این مقایسه‌ی «ازدواج کودکان» در کشورهایی مانند بنگلادش با ازدواج در آمریکا یا اروپای غربی — جایی که میانگین سن ازدواج در اواخر دهه‌ی بیست و اوایل دهه‌ی سی زندگی است — مانند مقایسه‌ی سیب با پرتقال است. رسانه‌های غربی سخت تلاش می‌کنند تا نوجوانان ۱۴، ۱۵ و ۱۶ ساله در کشورهای مسلمان را کودکانی معصوم نشان دهند که به زور و بر خلاف میلشان به این نهاد کشانده شده‌اند. مقایسه‌ی مناسب، با نوجوانان ۱۴، ۱۵ و ۱۶ ساله‌ی غربی است که به سبب شرایط، تحت فشار همسالان، تأثیر فرهنگ عامه، مد، آموزش جنسی و غیره، جنسی‌سازی می‌شوند. به فشاری که فرهنگ «سکستینگ» (ارسال پیام‌ها و تصاویر جنسی) بر کودکان وارد می‌کند، و به اینکه اینترنت و فناوری تلفن همراه چگونه گرایش جنسی جوانان در غرب را به شدت دگرگون کرده‌اند، نگاه کنید.

Comparing “child marriage” in countries like Bangladesh to marriage in the US or Western Europe — where the average age of marriage is in the late 20s and early 30s — is comparing apples and oranges. Western media is at pains to portray 14, 15, and 16 year olds in Muslim countries as innocent little children forced into an institution against their will. The pertinent comparison to make is with Western 14, 15, and 16 years olds, who, due to circumstance, are sexualized by peer pressure, the influence of pop culture, fashion, sex education, and so on. Look at the pressure “sexting” culture puts on children and how the internet and cell phone technology have dramatically changed youth sexuality in the West.

امروزه بسیار رایج شده که کودکان ۱۲ و ۱۳ ساله از نظر جنسی فعال باشند، و در غرب این امر مشکلی تلقی نمی‌شود. به جای آموزش پرهیزگاری، مربیان تصمیم گرفته‌اند که کودکان دبستان و دبیرستان باید دربارهٔ «رابطهٔ جنسی ایمن» بیاموزند. هیچ اشکالی ندارد که دو نوجوان زیر ۱۸ سال رابطهٔ جنسی داشته باشند (با «محافظت»)، یا از طریق اسنپ‌چت عکس‌های برهنهٔ خود را میان یکدیگر رد و بدل کنند (تا زمانی که فقط نوجوانان دیگر آن عکس‌ها را ببینند)، و مانند این‌ها.

It is now very common for 12 and 13 years olds to be sexually active, and that is not seen as a problem in the West. Rather than teach abstinence, educators have decided that elementary and middle school children need to learn about “safe sex.” There is nothing objectionable for two teens under 18 to have sex (with “protection”), to pass around naked pictures of themselves through snapchat (as long as it’s only other teens seeing the pictures), etc.

در حقیقت، این امر سالم و توانمندکننده است و والدین، مدارس و جامعه به طور کلی نه تنها آن را تأیید می‌کنند بلکه تشویق نیز می‌کنند. اما اگر یک دختر ۱۵ ساله در بنگلادش ازدواج کند، این کار نقض «دردناک» و «خشم‌برانگیز» کرامت یک دختر تلقی می‌شود.

In fact, it’s healthy, empowering, and all but encouraged by parents, schools, and society at large. But if a 15-year old gets married in Bangladesh, that is a “heartbreaking,” “infuriating” violation of a girl’s dignity.

پس مشکل نمی‌تواند این باشد که ازدواج نوجوانان دختر «جنسی‌سازی» می‌شود. اگر مشکل این است که ازدواج در سنین پایین مانع تحصیل نوجوان می‌شود، این را درباره نوجوانان جنسی‌فعال در غرب هم می‌توان گفت. ببینید بچه‌های ما چقدر زمان، توان ذهنی و منابع صرف فرهنگ‌هایی می‌کنند که حول قرار گذاشتن، رابطه‌های کوتاه، پیام‌های جنسی، جشن پرام و امثال آن می‌چرخند؟ باز هم هیچ‌کس این‌ها را از زاویه هزینه فرصت برای تحصیل نگاه نمی‌کند.

