۶.۳ ساختار نظام حکومتی اسلام

۶.۳ ساختار نظام حکومتی اسلام - مقدمه‌ای بر نظام اسلام | Quran Course

0% read · 15 min left

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۶.۳ ساختار نظام حکومتی اسلام

6.3 The Structure of the Ruling System of Islam

by Jalal Ansari15 min readViewed 212 times

در اسلام، نظام حکومت (و سایر نظام‌هایش نیز همین‌گونه‌اند) به دست انسان طراحی نشده، بلکه آفریدگار همه چیز، الله (سبحانه و تعالی)، آن را طراحی کرده است. بنابراین، ما مسلمانان باید از این نظام حکومتی پیروی کنیم.

In Islam, the Ruling System (and its other systems for that matter) is not designed by man, but rather by the Creator of all things, Allah (swt). Therefore, as Muslims we must abide by this ruling system.

نظام حکومتی که اسلام آورده است، نظامی وحدت‌گرا است. این به آن دلیل است که دلیل الهی چیز دیگری نیاورده و ما را از پذیرفتن هیچ چیز دیگری منع کرده است. این نظام حکومتی وحدت‌گرا، قدرت حکومت را در دستان یک فرد، یعنی خلیفه، قرار می‌دهد. هیچ شخص دیگری مجاز نیست که با خلیفه در قدرت شریک شود. از عبدالله بن عمرو بن العاص روایت شده است: «هر کس با امامی بیعت کند، با دادن دست خود و میوه دلش، باید تا جایی که می‌تواند از او اطاعت کند. اگر دیگری آمد تا با امام منازعه کند، سر آن دیگری را بزنید.» (روایت مسلم و بخاری)

The ruling system Islam has given is one of unity. This is because the divine evidence has brought nothing else and forbidden us to adopt anything else. This ruling system of unity puts the power of ruling in one mans’ hands, i.e., the Khaleefah. No other person is allowed to share power with the Khaleefah. It is narrated by ‘Abdullah ibn Amr ibn al- ‘A’as, “Whoever gives allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can. If another comes to dispute with the Imam, strike the head of the other.” (Muslim and Bukhari).

برخلاف همه شکل‌های دیگر نظام‌های حکومتی، اسلام به انسان اجازه نمی‌دهد که با استفاده از عقل خود در این نظام قانون‌گذاری کند. قانون‌گذاری تنها از آنِ الله (سبحانه و تعالی) است. انسان تنها باید این احکام را بشناسد، بفهمد و به اجرا درآورد. از این رو، ما هر کسی را که ایده‌ها، مفاهیم و نظریه‌هایی بیگانه با نظام حکومتی اسلام پیشنهاد می‌کند، مانند دموکراسی، سوسیالیسم اسلامی، جمهوری اسلامی (چنان‌که در ایران، پاکستان، سودان و جز آن)، و مانند این‌ها، نادیده می‌گیریم. گفتنِ این‌که اسلام تصویری قطعی، مفصل و روشن از نظام حکومتی اسلام به ما نداده، کاملاً نادرست و در حکم کفر است؛ زیرا کسی که چنین بگوید به‌طور ضمنی گفته که اسلام ناقص است. همچنین، کسانی که ادعا می‌کنند شکل اسلامیِ نظام حکومتی در دنیای امروز قابل اجرا نیست، در گرداب اندیشه‌های کفرآمیز فرو رفته‌اند. اسلام دینی است که برای همه زمان‌ها و مکان‌ها قابل اجراست.

Unlike all other forms of ruling systems, Islam does not allow man to legislate rules within this system by utilising his own mind. Legislation is left only to Allah (swt). Man only has to recognise, understand, and implement these laws. We, therefore, disregard anyone who suggests ideas, concepts, and theories alien to the Islamic ruling system such as Democracy, Islamic Socialism, Islamic Republic (as in Iran, Pakistan, Sudan, etc.), and so on. It is totally inappropriate, and tantamount to kufr, to say that Islam did not give us a definite, detailed, clear picture of what the ruling system of Islam is. This would lead one to be implicitly stating that Islam is incomplete. Also, those who claim that the Islamic form of ruling system is not applicable in today’s world are delving in the cauldron of kufr ideas. Islam is a deen applicable for all times and places.

به زبان ساده، نظام حکومتی اسلامی از بخش‌های زیر تشکیل می‌شود:

Simply put, the Islamic ruling system consists of the following departments:

خلیفہ

Khaleefah.

نمایندگان مفوَّض (معاوِن تفویض)

Delegated Assistants (Mu‘awin Tafweedh).

معاونان اجرایی (معاونِ تنفیذ)

Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh).

حاکمان (ولاة)

Governors (Wulah).

امیر جهاد، قضات

Amir of Jihad Judges (Qudah).

نظام اداری (جہاز اداری)

Administrative System (Jihaas Idaari).

مجلس الأمة (مجلس الأمّة)

Council of the Ummah (Majlis al-Ummah).

لازم به ذکر است که از میان این ارگان‌ها، سه تای آن‌ها حاکمان واقعی هستند. حاکم کسی است که مسئولیت اجرای اسلام را در دولت بر عهده دارد و اختیار اجرای مجازات‌های اسلامی را بر کسانی دارد که هر یک از احکام اسلامی را نقض کرده‌اند. سایر نهادها بدون اجازه حاکمان، هیچ اختیاری برای اجرای احکام اسلامی بر مردم ندارند.

It should be noted that of these departments, three are actual rulers. A ruler is one who maintains the responsibility of implementing Islam, within the State and has the authority of executing Islamic punishments upon those who have violated any Islamic law. The other bodies have no authority to enforce Islamic laws on the people without the permission of the rulers.

سه گروه از حاکمان عبارت‌اند از: خلیفه، وزرای تفویض‌شده و والیان. اما قاضیان، دو جایگاه از حکومت واقعی را در بر می‌گیرند که عبارت‌اند از: قاضی‌القضاة و قاضیِ مظالم (شکایت‌ها علیه دولت)؛ در حالی که دیگر گروه‌های مردم مسئول اجرای دستورهای این حاکمان‌اند.

The three bodies of rulers are the Khaleefah, Delegated Assistants and Governors. As for the judges, they incorporate two positions of actual ruling which are the Chief of Judges (Qadi al-Quda) and the Judge of Madhaalim (complaints against the State); while the other bodies of people are responsible for carrying out the orders of these rulers.

البته، سربراه دولت خلیفه است. این تمایز، محدودیت‌هایی بر مکان، زمان و شیوه‌ی اجرای حکم‌رانی‌ای قرار می‌دهد که معاونان تفویضی، والیان، قاضی‌القضات و قاضی المظالم بر مردم اعمال می‌کنند.

