جامعه‌ی مدرن اهمیت مادری را تا آن حد تحقیر کرده است که حتی مادران هم هنگام فکر کردن به این‌که صرفاً «خانه‌دار» یا فقط «مادرِ خانه‌نشین» باشند، دچار ناامنی‌ها و افسردگی شدید می‌شوند. خود عبارت «مادرِ خانه‌نشین» کلمه‌ای ناپسند است و بار معنایی بی‌قدرتی، فروتنی بیش از حد، کم‌رویی، وابستگی کامل و قربانی بودن را با خود دارد. خانه‌نشین بودن مادر یعنی یا او را به این موقعیت فقیرانه وادار کرده‌اند، یا بدتر از آن، خودش این راه را برگزیده است. و البته، تا زمانی که این انتخاب خودِ فرد باشد، این هم پذیرفته است؛ جامعه این را صرفاً به خاطر آزادی انتخاب تحمل می‌کند. از نگاه مردم مدرن، تنها ارزشی که این تصمیم می‌تواند داشته باشد همین است که آزادانه گرفته شده است. اگر کسی تصمیم بگیرد عمرش را وقف چیزی پیش‌پاافتاده و بی‌معنا کند، این کار به همان اندازه ارزشمند خواهد بود که انتخاب خانه‌نشین بودن برای مادر.

Modern society has denigrated the importance of motherhood to such a degree that even mothers develop severe insecurities and depression at the thought of being a “mere housewife” or “just a stay-at-home mom.” The word “stay-at-home mom” itself is a dirty word, and bears connotations of powerlessness, meekness, timidness, abject dependence, and victim-hood. To be a stay-at-home mother means that you have either been coerced into such a destitute position or, even worse, you chose it for yourself. And sure, as long as it was your choice, that is fine — society will tolerate that purely for the sake of freedom of choice. That’s the only value that that decision could have in the eyes of modern people: that it was a decision freely made. If you decided to dedicate your life to something trivial and meaningless, that would be just as valuable as choosing to be a stay-at-home mom.

با این حال، خودِ مادری در زمانۀ ما اهمیتِ گسترده‌تری ندارد. البته مردم اهمیتِ دوست داشتنِ مادر را به‌معنای شخصی درک می‌کنند؛ این‌که «حداقل نباید با کسی که مرا به این دنیا آورده کاملاً بد رفتار کنم. شاید در روز مادر برایش کارتی بفرستم.» اما فراتر از این، درک چندانی از اهمیت و تأثیری که مادران واقعاً دارند و باید داشته باشند وجود ندارد.

Motherhood in itself, however, has no larger significance in our day and age. Sure, people recognize the importance of loving your mom in the personal sense of “I guess I should not be a complete jerk to the person who brought me into this world. Maybe I will send her a card on Mother’s Day.” But beyond that, there is not much more of an understanding of the significance and influence mothers really have and ought to have.

Please paste the quote you'd like translated into Persian. Once you send it, I'll translate it.

Consider this quote from a Christian writer:

«بله، همسرم فقط یک مادر است. فقط. او فقط زندگی را به هستی می‌آورد، و فقط این زندگی‌ها را شکل می‌دهد، می‌سازد و پرورش می‌دهد. او فقط خانه را اداره می‌کند، هدایت می‌کند و امورش را می‌چرخاند، در حالی که از فرزندانی مراقبت می‌کند که فقط برای همه‌چیز به او وابسته‌اند. او فقط به دوقلوهای ما یاد می‌دهد که چگونه انسان باشند، و وقتی آنها بزرگ شوند، او فقط آنها را در همه‌چیز تربیت خواهد کرد: از اخلاق، تا آداب، تا الفبا، تا بهداشت و غیره. او فقط بنیان معنوی من و صخره‌ای است که خانواده‌مان بر آن ساخته شده است. او فقط برای همه‌کس همه‌چیز است. و اگر او و سایر مادران در هر یک از وظایفی که برشمردم کوتاهی کنند، جامعه فقط از هم خواهد پاشید. بله، او فقط یک مادر است. این تقریباً مانند این است که به آسمان نگاه کنی و بگویی: «آهای، این فقط خورشید است.»» این وبلاگ‌نویس با نگاهی قدردانانه سخن می‌گوید؛ یعنی باید از مادران قدردانی کرد و تصور نکرد که چون برخی از آنان شغل ساعت ۹ تا ۵ ندارند، پس به جامعه کمکی نمی‌کنند یا تنبل‌اند. قدردانی پیامی نیکوست، اما وجه دیگر آن این است که باید به تأثیر عظیم مادران توجه کنیم. سرانجام، آنان هستند که نسل آینده‌ی بشریت را آن‌گونه که صلاح می‌دانند شکل می‌دهند. چرا مدرنیته و فمینیسم این قدرت ذاتی را به رسمیت نمی‌شناسند؟ گفته می‌شود که تمام قدرت جامعه در عرصه‌ی عمومی یافت می‌شود، در تجارت، سیاست و مانند آن، و این عرصه‌ها در جوامع پدرسالار عمدتاً در دست مردان است. اما این دیدگاه، اعمال قدرت در عرصه‌ی خصوصی را کاملاً نادیده می‌گیرد (اگر اساساً بتوان میان «عمومی» و «خصوصی» چنین تمایزهای روشنی قائل شد).

