پدرم همیشه آدم بسیار دست‌به‌کاری بوده و دوست دارد پروژه‌های خانگی را بر عهده بگیرد، ماشاءالله. وقتی کوچک بودم، همیشه سعی می‌کرد من را به کمک خودش بکشاند و من هرگز واقعاً از آن لذت نمی‌بردم، اما با این حال در نهایت چیزهای زیادی یاد گرفتم.

My dad has always been a very handy person and loves to take on home projects mashaAllah. When I was young, he would try to get me to help him and I never really enjoyed it, but I still ended up learning a lot.

یکی از چیزهایی که او در همان ابتدا به من آموخت این بود که وقتی پروژهای را شروع میکنی، باید مطمئن شوی که روی زمینهای تمیز و محکم کار میکنی. برای نمونه، اگر بخواهی بیرون خانهات را دوباره رنگ کنی، ابتدا باید رنگ قدیمی را پاک کنی، چوبهای پوسیده را برداری و مانند آن. فقط پس از انجام همه این کارهای آمادهسازی است که میتوانی واقعاً به رنگآمیزی بپردازی. همیشه میتوانی کارهای آمادهسازی را رها کنی و رنگ تازه را روی چیزهای قدیمی بزنی، اما پس از مدت کوتاهی رنگ تازه شروع به ترک خوردن و پوسته شدن میکند و اوضاع از قبل بدتر خواهد شد.

One of the things he taught me early on is that when you start a project, you have to make sure you are working on a clean, solid site. For example, if you want to re-paint the side of your house, you first have to clean off any old paint, take off any rotting wood, etc. Only after all that prep work is done can you actually start painting. You can always just forget the prep work and put new paint on top of the old stuff, but within a short period of time, the new paint will start to crack and peel and things will be even worse than before.

همین اصل در مورد ریختن بتن یا نصب یک عرشه (تراس) جدید نیز صدق می‌کند. اولین گام بسیار حیاتی است. باید سازه قدیمی را جدا کنید، از هم بپاشید، و در صورت لزوم آن را تخریب کنید و خاک‌ها و زباله‌ها را بردارید. تنها پس از آنکه محل کاملاً پاکیزه و هموار شود، می‌توان چیزی ساخت که محکم باشد و در درازمدت پایدار بماند. تلاش برای ساختن بر روی بقایای لرزان سازه پیشین، کاری بیهوده و کاملاً بیخردانه است، زیرا محصول نهایی، هرچقدر هم که در غیر این صورت خوب ساخته شده باشد، به احتمال زیاد به همان اندازه لرزان بوده و مستعد فروپاشی و فرسودگی خواهد بود، همچون سازه اصلی. همچنین اگر بخواهید بر بقایای سازه اصلی بسازید، ناگزیر باید برای سازگار شدن با آنچه روی آن می‌سازید، تغییرات و جبران‌هایی انجام دهید. به جای آنکه بر اساس سلیقه و نیازهای خود بسازید، اکنون باید چیزی بسازید که با سازه موجودی که روی آن بنا می‌کنید همخوان بوده و آن را در نظر بگیرد.

The same principle applies to pouring concrete or installing a new deck. The first step is very crucial. You have to disassemble, deconstruct, and, if needed, destroy the old structure and remove the debris. Only once the site is clear and level, can you build something that is solid and will last in the long run. It would be counterproductive and quite silly to try to build something on the shaky remains of the previous structure because the final product, no matter how well-built it otherwise is, will likely be just as shaky and prone to collapse and dilapidation as the original. Also if you are trying to build on the remains of the original structure, you will have to make adjustments and compensations to accommodate what you are building on. Rather than build something according to your own preferences and needs, you now have to build something which suits and takes into account the extant structure upon which you are building.