Of course, the head of state is the Khaleefah. This distinction places restrictions on where, when, and how the Delegated Assistants, Governors, Head of Judges and Judge of Madhaalim may execute their rule upon the people.

بنابراین، حاکمان در دولت اسلامی باید مسلمان، مرد، عادل، آزاد، توانا، بالغ و عاقل باشند.

As such, the rulers within the Islamic State must be Muslims, males, just, free, able, adult, and sane.

روش نصب خلیفه از طریق فرایند بیعت است. قدرت حکومت به شیوهٔ اسلامی از سوی امت به خلیفه داده می‌شود. حاکمیت از آنِ امت است و امت خلیفه را نمایندگی می‌دهد تا شریعت را اجرا کند. این کار از طریق قراردادی میان خلیفه و امت انجام می‌شود. امت تا زمانی که خلیفه اسلام را بر آنان پیاده می‌کند، باید اطاعت کند.

The method of installing the Khaleefah is through the process of bay‘ah. The power to rule by Islam is given by the Ummah to the Khaleefah. Authority belongs to the Ummah and it deputises the Khaleefah to enact the Shari‘ah. This is done through a contract between the Khaleefah and the Ummah. The Ummah must obey as long as the Khaleefah implements Islam on them.

روند بیعت ممکن است پس از رأی‌گیری عمومی همه مسلمانان دولت اسلامی انجام شود، یا پس از رأی‌گیری میان اهل الحل و العقد (افراد دارای نفوذ و اقتدار). رأی‌گیری تنها وسیله‌ای برای تعیین انتخاب امت است و جایگزین بیعت نمی‌شود. غیرمسلمانان، کودکان و مسلمانانی که خارج از دولت اسلامی ساکن‌اند حق رأی ندارند. اگر همه مسلمانان دولت اسلامی رأی دهند، بیعت انعقاد (بیعتی که با آن فرد به خلافت می‌رسد) به مردی داده می‌شود که انتخاب شده است. اما اگر رأی‌گیری از طریق نمایندگان انجام شود، ابتدا بیعت انعقاد از سوی نمایندگان داده می‌شود و سپس امت بیعت اطاعت (بیعت تعاّ) را به شخص انتخاب‌شده می‌دهد. سکوت امت در برابر خلیفه‌ای که انتخاب شده را می‌توان به‌منزله بیعت اطاعت دانست. از همین راه بیعت است که شخص به جایگاه خلافت می‌رسد. نامزدهای مقام خلافت، علاوه بر خودنامزدی، می‌توانند از سوی مجلس الامة برگزیده شوند. امت از میان همین نامزدها برای خود فرمانروایی برمی‌گزیند.

The process of bay‘ah may occur after a general vote given by all the Muslims of the Islamic State or it may occur after a vote among the ahl al halli wal ‘aqd (people of influence and authority). Voting is merely a means to determine the choice of the Ummah, it does not substitute the bay‘ah. Non-Muslims, children, and Muslims residing out of the State do not have the right to vote. If all the Muslims of the Islamic State are voting then the bay‘ah al-in‘iqad (pledge of acceptance, by which he becomes Khaleefah) is given to the man elected. However, if the vote occurs through the representatives, then a bay‘ah al-in‘iqad is first given by the representatives, after which a second bay‘ah al-ta‘aa (pledge of obedience) is given by the Ummah to the person elected. The silence of the Ummah over the elected Khaleefah can be considered as the bay‘ah of obedience. It is through this bay‘ah process that a person attains his position as Khaleefah. The candidates for the position of Khaleefah may, in addition to self nomination, be chosen by the Majlis al-Ummah. It is from these candidates that the Ummah chooses for itself a ruler.

هنگامی که انتصاب انجام شد، امت دیگر حق ندارد خلیفه را برکنار کند، تا زمانی که او شریعت را برپا دارد و شرایط خلیفه بودن را برآورده سازد. از آنجا که قراردادی که میان امت و خلیفه بسته می‌شود، این است که او با اسلام بر ایشان حکم براند، امت حق ندارد این قرارداد را فسخ کند، تا زمانی که خلیفه به سهم خود از قرارداد پایبند باشد. بنابراین، خلیفه مدت معینی برای ریاست ندارد. او تا زمانی که بتواند به این قرارداد عمل کند، یا تا آن‌گاه که استعفای خود را تقدیم کند، رئیس دولت باقی می‌ماند.

Once the appointment is made, the Ummah then has no right to dismiss the Khaleefah, as long as he upholds the Shari‘ah and fulfils the conditions to be a Khaleefah. Since the contract made between the Ummah and the Khaleefah is for the Khaleefah to rule upon them with Islam, the Ummah has no right to dissolve the contract, as long as he maintains his part of the contract. Therefore, a Khaleefah has no term of office. He remains the head of State, as long as he is able to uphold the contract or until he tenders his resignation.

از سوی دیگر، خلیفه ممکن است به دلایل شرعی زیر برکنار شود:

On the other hand, a Khaleefah may be dismissed for the following Islamic reasons:

اگر وہ مرتد ہو جائے (یعنی غیر مسلم بن جائے)۔

If he becomes an apostate (i.e. becomes a non-Muslim).

اگر وہ نمازوں کو ترک کرے اور دوسروں کو بھی ایسا ہی کرنے کی تجویز دے۔

If he neglects the prayers and proposes for others to do the same.

اگر او از نظر جسمی برای انجام وظایفی که در قراردادش بر عهده‌اش گذاشته شده ناتوان شود، مانند از دست دادن بینایی، دست‌ها، هر دو پا و جز آن. اما از دست دادن یک گوش یا بینی یا اندام جنسی او، توانایی‌اش در انجام وظایفش را مختل نمی‌کند.

If he becomes physically incompetent to handle the duties assigned to him in his contract, such as losing sight, hands, both legs, etc. However, losing one ear or his nose or his sexual organs does not impair his ability to perform his duties.

اگر او در فسق و رفتار ناشایست (فسق) و در بیدادگری در رفتار اجتماعی و در غفلت از احکام اسلامی پافشاری کند.

If he persists in debauchery and immoral behaviour (fisq), injustice in public behaviour, and negligence of the Islamic laws.

اگر او جنسیت خود را تغییر دهد، از آنجا که زنان اجازه ندارند مناصب حکومتی را بر عهده بگیرند.

If he changes his sex, since women are not allowed to assume positions of ruling.