“Yes, my wife is JUST a mother. JUST. She JUST brings forth life into the universe, and she JUST shapes and molds and raises those lives. She JUST manages, directs and maintains the workings of the household, while caring for children who JUST rely on her for everything. She JUST teaches our twins how to be human beings, and, as they grow, she will JUST train them in all things, from morals, to manners, to the ABC’s, to hygiene, etc. She is JUST my spiritual foundation and the rock on which our family is built. She is JUST everything to everyone. And society would JUST fall apart at the seams if she, and her fellow moms, failed in any of the tasks I outlined. Yes, she is just a mother. Which is sort of like looking at the sky and saying, ‘Hey, it’s just the sun.’” This blogger is speaking in terms of appreciation, i.e., we should appreciate mothers and not think that just because some of them may not have 9 to 5 jobs, that doesn’t mean they are not contributing to society, are lazy, etc. Appreciation is a good message, but the other aspect of it is that we should understand the sheer influence of mothers. Ultimately, they are the ones molding the next generation of humanity as they see fit. Why do modernity and feminism not recognize the power inherent to that? Supposedly, all the power in society is found in the public sphere, in business, in politics, etc., and these are arenas dominated by men in patriarchal societies. But that view completely disregards the exercise of power in the private sphere (if we can even make such neat distinctions between “public” and “private”).

از این منظر، با انتخاب نقش مادر خانه‌دار، زنان بخش مهمی از قدرت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را بازپس می‌گیرند؛ یعنی توانایی اثرگذاری عمیق بر تربیت همه اعضای جامعه و در نتیجه شکل دادن به خود جهان. به جای آنکه زنان در برابر اندیشه مادری احساس ناامنی کنند یا دچار افسردگی شوند، امروز باید این فرصت را غنیمت شمارند و با رویکردی کارآفرینانه به آن بنگرند. ما ویژگی‌هایی مانند هوش، فداکاری، بینش، تدبیر و پایداری را به حرفه‌هایی مانند کار در یک استارتاپ یا در یک شرکت فورچون ۵۰۰ نسبت می‌دهیم. اما این ویژگی‌ها در مادری به‌مراتب بیشتر صدق می‌کنند؛ پس چرا مردم اصرار دارند که زنانی که به دانشگاه می‌روند، حتی مدارک تحصیلات عالی می‌گیرند و سپس مادر می‌شوند، «استعداد خود را هدر می‌دهند» و «فرصت‌های حرفه‌ای را به دور می‌ریزند»؟ مردم در این زمینه به‌شدت سرگردان و گیج‌اند.

From this perspective, by choosing to be stay-at-home moms, women would be taking back a major source of economic, social, and political power — the power to deeply influence the upbringing of all members of society and thus to shape the world itself. Rather than be insecure or depressed at the thought of motherhood, today’s women should seize the opportunity and be enterprising in their approach. We associate qualities like intelligence, dedication, vision, resourcefulness, and tenacity to professional careers, e.g., working for a start-up or a Fortune 500 company. But these qualities apply in spades to motherhood, so why do people insist that women who go to college or even get advanced degrees and then become mothers are “wasting” their talent and “throwing away professional opportunities”? People are miserably confused.