تمام این موضوع استعاره‌ای است از وضعیتی که علمای معاصر در جریان کار علمی خود، با توجه به مسائل نوین، با آن روبه‌رو هستند. در این استعاره، رنگ کهنه یا ساختمان فرسوده و ویران‌شده همان مدرنیسم و «ایسم»‌های همراه آن است: لیبرالیسم، علم‌گرایی (ساینتیسم)، فمینیسم، سکولاریسم و غیره. این همان چیزی است که باید برچیده شود و به‌طور کامل پاکسازی گردد، زیرا اگر عالمی بر آن بنا کند، حتی اگر آنچه بنا می‌کند از بالاترین کیفیت و محکم‌ترین دانش باشد، نتیجه باز هم کج، لرزان و مستعد فروریختن خواهد بود. اما اگر این آلودگی خراشیده و دور انداخته شود و محوطه‌ی کار پاک و هموار بماند، آن‌گاه است که عالم می‌تواند شاهکاری راستین و پایدار بسازد، بإذن الله.

All this is just a metaphor for a situation our contemporary ulama have to deal with in the course of their scholarly work in light of modern issues. In this metaphor, the old paint or the old dilapidated structure is modernism and its concomitant -isms: liberalism, scientism, feminism, secularism, etc. This is the stuff that needs to be dismantled and thoroughly cleaned out because if a scholar builds on this, even if what he builds is of the highest quality and the most sound erudition, the end result is still going to be lopsided, shaky, and liable to collapse. But if the rot is scraped off and discarded, leaving a pristine, level work site, that is when the alim can build a true and lasting masterpiece bi idhnillah.

این‌که می‌بینیم علمای پیشین ما این‌همه توفیق داشتند، به همین دلیل است. آنان بر زمین استوار بنا می‌کردند. بر روی دانش استوارِ کسانی که پیش از ایشان بودند بنا می‌کردند، و آن دانش نیز بر بنیان محکمِ وحی و سنت پیامبر ﷺ استوار بود. و به همین سبب توانستند این بنای بی‌همتای دستاورد فکری و معنوی، یعنی علوم اسلامی، را پدید آورند.

This is why we see so much tawfiq from our scholarly predecessors. They were building on solid ground. They were building on top of the solid scholarship of those before them, all of which was built on the unshakable foundation of revelation and the Prophet’s Sunnah صلى الله عليه وسلم. And that is how they were able to create this unmatched monument of intellectual and spiritual achievement that is the Islamic sciences.

اما در آغاز دوران مدرن، هنگامی که مسلمانان قدرت سیاسی خود را از دست دادند و فلسفه مدرنیستی اروپایی به تدریج به شیوه غالب اندیشه در سراسر جهان و در جوامع مسلمان نیز تبدیل شد، گفتمان و بخشی از پژوهش‌های علمی واکنشی شدند. ناگهان عالمان ناچار شدند به این «ایسم»‌ها پاسخ دهند یا دیدگاه‌های خود را در پرتو آنها بیان کنند، چه بر اثر فشار اجتماعی، چه فشار سیاسی و چه حتی اجبار آشکار از سوی استعمارگران و دیگر عاملان سلطه غرب. و البته این امر، آگاهانه یا ناآگاهانه، بر محتوای آن پژوهش‌ها تأثیر گذاشت. در نتیجه، بخشی از آن پژوهش‌ها بر پایه‌ای پوسیده بنا شدند.

But at the dawn of the modern period, as the Muslims lost political power and European modernist philosophy increasingly became the dominant mode of thought around the world and in Muslim societies as well, that’s when some of the discourse and some of the scholarship became reactive. All of a sudden, scholars are having to respond to these -isms and/or write their opinions in light of them, whether due to social pressure or political pressure or even outright coercion by colonizers and other agents of Western hegemony. And of course this — knowingly or unknowingly — affected the content of that scholarship. In effect, some of that scholarship ended up being built on rot.

ما باید این پوسیدگی را پاک کنیم. باید آن را واسازی و تفکیک کنیم و آشغال‌ها را دور بریزیم. آنگاه می‌توانیم با اطمینان و بر اساس شرایط خودمان، بار دیگر بنا را از نو آغاز کنیم، و یک بار دیگر به جهانیان نشان دهیم که هیچ چیزی با عظمت و شکوه خیره‌کننده‌ی این دین برابری نمی‌کند.

We need to clean out the rot. We need to deconstruct and dismantle it and discard the rubbish. Then we can resume building with confidence and on our own terms, once again showing the world that nothing can match the magnificence and awe-inspiring splendor of this deen.