اگر او اسیر شود، در دست کفار، به گونه‌ای که نتواند احکام خود را بر شهروندان دولت اجرا کند و آزادانه کار دولت را ادامه دهد، و علاوه بر این، هیچ امکانی برای بازگشتش وجود نداشته باشد.

If he becomes a captive, under the kuffar, from where he cannot enforce his rulings upon the citizens of the State and freely maintain the operation of the State in addition to the absence of any possibility for his return.

اگر شخص دیگری در آرائش چیره شود و خلیفه نتواند در جریان اداره دولت، رأی خود را اعمال کند، در این صورت عملاً شخص دوم دولت را اداره می‌کند و خلیفه صرفاً جنبهٔ نمادین پیدا می‌کند.

If another person dominates him in his opinions and the Khaleefah is unable to exert his own opinion in the process of running the State. Here, the case would be that a second person is running the State, while the Khaleefah becomes symbolic.

در هر یک از این موارد، پرونده به عالی‌ترین دادگاه دولت اسلامی یعنی دادگاه مظالم (رسیدگی به اعمال ستمگرانه، که در آن شکایات علیه دولت مطرح می‌شود) ارجاع داده می‌شود. این دادگاه البته بر اساس قرآن و سنت داوری می‌کند. تصمیمی که دادگاه مظالم می‌گیرد برای هر دو طرف الزام‌آور است.

In each of these situations, the case is brought to the highest court of the Islamic State i.e., the Court of Madhaalim (unjust acts, where complaints against the State are raised). The court arbitrates, of course, according to the Qur’an and Sunnah. The decision made by the Court of Madhaalim is binding on both parties.

معاونین تفویض (دستیاران واگذارشده) کسانی هستند که خلیفه آنان را برمی‌گزیند تا در اداره دولت به او یاری رسانند. دلیل این انتصاب از حدیث پیامبر ﷺ گرفته شده که فرمود: «دو وزیر من از میان مردم ابوبکر و عمر هستند.» (ترمذی).

The delegated assistants (Mu‘awin Tafweedh) are appointed by the Khaleefah to assist him in ruling the State. The evidence for this appointment is derived from the hadith of the Prophet (saw) in which he said, “My two ministers (wazirs) from the people are Abu Bakr and ‘Umar.” (Tirmidhi).

از سوی دیگر، اسلام به این وزیران اجازه می‌دهد که از یک کارکرد مشخص فراتر روند. وزیرانی که پیامبر ﷺ منصوب کرد، تخصصی نبودند و به یک کارکرد معین محدود نمی‌شدند. بنابراین بهتر است به‌جای واژه «وزیر»، واژه «مُعاوِن» (یاور) به کار رود تا با اصطلاح «وزیر» در ادبیات غربی اشتباه نشود.

Islam, on the other hand, allows these ministers to go beyond a specific function. The ministers whom the Prophet (saw) appointed were not specialised or assigned restrictively to a specific function. It is therefore preferable to use the word Mu‘awin (assistant) instead of ministers, so as not to confuse it with the Western terminology of minister.

وزیرِ مُفَوَّض (المُعاوِنُ المُفَوَّض) کسی است که خلیفه، همهٔ امور را در چارچوب تفویضِ عام به او واگذار می‌کند. در تعیینِ وزیرِ مُفَوَّض، لازم است که خلیفه در عقد، هم جنبهٔ حکمرانیِ عام و هم معاونت خود را ذکر کند، زیرا اگر او را تنها در یک جنبه منصوب کند، کارکردِ او به عنوان مُعاوِن محدود می‌شود.

The delegated assistant is one whom the Khaleefah delegates to perform all functions in the way of general delegations. In the appointment of the Delegated assistant it is necessary for the Khaleefah to cite both the aspects of general ruling and being his assistant in the contract, because appointing him in only one aspect restricts his function as a Mu‘awin.

این همان است که وقتی ابوبکر، عمر را به عنوان معاون خود برگزید، و هنگامی که عمر، عثمان و علی را به عنوان معاونان خود برگزید، و زمانی که عثمان، مروان بن الحکم و علی را به عنوان معاونان خود برگزید، رخ داد. این معاونان تفویض‌شده در برابر خلیفه مسئولند و آنچه را که پیرامونشان می‌گذرد به خلیفه گزارش می‌دهند.

Such was the case when Abu Bakr appointed ‘Umar as his assistant, and when ‘Umar took ‘Uthman and ‘Ali as his assistants, and when ‘Uthman took Marwan ibn al-Hakam and ‘Ali as his assistants. These delegated assistants are responsible to the Khaleefah and they inform the Khaleefah of the matters surrounding them.

بنابراین، دستیاران مفوَّض در اداره‌ی دولت مسئولیتی عمومی دارند و خلیفه باید ایشان را برای این مسئولیت عمومی منصوب کند. آنان در برابر خلیفه مسئول اعمال خود هستند و خلیفه باید اقدامات و تصمیمات تفویضی این دستیاران را بررسی کند. باید به یاد داشته باشیم که قرارداد حکومت تنها میان امت و خلیفه است. این خلیفه است که در نهایت مسئول اجرای صحیح اسلام بر مردم می‌باشد.

The delegated assistants, therefore, have a general responsibility in ruling the State and must be appointed by the Khaleefah for this general responsibility. They are responsible to the Khaleefah for their actions and the Khaleefah must examine the delegated actions and disposals of these delegated assistants. We must remember that the contract for ruling is between the Ummah and the Khaleefah alone. It is the Khaleefah who is finally responsible for the proper implementation of Islam on the people.

خلیفه مجاز است که خود را درگیر امور اداری کند. پیامبر ﷺ نیز در امور اداری مشارکت داشت، آن‌گاه که بت‌ها را شکست، جهاد را سازماندهی کرد و عنوان خود را از پیمان صلح حدیبیه پاک کرد. برای تسهیل امور، او می‌تواند معاونانِ اجرایی (معاون تنفیذ) را منصوب کند تا در مدیریت اداره‌ی دولت به او یاری رسانند. برخلاف معاونان تفویضی، معاونان اجرایی تنها مجریان دستورهای خلیفه‌اند و حاکم نیستند. همچنین ممکن است آنان به یک حوزه‌ی کاری یا اداری مشخص گماشته شوند.

The Khaleefah is allowed to engage himself in administrative matters. The Prophet (saw) did engage in administrative matters when he broke idols, organised the Jihad, and erased his title from the Treaty of Hudaybiyah. To facilitate matters, he may appoint executive assistants (Mu‘awin Tanfeedh) to help him manage the administration of the State. Unlike delegated assistants, the executive assistants are only executors of the directives of the Khaleefah. They are not rulers. They may, also, be assigned to one specific area of work or administration.

