want sex, they want to see that and consume that. So these industries are simply meeting an already existing demand.

در واقع، این صنعت‌ها خودشان تقاضا را ایجاد می‌کنند. آن‌ها بی‌حیایی را به زور به خورد مردم می‌دهند تا جایی که وابستگی ایجاد شود. با گسترش مواد مخدر هم همین‌طور است. هیچ کس به طور طبیعی دلش نمی‌خواهد دود را استنشاق کند. هیچ کس صبح که از خواب بیدار می‌شود، آرزو ندارد مواد شیمیایی مرگ‌آور را به رگ‌هایش تزریق کند. هیچ کس به طور طبیعی میل ندارد که فساد و گندیدگیِ تخمیرشده‌ی میوه‌ها و سبزیجات تعفن‌زده را بنوشد. این‌ها همه خواسته‌های مصنوعی‌اند که این صنعت‌ها سالانه میلیاردها دلار خرج می‌کنند تا از راه تبلیغات و دیگر اشکال مهندسی فرهنگی در دل‌های مردم بکارند، تا آنجا که مردم گمان کنند این خواسته‌ها به طور طبیعی پدید آمده‌اند و از این رو باید دنبال و برآورده شوند.

In reality, these industries are creating the demand. They are forcing shamelessness down people’s throats until they create a dependency. It works the same way with the proliferation of drugs. No one naturally wants to inhale smoke. No one wakes up wanting to inject deadly chemicals into the veins. No one naturally desires to drink the rancid, rotten fermentation of putrid fruits and vegetables. These are all artificial desires that these industries spend billions of dollars a year implanting into people’s hearts by way of advertising and other forms of cultural engineering, until people think that these desires are naturally arising and therefore must be pursued and fulfilled.

این‌که اخلاق غربی این‌قدر طبیعت‌گرایانه است به همین دلیل است. بر اساس این دیدگاه، اخلاقی‌ترین کار آن است که انسان مطابق با حقوق و منافع طبیعی بشر عمل کند. نظام حقوق بشر لیبرال بر همین پایه بنا شده است. اما کسی نمی‌پرسد که این حقوق و منافع تا چه اندازه طبیعی‌اند؟ و حتی اگر طبیعی باشند، چه کسی تعیین کرده که ما از نظر اخلاقی ملزم به عمل مطابق با هر آن‌چه «طبیعی» است، هستیم؟

This is why Western morality is so naturalistic. According to it, the most moral thing is to act in accordance with natural human rights and natural human interests. This is what the liberal human rights regime is predicated on. But no one cares to ask, well how natural are these rights and interests? And even if they are natural, who decided we are morally required to act in line with whatever is “natural”?