So the problem can’t be that teen brides are “sexualized.” If the problem is that getting married at a young age hinders a teen’s education, that is also something that can be said about sexually active teens here in the West. How much time, mental energy, and resources are spent by our children participating in all these cultural practices revolving around dating, hooking up, sexting, prom, and on and on? Again, no one thinks of any of that in terms of opportunity cost vis-a-vis education.

اگر مسئله اجبار و رضایت باشد، و اینکه این عروس‌های نوجوان واقعاً نمی‌خواهند ازدواج کنند، من فقط این را استدلال می‌کنم که اجبار مفهومی وابسته به زمینه است. مطمئنم که امروزه در کشورهایی مانند بنگلادش عروس‌های زیادی واقعاً احساس بدبختی و اجبار می‌کنند که در ۱۵ سالگی باید ازدواج کنند. اما این احساسات در خلأ شکل نمی‌گیرند. آنها در بستر جامعه‌ای شکل می‌گیرند که از طریق تأثیر تلویزیون‌های ماهواره‌ای و اینترنت، هنجارهای فرهنگی غربی را پذیرفته است؛ هنجارهایی که نوجوانی را دورانی برای دوستی‌های گذرا، روابط دوست‌پسری و دوست‌دخترى و مانند آن نشان می‌دهند. اگر کسی بزرگ شود و فکر کند که این همان معنای عادی بودن، آزادی و رهایی است، آنگاه طبیعی است که برای پیروی از مسیری که از آن الگو منحرف می‌شود، احساس اجبار کند. اما اگر آن زمینه وجود نداشته باشد، ازدواج در سنین پایین چه عیب ذاتی دارد؟ دقیقاً چه چیزی هنجارهای غربی معاصر را برتر می‌سازد؟ جالب اینجاست که دقیقاً همین زمینه‌ی روابط جنسی آزاد که از منابع غربی وارد می‌شود، خانواده‌های سنتی را می‌ترساند تا فرزندانشان، به‌ویژه دخترانشان، را در سنین پایین شوهر دهند، در حالی که پیش‌تر شاید برای تحصیل گنجایش بیشتری وجود داشت.

Finally, if the problem is about coercion and consent and that these teen brides really don’t want to get married, I would simply argue that coercion is a context-dependent concept. I am sure that nowadays there are many brides in countries like Bangladesh that truly do feel miserable and coerced to have to get married at 15. But these feelings do not arise in a vacuum. They arise in context of a society that has, through the influence of satellite TV and internet, adopted Western cultural norms, norms that portray being a teenager as a time for casual dating, boyfriend/girlfriend relations, and so on. If you grow up thinking that that is what it means to be normal, free, and liberated, then of course you will have to be coerced to follow a path that diverges from that model. But if that context is absent, what is inherently wrong with getting married young? What exactly is it that makes contemporary Western norms superior? Ironically, it is precisely that context of casual sex being imported from Western sources that is scaring traditional families into wanting their children, and especially their daughters, married at a young age, whereas before, there may have been more of an allowance for education.

این نکته این است که این موضوع پیچیده‌ای است، اما رسانه‌های غربی روایتی بسیار قوم‌مدارانه و ساده‌انگارانه را ترجیح می‌دهند که با تصاویر دستکاری‌شده‌ی عروس‌های «غمگین» همراه می‌شود. معمولاً گزارش‌های رسانه‌ای نقل‌قول واقعی از خود عروس‌ها را شامل نمی‌کنند. هر چیزی که به دست ما می‌رسد از صافیِ دیدگاه و سوگیری ایدئولوژیک خبرنگار غربی عبور کرده است.

Point being, this is a complex issue but Western media prefers to push a highly ethnocentric, simplistic narrative punctuated with manipulative pictures of “sad” brides. Usually the media reporting does not include actual quotes from the brides themselves. Everything we get is filtered through the perspective and ideological bias of the Western reporter.

من همچنین می‌خواهم کاملاً روشن کنم که از همه رسوم فرهنگی پیرامون ازدواج در بنگلادش یا هر جای دیگر دفاع نمی‌کنم. هدف من این است که برخی از معیارهای دوگانه و تصویرسازی‌های ناعادلانه‌ای را برجسته کنم که رسانه‌های غربی در توصیف فرهنگ‌هایی که آن‌ها را پست‌تر می‌دانند به کار می‌برند.

Also, to be perfectly clear, I am not defending all the cultural practices surrounding marriage in Bangladesh or wherever else. My point is to highlight some of the double standards and unfair caricaturing Western media engages in in their portrayal of cultures they believe to be inferior.