همان‌طور که اختیارات معاون تنفیذ محدود است، شرایط انتصاب او نیز محدود است. معاون تنفیذی دستورات و احکام خلیفه را که باید اجرا شوند، به اجرا می‌گذارد، و سپس درباره‌ی چگونگی اجرا، بازخورد را به خلیفه گزارش می‌دهد.

Just as the authority of the Mu‘awin Tanfeedh is limited so are the conditions for his appointment. The executive assistant carries out the orders and rules of the Khaleefah which are to be implemented, and then brings feedback to the Khaleefah, regarding the execution.

تقسیماتِ ولایات یا استان‌ها «عَمالات» یا بخش‌ها نامیده می‌شوند. نظارت و مسئولیت این عَمالات بر عهده‌ی «عامِل» یا فرماندارِ جزء گذاشته می‌شود.

Subdivisions of the wilayaat or Provinces are called ‘amalat or districts. Supervision and responsibility for these ‘amalat is assigned to an ‘aamel or sub-governor.

پیش‌تر درباره جایگاه خلیفه بحث کردیم؛ اکنون در اینجا به نقش والی و عامل می‌پردازیم، کسانی که اسلام را در میان مردم منطقه خود اجرا می‌کنند. این صلاحیت عمومی والی ما را وادار می‌کند که او را حاکم به شمار آوریم. بنابراین او مسئولیت‌هایی مشابه آنچه برای خلیفه برای کارآمدی امور دولت تعیین شده است، بر عهده دارد. با این حال، اموری که ممکن است او را خودمختار سازد، مانند امور مالی دولت، ارتش و قضا، و نیز تصویب قوانینی جز آنچه خلیفه تصویب کرده، در اختیار او نیست، زیرا این امور ممکن است وحدت دولت را تهدید کند.

Having previously discussed the position of Khaleefah, we will contemplate here on the role of wali and ‘aamel who implement Islam upon their residents. This general jurisdiction of the wali obliges us to consider him as a ruler. He, therefore, has similar responsibilities to those which are assigned to the Khaleefah for the efficient operation of the State. However areas that might make him autonomous, such as finances of the State, the army, and the judiciary, as well as adopting laws other than those adopted by the Khaleefah, are not within his control since they might pose a threat to the unity of the State.

والی خود می‌تواند منطقهٔ خود را بیشتر به «عمالات» تقسیم کند و برای آن‌ها «عامل»هایی تعیین نماید. هر یک از این تقسیمات و انتصابات به اجرای اسلام و در نتیجه آرامش دولت یاری می‌رساند. پیامبر ﷺ به کارگزاران خود فرمود: «آسان بگیرید و سخت مگیرید، مردم را امیدوار کنید و نه ناامید، مردم را دور نکنید بلکه نزدیک سازید، و با یکدیگر مشورت کنید.»

The wali himself may choose to further subdivide his region into ‘amalat and appoint ‘aamels to them. These subdivisions and appointments each assist in the implementation of Islam and the resultant tranquillity of the State. The Prophet (saw) said, to his appointees, “Make it easy not difficult, make the people optimistic not pessimistic, do not make the people go away but make them come closer, and consult one another.”.

این نشانه‌ای است برای ما که دولت اسلامی را به گونه‌ای اداره کنیم که مردم را به سختی بی‌جهت نیندازد، و در نتیجه مردم به اسلام نزدیک‌تر شوند.

This is an indication for us to administer the Islamic State in a manner which will not put the people to unnecessary hardship, and thereby cause the people to come closer to Islam.

تعیین والی توسط خلیفه انجام می‌شود. این انتصاب توسط خلیفه با این شرط داده می‌شود که والی در حوزه‌ی اختیارات خود بر اساس اسلام حکم براند و هرگز، در هیچ زمانی، به غصب قدرت خلیفه دست نیازد.

The appointment of the wali is carried out by the Khaleefah. The appointment is given by the Khaleefah on the provision that the wali rules within his jurisdiction by Islam and does not venture, at anytime, to usurp the power of the Khaleefah.

شرایط ولی و عامل یکسان است، زیرا هر دو مسئولیت‌های مشابهی دارند. آنان حاکم‌اند و از این رو باید شرایط حاکمان را داشته باشند. آنان باید مسلمان، مرد، بالغ، عاقل، عادل، آزاد و توانایی انجام مسئولیت خود را داشته باشند.

The qualifications for both the wali and the ‘aamel are the same, since both have similar responsibilities. They are rulers and must therefore qualify for the conditions of rulers. They must be Muslim, male, mature, sane, ‘adl (just), free, and able to handle their responsibility.

والی و عامل در منطقهٔ انتصاب خود اختیار کامل دارند. آنان در مناطق خود مسئول تمام بخشهای گوناگون اداره هستند. با این حال، در نهایت در برابر خلیفه پاسخگو میباشند؛ خلیفه میتواند بر تصمیمات آنان نظارت کند و در صورت نادرست بودن رفتارشان، ایشان را برکنار نماید. نیروی پلیس دولت اسلامی در اختیار والی یا عامل قرار دارد، تا در تلاش خود برای برپایی شریعت در میان مردم یاری شوند.

The wali and the ‘aamel have full command in their region of appointment. In their respective regions they are responsible for all the various departments of administration. However, they are ultimately responsible to the Khaleefah, who can oversee their decisions, and dismiss them if their conduct is incorrect. The Police of the Islamic State are at the disposal of the wali or ‘aamel, in their efforts to establish the Shari‘ah upon the people.

سیاست خارجی دولت اسلامی، سیاست‌های بیرونی دولت و روابط آن با سایر ملت‌ها و کشورها را در بر می‌گیرد. سیاست خارجی در اسلام سه هدف را دنبال می‌کند:

The foreign policy of the Islamic State covers the external policies of the State and its relationship with other nations and countries. The foreign policy in Islam serves three objectives:

۱. دولت و امت کی وحدت و ہستی کی حفاظت کرنا۔

1. To protect the entity of the State and the Ummah.

۲. برای تسهیل دعوت به سوی سایر مردم و ملتها۔

2. To facilitate the da‘wah to other people and nations.

۳۔ اسلامی ریاست کے دوسری ریاستوں کے ساتھ تعلقات کو منظم کرنا۔

3. To organise the relationship of the Islamic State with other states.

هنگامی که انسان به این اهداف توجه کند، آشکار می‌شود که سیاست خارجی دولت اسلامی نه‌تنها یک فریضه (واجب) بر مسلمانان است که باید اجرا شود، بلکه با خونریزی، تجاوز و ویرانی‌ای که اکنون بر مسلمانان در سراسر جهان روا داشته می‌شود، مانند بوسنی، کشمیر، فلسطین و جز آن، یک ضرورت عملی نیز به شمار می‌رود.

