در یک گام عقب‌تر و در نگاهی کلی به این بحث، می‌خواهم بگویم که در نهایت فرقی نمی‌کند کسی «رمضان» را چگونه تلفظ کند یا مسلمانی به‌جای «صلاة» بگوید «نماز». از تجربه شخصی‌ام و از مشاهده جوامع گوناگون مسلمانان در غرب و در سایر کشورها، دریافته‌ام که این گونه مناقشات فرهنگی اغلب چیزی جز سر برآوردن زشت تعصب قبیله‌ای (عصبیّة) نیست.
To step back and comment on this entire debate, I just want to say that, ultimately, it does not matter how one pronounces Ramadan or if a Muslim says “namaz” instead of “salat.” From my own life experience and observing the cross-cultural Muslim communities in the West and abroad, I have found that these cultural debates are often nothing more than tribalism (`asabiyya) rearing its ugly head.
به منظور افشای کامل، من یک آمریکایی ایرانی‌تبار هستم که با گفتنِ «رمضان»، «نماز»، «روزه»، «سحری»، «خدا» و مانند آن‌ها بزرگ شده‌ام. هنوز هم وقتی با اعضای خانوادهٔ ایرانی‌ام صحبت می‌کنم از همین واژه‌ها استفاده می‌کنم و احساس پیوند گرمی با میراث ایرانی‌ام دارم. در عین حال، وقتی با دیگران صحبت می‌کنم مشکلی با به‌کار بردن معادل‌های عربی آن‌ها ندارم؛ برای مثال با همسر مصری‌ام، و با پسران نیمه‌ایرانی و نیمه‌مصری‌ام که هر دو فارسی و عربی صحبت می‌کنند، ماشاءالله.
In the interest of full disclosure, I am Persian American and grew up saying “Ramezan,” “namaz,” “roozeh,” “sahari,” “Khuda,” etc. I still use these words when speaking to my Iranian family members and do feel a warm connection to my Persian heritage. At the same time, I have no issue using the Arabic equivalents when speaking to others, e.g., my Egyptian wife, or my half-Persian, half-Egyptian sons, who speak both Farsi and Arabic ma sha’ Allah.
و، به طور تصادفی، در فارسی، نام کوچک من، «Daniel»، «دانیال» تلفظ می‌شود. امیدوارم تلفظ من از نام خودم، «Daniel» به جای «دانیال»، ناشی از ناامنی فرهنگی در من نباشد.
And, coincidentally, in Persian, my first name, “Daniel,” is pronounced “Daniyal.” Hopefully, my pronunciation of my own name “Daniel” instead of “Daniyal” is not cultural insecurity on my part.
از نظر تلفظ صحیح (علم مخارج و صفات حروف)، درستیِ ادای حروف در نمازهای واجب و نیز در علوم اسلامی، مانند نقل حدیث، از لحاظ شرعی اهمیت دارد. فراتر از این، مسلمانان نباید از این حقیقت غافل شوند که زبان عربی به چند دلیل زبانی ویژه است، که مهم‌ترین آن‌ها این است که زبانی است که خداوند برای قرآن، آخرین وحی خود به بشریت، برگزید. همچنین، زبان مادری پیامبر محبوب خدا ﷺ است. تنها با در نظر گرفتن این دو واقعیت، چگونه ممکن است هیچ مسلمانی نسبت به «لسان العرب» عشقی عمیق و پایدار احساس نکند؟ من، به عنوان یک آمریکایی و یک ایرانی، هیچ تناقض یا تهدیدی برای احساس هویت خود در اذعان به این عشق نمی‌بینم. و وقتی به تاریخ، ادبیات و علمِ مسلمانانِ غیرعرب در سراسر جهان نگاه می‌کنیم، احترام به زبان عربی را نیز در میان آنان می‌بینیم.
As far as orthoepy is concerned, correct pronunciation is religiously significant when it comes to obligatory prayers as well as the study of the Islamic sciences, e.g., transmission of hadith. Beyond this, as Muslims we should also not lose sight of the fact that Arabic is a special language for a number of reasons, chief among them that it is the language Allah chose for the Quran, His final revelation to mankind. Also, it is the mother tongue of the beloved Messenger of God صلى الله عليه وسلم. Given these two facts alone, how can any Muslim not feel a deep abiding love for lisan al-`arab? As an American and a Persian, I personally feel no contradiction in or threat to my sense of identity by acknowledging this love. And when we look at the history, literature, and scholarship of non-Arab Muslims the world over, we also see a reverence for Arabic.
البته باید بدیهی باشد که علاقه به عربی هیچ ربطی به نظر فرد درباره دولت سعودی یا هر نهاد دولتی دیگر ندارد. و افزون بر این، این عشق به عربی کلاسیک و رسمی، یعنی فصحی، به اعراب امروزی حق نمی‌دهد که به مسلمانان غیرعرب از این نظر که گویا کمتر مسلمان اصیل‌اند نگاه تحقیرآمیز داشته باشند، آن هم به هر دلیلی، و کمترین دلیل آن این است که مسلمانان غیرعرب به‌جای معادل‌های عربی رسمی، واژه‌هایی مانند «رمضان» (به تلفظ «رمزان»)، «سحری» و مانند آن را به کار می‌برند. به یاد داشته باشیم که نخستین و شاید تأثیرگذارترین کتاب دستور زبان عربی که تاکنون نوشته شده، در قرن دوم هجری به دست سیبویه، دانشمند مسلمان ایرانی، تألیف شد؛ کسی که افزون بر این، زبان عربی را زبان مادری خود نمی‌دانست.
Of course, it should go without saying that one’s appreciation of Arabic has no bearing on one’s opinion of the Saudi government or any other state institution. And, furthermore, this love of classical, formal Arabic, i.e., fusha, does not give modern Arabs the right to look down on non-Arab Muslims as somehow less authentically Muslim for any reason, least of which the fact that non-Arab Muslims use the words “Ramzan,” “sehri,” etc., in lieu of the formal Arabic counterparts. Keep in mind that the first and, arguably, most influential book of Arabic grammar ever written was completed in the 2nd century of the Hijri calendar by the Persian Muslim scholar Sibawayh, who was a non-native speaker of the language to boot.
هر چه دوست داشته باشیم یا نه، اگر به اندازهٔ کافی به عقب برگردیم، تاریخ شخصی، خانوادگی و فرهنگی ما ناگزیر ترکیبی از نفوذهای متقابل فرهنگی بسیار است، صرف‌نظر از هویت‌های ملی امروزی که ممکن است به آن‌ها منسوب باشیم. در این معنای گسترده‌تر، با فریاد زدن بر یک ملیت و دادن چنین اهمیت زیادی به یک هویت و زبان ملی واحد، به نظر می‌رسد که این کار صرفاً از نظر تاریخی بی‌سواد، شوونیستی و، خب، احمقانه است.
Whether we like it or not, if we go far enough back in time, all of our personal family and cultural histories are inevitably an amalgamation of a multitude of cross-cultural influences, regardless of the modern national identities we may currently associate with. In that wider sense, vociferously insisting on a nationality and imbuing so much significance on a singular national identity and language just seems historically illiterate, chauvinistic, and, well, silly.