راه‌های گوناگونی برای اثبات ارتکاب جرم در دادگاه وجود دارد، اما این راه‌ها تنها به آن‌چه که می‌تواند گناهکاری قطعی را آشکار کند محدود است. برای نمونه، قرائن و شواهد غیرمستقیمی مانند اثر انگشت بر سلاح قتل، به خودی خود برای اطمینان ۱۰۰ درصدی از گناهکار بودن صاحب اثر انگشت کافی نیست. بنابراین، این نوع شواهد به تنهایی در دادگاه اسلامی پذیرفته نیست. دو نوع شهادت وجود دارد که می‌تواند اثبات قطعی به همراه داشته باشد:

There are various ways in which the perpetration of a crime can be proved in court, but these are restricted only to that which can ascertain definite guilt. For example, circumstantial evidence like fingerprints on a murder weapon are not in themselves sufficient to give 100% certainty of the guilt of the owner of the fingerprints. Therefore, this kind of evidence alone is unacceptable in the Islamic court. There are two types of testimony which can confer definite proof :

1) شهادت عینی‌دیدگان (شهادة): شهادت کسی که واقعاً وقوع جرمی را با چشم خود دیده است، دلیلی معتبر است. با این حال، این حکم تنها در مواردی جاری است که امانتداری شاهد ثابت شده باشد. دادگاه ویژه‌ای وجود دارد که هدف آن تأیید شخصیت، حافظه، هوش و سایر ویژگی‌های هر یک از شاهدانی است که معرفی می‌شوند.

1) Eye-Witness Testimony (shahada) : The testimony of someone who has actually seen a crime occurring is a valid evidence. However, this is only applicable in the cases where the trustworthiness of the witness is proven. There is a special court whose purpose is to verify the character, memory, intelligence etc. of any witnesses who are brought forward.

مثال آن در مورد زنا است که برای اثبات این جرم، شهادت چهار شاهد عینی لازم است. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

An example of this is in the case of adultery (zina) where the testimony of four eye witnesses are required to prove the crime. Allah (swt) says,.

«و آنانی را از زنانتان که مرتکب فحشا می‌شوند، چهار نفر از خودتان را بر ضد آنان به شهادت فراخوانید.» [سوره النساء، آیه ۱۵]

“As for those of your women who are guilty of lewdness, call to witness four of you against them.” [TMQ 4:15].

اگر یکی از شاهدان شهادت تأییدکننده‌ای نیاورد، یا کسی که آن جرم را متهم می‌کند نتواند چهار شاهد بیاورد، آنگاه به مجازات قذف (تهمت ناروا) محکوم خواهد شد.

If any of the witnesses fails to bring corroborating testimony, or someone who accuses the crime cannot provide four witnesses, then they will be subject to punishment of qadhf (false accusation).

۲) اقرار: اتفاق نظر وجود دارد که اعتراف مجرم برای اثبات جرم کافی است و بر اساس اعترافش می‌توان مجازات مناسب را اجرا کرد.

2) Confession (iqrar) : It is agreed that the criminal’s confession is sufficient for the establishment of guilt and that, on the basis of his or her confession, the appropriate punishment can be inflicted.

ابوداوود روایت کرده است که: «زنی از قبیله غامد نزد پیامبر ﷺ آمد و گفت: "من عمل جنسی حرامی را مرتکب شده‌ام." ایشان فرمود: "برگرد." پس او بازگشت و روز بعد دوباره نزد ایشان آمد و گفت: "شاید می‌خواهی مرا بازگردانی، همان‌گونه که ماعز بن مالک را بازگرداندی. به خدا سوگند که من باردار هستم." ایشان به او فرمود: "برگرد." او روز بعد نزد ایشان بازگشت. ایشان فرمود: "برو تا فرزندت را به دنیا بیاوری." او رفت. هنگامی که فرزندش را به دنیا آورد، کودک را نزد ایشان آورد و گفت: "این هم او! او را به دنیا آورده‌ام." ایشان فرمود: "برو و تا زمانی که او را از شیر بازگیری به او شیر بده." هنگامی که او را از شیر گرفت، کودک را نزد ایشان آورد، در حالی که تکه نانی در دست داشت و آن را می‌خورد. سپس کودک را به یکی از مسلمانان سپردند و پیامبر ﷺ درباره آن زن دستور داد. پس برای او گودالی کندند و او دستور داد و آن زن سنگسار شد. خالد از کسانی بود که به سوی او سنگ می‌انداخت. او سنگی به سوی زن انداخت و هنگامی که قطره‌ای از خونش به گونه خالد پاشید، او را دشنام داد. محمد ﷺ به او فرمود: "آرام باش ای خالد! سوگند به آن کسی که جانم در دست اوست، او چنان توبه کرده که اگر کسی که به ناحق مالیات اضافی می‌گیرد، به همان اندازه توبه کند، آمرزیده می‌شود." سپس درباره او دستور داد، بر او نماز گزارد و او دفن شد.»

Abu Daud narrated that : “A woman of Ghamid came to the Prophet (saw) and said, ‘I have committed a punishable sexual act.’ He replied, ‘Go back.’ She then returned and on the next day came to him again and said, ‘Perhaps you want to send me back as you did to Ma‘az ibn Malik. I swear by Allah that I am pregnant.’ He said to her, ‘Go back.’ She returned to him the next day. He said, ‘Go back until you give birth to the child.’ She left. When she gave birth to the child she brought the child to him, and said, ‘Here he is! I have given birth to it.’ He said, ‘Go back and suckle him until you wean him.’ When she had weaned him, she brought the boy to him with something in his hand which he was eating. The boy was then given to a certain man of the Muslims and the Prophet (saw) commanded regarding her. So a pit was dug for her, and he gave orders about her and she was stoned to death. Khalid was one of those who were throwing stones at her. He threw a stone at her. When a drop of her blood fell on his cheek, he abused her. Muhammad (saw) said to him, ‘Gently Khalid. By Him in Whose hand is my soul, she has repented to such an extent that if one who wrongfully takes an extra were to repent to a like extent, he would be forgiven.’ Then giving command regarding her, he prayed over her and she was buried.”.

اما اگر اقرارکننده اقرار خود را پس بگیرد، آنگاه مجازات فوراً متوقف می‌شود، زیرا دیگر گناه به‌طور قطعی ثابت نمی‌شود. همین حکم نیز در صورتی جاری است که مثلاً در حین اجرای مجازات، اقرارکننده فرار کند یا شروع به اعتراض نماید.

If, however the confessor were to withdraw his or her confession, then the punishment would be stopped immediately, as guilt could no longer be definitely substantiated. This would also be the case if, for example, during the punishment the confessor ran away or began to protest.