When one considers these aims it becomes clearly apparent that the foreign policy of the Islamic State is not merely a fard (obligation) upon the Muslims to implement, but with the existing bloodshed, rape and destruction of Muslims around the world, like Bosnia, Kashmir, Palestine etc., it is a practical necessity.

بر امت مسلمان واجب بسیار مهمی است که پیام اسلام را به بشریت برساند. پیامبر خدا ﷺ، هنگامی که از خیبر بازگشت، خطاب به یارانش (رضی الله عنهم) فرمود: «ای مردم، خداوند مرا به عنوان رحمتی برای تمام انسان‌ها فرستاده است؛ همچون حواریون که با عیسی بن مریم (عليه السلام) مخالفت کردند، با من مخالفت نکنید.» یاران گفتند: ای پیامبر خدا، حواریون چگونه مخالفت کردند؟ پیامبر ﷺ پاسخ داد: «او (عیسی) ایشان را به آنچه من شما را به سوی آن فراخواندم دعوت کرد؛ کسی که به سرزمین نزدیک فرستاده شد خشنود و راضی بود، اما کسی که به سرزمین دور فرستاده شد ناخرسند و کندرفتار شد.» این سخن نشان‌دهنده اهمیت رساندن دعوت است.

It is an utmost duty upon the Muslim Ummah to convey the message of Islam to humanity. On His arrival from Khaybar, the Messenger of Allah (saw), addressing his companions (ra), said, “Oh people, Allah has sent me as a mercy to all mankind; do not dispute with me like the disciples disputed with Isa (as) son of Maryam. The companions exclaimed : And how did the disciples dispute, O Prophet of Allah? He (saw) answered : He (Isa) called them to that which I called you; he who was sent to a near place was pleased and satisfied, but he who was sent to a far place became displeased and heavy footed.” This is an indication of the importance of carrying the da‘wah.

و الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید،

And Allah (swt) says,.

اوست که فرستاده‌اش را با هدایت و با دین حق فرستاد، تا آن را بر تمامی ادیان دیگر چیره گرداند. [TMQ 9:33]

“It is He who has sent the Messenger with the guidance and the deen of truth, that it may prevail over all other deens.” [TMQ 9:33].

وظیفهٔ گسترش اسلام ایجاب می‌کند که مسلمانان با آنچه در سراسر جهان می‌گذرد در ارتباط باشند. این ارتباط مستلزم آگاهی از حالات، ملت‌ها و اندیشه‌های گوناگون و متفاوت است، زیرا همهٔ آن‌ها برای این هدف، یعنی گسترش اسلام، ضروری‌اند.

The duty to spread Islam necessitates that the Muslims be in contact with what is happening all over the world. This contact requires an awareness of the many differing states, peoples and thoughts, because all of them are essential to the goal, i.e. the spreading of Islam.

ہمارا مقصد بحیثیت امتِ اسلامیہ یہ ہے کہ اسلام کو دنیا کے تمام گوشوں تک پہنچایا جائے، اور اس کا مطلب یہ ہے کہ ہمیں بین الاقوامی سطح پر کام کرنا ناگزیر ہے۔ دوسرے الفاظ میں، ہمیں دنیا کی صورتِ حال اور اس کے بڑے مسائل سے آگاہ ہونا چاہیے، لوگوں کے محرکات اور رائے عامہ کو سمجھنا چاہیے، مختلف سیاسی اقدامات اور چالوں کو جاننا چاہیے، اور سب سے بڑھ کر ہمیں بین الاقوامی میدان میں ہونے والے واقعات سے باخبر رہنا چاہیے۔ یہ سیاسی شعور بڑی ریاستوں کے نزدیک بنیادی اہمیت رکھتا ہے، اور دنیا بھر کے سیاست دان بنیادی طور پر اسی بات میں مصروف رہتے ہیں۔

Our goal as an Islamic Ummah is to spread Islam to all corners of the globe and this means we are compelled to work on an international level. In other words we must know the situation and major problems of the world, understand the motives and public opinion of the people, the various political actions and manoeuvres and above all, we must be aware of what is happening in the international arena. This political awareness is of primary importance to the major states and is what politicians all over the world mainly concern themselves with.

مردمِ دولتِ اسلامی باید آگاهیِ سیاسی را از ویژگی‌های خود قرار دهند. اگر گسترشِ دعوتِ اسلامی (دعوه) وظیفه‌ی ایشان است، پس باید این آگاهی همگانی شود. ما نمی‌توانیم روابطمان با دیگر دولت‌ها را سامان دهیم، مگر آنکه به این آگاهی دست یابیم.

The people of the Islamic State should have political awareness as one of their characteristics. If it is their duty to spread the Islamic call (da‘wah), then this awareness must be made commonplace. We cannot begin to organise our relationships with the other states unless we achieve this awareness.

بنابراین، تبلیغ دعوت اسلامی محوری است که سیاست خارجی دولت اسلامی بر گرد آن می‌چرخد، و پایه‌ای است که روابط با دیگر دولت‌ها بر آن بنا می‌شود۔

Hence, conveying the Islamic call is the axis around which the Foreign Policy of the Islamic State revolves, and is the basis upon which relationships with other states are built.

روابط دولت اسلامی با سایر دولت‌ها باید بر پایه چهار رویکرد بنا شود:

The relationship of the Islamic State with other states should be built upon four approaches:

1. نخست، کشورهای جهان اسلام باید یک کشور به شمار آیند. از این رو، این کشورها در حوزهٔ سیاست خارجی به حساب نمی‌آیند. در عوض، روش کار این است که همهٔ آن‌ها در یک دولت متحد شوند. برای نمونه، اگر دولت در مصر تأسیس شود، آنگاه سایر کشورهای مسلمان نیز نه به‌عنوان کشورهای خارجی، بلکه به‌عنوان بخشی از امت اسلامی به حساب می‌آیند. ما آن‌ها را به‌عنوان کشورهای جداگانه به رسمیت نمی‌شناسیم. بنابراین، سفارتخانه‌های خود را در آن‌ها برپا نمی‌کنیم و نه برعکس. در عوض، باید مسلمانان آن کشورها را به وظیفهٔ خود فرا بخوانیم، که عبارت است از پیوستن به دولت اسلامی.

1. Firstly, the countries of the Muslim world are to be considered as being part of one country. Hence, these countries are not considered in the sphere of foreign policy. Instead the procedure will be to unify them all into one state. For example, if the State was established in Egypt, then all the other Muslim countries would be considered - not as foreign states - but as part of the Muslim Ummah. We would not recognise them as separate states. Therefore, we would not establish our embassies in them or vice versa. Instead we should call the Muslims in those countries to their duty which is to unite themselves to the Islamic State.

۲. وہ ریاستیں جن کے ساتھ اسلامی ریاست کے اقتصادی، تجارتی، حسنِ ہمسائیگی اور/یا ثقافتی معاہدے ہوں، ان کے ساتھ معاہدات کی شرائط کے مطابق معاملہ کیا جائے گا۔ تاہم ان کے ساتھ اقتصادی اور تجارتی تعلقات صرف ان مخصوص اشیاء تک محدود رہنے چاہئیں جو امت کے لیے فائدہ مند ہوں۔ یہ تعلقات ہماری وجہ سے ان ریاستوں کی طاقت میں اضافے کا باعث نہ بنیں۔

2. Those states with whom the Islamic State has economic, commercial, good neighbouring and/or cultural treaties; they are treated in accordance to the terms of the treaties. However, the economic and commercial relations with them must be confined to certain items that benefit the Ummah. It must not lead to the strengthening of those states on our account.

۳. آن دولت‌هایی که با آنان پیمان نداریم؛ دولت‌های استعماری واقعی مانند آمریکا، فرانسه و بریتانیا؛ و آن دولت‌هایی که در دولت اسلامی جاه‌طلبی دارند، مانند روسیه. همه این دولت‌ها دشمنان بالقوهٔ جنگی و مهاجمانِ احتمالی به شمار می‌روند. باید همهٔ احتیاط‌های لازم نسبت به آنان به کار گرفته شود.

3. Those states with whom we do not have treaties; the actual Imperialist states like America, France and Britain; and those states that have ambitions in the Islamic State, such as Russia. All these states are considered as potential enemies of war and possible invaders. All precautions should be taken with them.

۴. و در نهایت، آن دولت‌هایی که دشمنان واقعی جنگ‌اند، مانند اسرائیل. با این دولت‌ها باید همچون کسانی رفتار شود که در حال جنگ‌اند، و همین باید مبنای همهٔ معاملات با ایشان باشد.

4. Finally, those states that are actual enemies of war, such as Israel. These states must be treated as in a state of war and this must be the basis of all transactions.

ریشه‌ی تعامل میان دولت اسلامی و دیگر دولت‌ها، وظیفه‌ی ابلاغ دعوت اسلام (دعوه) است. روش دستیابی به این هدف، اعلام جهاد است. این همان روشی بود که محمد ﷺ بلافاصله پس از تأسیس دولت اسلامی در مدینه به کار گرفت. باید تأکید کرد که مسلمانان مجاز نیستند بدون آنکه نخست به دشمن فرصت پذیرش اسلام و پیوستن به دولت اسلامی را بدهند، با او به جنگ بپردازند. این نخستین مرحله از روش سه‌مرحله‌ای ابلاغ دعوت اسلام از طریق جهاد است.

The root of interaction between the Islamic State and the other states is the duty to propagate the call of Islam (da‘wah). The method by which to achieve this is the declaration of Jihad. This was the method of Muhammad (saw) as soon as the Islamic State was established in Madinah. It must be stressed that the Muslims are not permitted to start fighting with the enemy without first presenting them with the opportunity to accept and embrace Islam, thereby becoming part of the Islamic State. This is the first process of the three stage method of delivering the call of Islam through Jihad.

اگر این پیشنهاد رد شود، از آنان خواسته می‌شود که جزیه (مالیات سرانه) بپردازند و جزئی از دولت باشند. با آنان به‌عنوان ذمّی (شهروند غیرمسلمان دولت) رفتار می‌شود، یعنی دولت مسئول امنیت و حمایت از ایشان خواهد بود. بر آنان شریعت اسلامی حکم‌فرما خواهد بود و سرزمین‌شان به سرزمین مسلمانان و بخشی از دولت اسلامی بدل خواهد شد.

If this offer is turned down, they are asked to pay jizyah (head tax) and to be part of the State. They would be treated as dhimma (non- Muslim citizen of the State), i.e. the State would be responsible for their security and protection. They would be ruled by the Islamic Shari‘ah and their land would become Muslim land and part of the Islamic State.

اگر دشمن، در مقابل، هر دو گزینه را نپذیرد، یعنی نه عقیده و نظام اسلامی را بپذیرد و نه نظام را بپذیرد و جزیه را بپردازد، مسلمانان به مرحلهٔ سوم می‌روند و با آنان اعلان جنگ می‌کنند. مسلم از سلیمان بن بُریده روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: «اگر آنان از پذیرش اسلام سر باز زدند، از ایشان جزیه بخواه. اگر پذیرفتند که جزیه بپردازند، از ایشان بپذیر و دست از آنان بازدار. و اگر از پرداخت جزیه سر باز زدند، از خدا یاری بجوی و با ایشان بجنگ.»

If the enemy on the other hand refused both of these options, namely to reject the Islamic Belief and System or reject the System and the payment of jizyah, the Muslims would proceed to the third stage and declare war upon them. Muslim narrated on the authority of Sulaiman ibn Buraid that the Messenger of Allah (saw) said, “If they refuse to accept Islam, demand from them the jizyah. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse to pay the jizyah, seek Allah’s help and fight them.”.

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says,.

«و با آنان بجنگید تا فتنه‌ای باقی نماند و دین همه‌اش از آن الله شود.» [TMQ 8:39]

“And fight them (on) until there is no more tumult or oppression, and there prevails justice and faith in Allah, altogether and everywhere.”” [TMQ 8:39].

این مرحلهٔ سوم و آخرین از جهاد پیامدهای گوناگونی دارد که باید بسیاری از برداشت‌های نادرستی را که درباره‌ی جهاد وجود دارد آشکار سازد:

This third and final stage of Jihad has various implications that should expose many of the misconceptions held about Jihad :

جهاد، برخلاف تهمت‌هایی که غرب آن را رواج می‌دهد، وحشیانه نیست. در واقع، هنگامی که مسلمانان به‌عنوان جهاد ابتدایی اعلان جنگ می‌کنند، هدف آن برداشتن هر مانعی در راه اجرای دین خداوند (سبحانه و تعالی) است، و جنگ بر اساس قواعد شریعت تنظیم می‌شود. از این رو، در مرحله سوم جهاد، پس از شکست دو گزینه نخست، لشکر اسلام هنگامی که وارد می‌شود و می‌جنگد، مجاز نیست زنان، کودکان و سالخوردگان را بکشد. همچنین با غیرنظامیانی که در جنگ پشتیبانی نمی‌کنند یا در آن شرکت ندارند، نمی‌جنگد. در واقع، اسلام برای لشکر مسلمانان آیین رفتار مشخصی تعیین کرده است که عدالت را حتی در میدان نبرد تضمین می‌کند. این قواعد عبارت‌اند از: نابود نکردن درختان یا ساختمان‌ها بدون ضرورت، نشانه نگرفتن اهداف غیرنظامی، مثله نکردن اجساد، تجاوز نکردن به زنان، شکنجه نکردن اسیران جنگی و مانند آن. این در تضاد آشکار با رفتار کفار در جنگ است که در آن هر نوع وحشی‌گری و تجاوز قابل تصوری علیه مردم روا داشته می‌شود.

Jihad, contrary to the slander propagated by the West, is not barbaric. In fact, when the Muslims declare war, as offensive Jihad, the purpose is to remove any obstacle in the way of implementing Allah’s (swt) deen, and the fighting is regulated by the rules of the Shari‘ah. Therefore, in the third stage of Jihad after the first two options have failed, the Islamic army, when they enter and fight, are not allowed to kill women, children or the elderly. Nor will they fight civilians who are not supporting or participating in the fighting. Indeed, Islam defines a specific code of conduct for the Muslim army, that ensures justice even in the battle field. These rules include : no destruction of trees or buildings unnecessarily, no ‘civilian targets’, no mutilation of dead bodies, no raping of women, no torturing prisoners of war, etc. This lies in stark contrast with the practices of the kuffar in war, where every conceivable act of barbarity and transgression is perpetrated against the people.

بر اساس اصل، جهاد ابتدایی است، یعنی مسلمانان آن را آغاز می‌کنند تا مرزها و قلمرو اسلام را گسترش دهند، و جهاد ابتدایی وظیفهٔ دولت است. سیاست‌های خارجی همهٔ حکومت‌های موجود مسلمان، مانند سودان، ایران یا عربستان سعودی، آشکارا در تضاد با این اصل بنیادین اسلام است، زیرا آنان مرزهای ملی و تمامیت ارضی را، چنان‌که در «حقوق بین‌الملل» تعیین شده، به رسمیت می‌شناسند و می‌پذیرند.

By principle, Jihad is offensive, i.e. the Muslims initiate it to spread the boundary and domain of Islam, and offensive Jihad is the responsibility of the State. The foreign policies of all the existing Muslim regimes, such as Sudan, Iran or Saudi Arabia are clearly in contradiction to this fundamental principle of Islam, for they recognise and accept the national borders and their integrity, as laid down by the ‘International Law.’.

«جهاد» از نظر لغوی به معنای نهایت تلاش و کوشش کردن است. از این رو، واژه «جهاد» می‌تواند برای توصیف تلاشی که در درس خواندن، کار کردن یا مراقبت از کودکان و غیره صرف می‌شود به کار رود؛ اما تعریف شرعی «جهاد» بسیار مشخص است و علمای کلاسیک آن را چنین تعریف کرده‌اند: «با نهایت توان با کافران جنگیدن، تا کلمه‌ی الله (سبحانه و تعالی) در همه‌ی سرزمین‌ها برتر باشد (یعنی حاکمیت داشته باشد).» بنابراین، شریعت اسلام «جهاد» را به جنگ جسمانی پیوند می‌دهد.

Jihad linguistically means to exert oneself to the utmost. Therefore, the word ‘jihad’ can be used to describe the effort put into studying, working or looking after children etc., but the Shari‘ah definition of Jihad is very specific and is defined by the classical scholars as, “To fight the disbelievers (kuffar) to the utmost, to make the word of Allah (swt) the highest in all the lands (i.e. sovereign).” Therefore, Jihad is linked by the Islamic Shari‘ah to the physical fighting.

از آنجا که جهادِ ابتدایی بنا بر اصل، تهاجمی است و به دولت نیاز دارد، آنچه با آن پیوند دارد، یعنی جهادِ دفاعی، نیز جزئی لاینفک از اسلام است. با این حال، جهادِ دفاعی، یعنی دفع کافرانی که به امت می‌جنگند یا سرزمینش را می‌گیرند، جزو سیاست خارجی نیست. بنابراین وظیفه‌ای است که امت باید آن را انجام دهد، چه دولت داشته باشد و چه نداشته باشد.

Since Jihad by principle is offensive and requires the State, that which is associated with it, i.e. defensive Jihad, is also integral to Islam. However, defensive Jihad, i.e. the repelling of kuffar who fight the Ummah or take her land, is not part of the foreign policy. Thus it is a duty that must be performed by the Ummah, whether they have a state or not.

مسائل امنیت داخلی، توانایی گسترش دعوت، و دفع حملات خارجی، توسط ارتش تأمین می‌شود.

The issues of internal security, the ability to spread da‘wah, and repel foreign attacks are taken care of by the army.

الله (سبحانه و تعالی) بر ما واجب کرده است که اسلام را به جهان گسترش دهیم، و روش آن را دعوت و جهاد مقرر فرموده است، و اینکه جهاد فرض است. بر این اساس، هر مسلمان مذکری که به سن پانزده سالگی برسد موظف است که در ارتش نام‌نویسی کند و آموزش نظامی ببیند تا برای جهاد آماده شود. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) has obligated us to spread Islam to the world and has specified the method as da‘wah and Jihad, and that Jihad is fard. Accordingly, every male Muslim who reaches the age of fifteen is obliged to enlist in the army and undergo military training to prepare for Jihad. Allah (swt) says,.

«و قاتلوهم حتى لا تكون فتنة و يكون الدين كله لله» [سورة الأنفال: ۳۹]؛ یعنی: «و با ایشان بجنگید تا فتنه‌ای نماند و دین، یکسره از آنِ الله گردد.» Note: The translation above follows the Arabic Qur'an verse rather than the English paraphrase. Here is the rendering of the English text as requested: «و با آنان بجنگید تا فتنه و ستم بر جای نماند، و عدالت و ایمان به الله، همه‌جا و به تمامی، حاکم گردد.» [TMQ ۸:۳۹]

“And fight them (on) until there is no more tumult or oppression, and there prevails justice and faith in Allah, altogether and everywhere.” [TMQ 8:39].

پیامبر ﷺ فرمود: «و با مردمی که برای خدا شریک قرار می‌دهند، با مال، دست و زبان خود جهاد کنید.»

The Prophet (saw) said, “And fight the people who associate (things) with Allah with your wealth, your hand and your tongue.”.

ارتش به دو بخش تقسیم می‌شود. نخست، «نیروهای منظم» هستند که به‌عنوان سربازان ارتش دولت استخدام می‌شوند و حقوقشان از بودجه دولت پرداخت می‌شود. دوم، «نیروهای ذخیره» هستند که شامل همه مسلمانانی می‌شوند که توانایی جنگیدن دارند و هرگاه نیاز به سرباز ایجاب کند، بسیج می‌شوند.

The army is divided into two sections. Firstly, there are the ‘regulars’, who are employed as soldiers of the State’s army and who are paid salaries from the State’s budget. Secondly, there are the ‘reservists’, who comprise of all the Muslims who are capable of fighting, and are mobilised when the demand for soldiers requires it.

به‌طور کلی، خلیفه رهبر لشکر است؛ او فرمانده کل قوا را تعیین می‌کند، برای هر تیپ یک سردار و برای هر لشکرک یک فرمانده. تیپ‌بندان و فرماندهان بقیه درجات لشکر را تعیین می‌کنند. اعضای ستاد کل بر اساس فرهنگ نظامی‌شان توسط رئیس کل ستاد تعیین می‌شوند.

It is generally the Khaleefah who is the leader of the army; he appoints the commander-in-chief, a general for each brigade and a commander for each division. The brigadiers and commanders appoint the remaining ranks of the army. Members of the general staff are appointed according to their military culture by the general chief of staff.

لشکرِ خلافت یک لشکر است که در اردوگاه‌های مشخصی مستقر است. برخی از این اردوگاه‌ها باید در ولایت‌ها (ولایات) و مواضع راهبردی مختلف مستقر شوند، و برخی باید همواره به‌عنوان نیروهای جنگی متحرک باقی بمانند. اردوگاه‌ها در گروه‌های متعددی سازمان‌دهی می‌شوند که هر یک به‌همراه نامش شماره‌ای دارد، مانند ارتش اول، ارتش سوم، یا می‌توان آن را به نام یک ولایت (ولایه) یا ناحیه (عمالة) نامگذاری کرد.

The army of the Khilafah is one army, which is located in specific camps. Some of these camps must be located in different provinces (wilayaat) and strategic locations, and some must remain permanently mobile fighting forces. The camps are organised in numerous groups, each one of which is given a number to accompany its name, such as the 1st Army, the 3rd Army, or it can be named after a province (wilayah) or district (‘imala).

یکی از وظایف ارتش، در اسلام، ادای فریضهٔ جهاد است؛ یعنی جنگ جسمانی (در میدان نبرد) با کافران، چه تهاجمی و چه تدافعی، به منظور برتری بخشیدن به نام (دین) الله سبحانه و تعالی. الله سبحانه و تعالی آمادگی برای جهاد را در این آیه فرمان داده است:

One of the functions of the army, in Islam, is to fulfil the obligation of Jihad - the physical fighting (in the field of battle) against the kafiroon (disbelievers), be it offensive or defensive, in order to make the Name (deen) of Allah (swt) dominant. Allah (swt) ordered the preparation for Jihad in the ayah:

{وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ وَمَا تُنفِقُوا مِن شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لَا تُظْلَمُونَ} [TMQ ۸:۶۰]

“Make ready for them (the unbelievers) all you can of (armed) force and of horses tethered, that thereby you may strike fear into the hearts of the enemy of Allah and your enemy, and others beside them whom you know not. Allah knows them. Whatsoever you spend in the way of Allah it will be repaid for you in full, and will not be wronged.” [TMQ 8:60].

پیامبر ﷺ با رژه دادن لشکر مسلمانان در داخل مدینه پیش از حرکت به سوی تبوک برای جنگ، قدرت دولت را به نمایش گذاشت. این اقدام دشمن را به وحشت انداخت. همان‌گونه که پیامبر ﷺ فرمود: «با ترسی که در دل‌های دشمنانم افکنده شده، حتی از فاصله‌ی یک ماه راه، به من پیروزی داده شده است.»

The Prophet (saw) showed the power of the State by marching the Muslim army inside Madinah before they went to Tabuk for war. This action frightened the enemy. As he (saw) said, “I have been given the victory by the terror thrown in the hearts of my enemies even from the distance of one month travelling.”.

این وظایف ارتش همگی مربوط به حفظ امنیت خارجی دولت هستند.

These functions of the army are all related to maintaining the external security of the State.

سیاست خارجی دولت اسلامی گسترش اسلام در سراسر جهان است. روشی که دولت برای رساندن اسلام به کار می‌گیرد دعوت و جهاد است. بنابراین، از آنجا که امت، امام یا خلیفه را برای اجرای این جهاد صاحب اختیار کرده است، مهم است که فرمانده ارتش، رئیس دولت باشد. پیامبر ﷺ روابط خود با دیگران را بر پایه گسترش اسلام برقرار کرد. ایشان ﷺ صلح حدیبیه را رسمیت بخشید تا فرصتی برای گسترش اسلام در سراسر شبه جزیره عربستان برای خود فراهم کند. پیامبر ﷺ رئیس دولت در مدینه بود و در همه نبردهایی که در زمان ایشان رخ داد، لشکر را هدایت می‌کرد ﷺ. پس از ایشان، خلفای راشدین نیز کسانی بودند که دستور می‌دادند لشکر کجا و چه زمانی بجنگد. از این نکات روشن می‌شود که رئیس دولت، مسئول رهبری ارتش است.

The Islamic State’s foreign policy is to spread Islam throughout the world. The method employed by the State to deliver Islam is through da‘wah and Jihad. Therefore, since the Ummah has given the authority to the Imam or Khaleefah to carry this Jihad, it is important that the leader of the army be the head of state. The Prophet (saw) established relationships with others on the basis of spreading Islam. He formalised the Treaty of Hudaybiyah in order to allow himself the opportunity to spread Islam throughout the Arabian peninsula. The Prophet (saw) was the head of state in Madinah and he (saw) directed the army to all the battles that took place, during his time. After that, the Khulafa‘a Rashidoon also were the ones to give the orders for where and when the army should fight. It becomes clear from these points that the head of state is the person responsible for the leadership of the army.

اداره امنیت داخلی بر هرآنچه به امنیت درون دولت اسلامی مربوط است نظارت دارد و برای این منظور از نیروهای نظامی بهره می‌گیرد.

The department of Internal Security oversees everything connected with security inside the Islamic State, utilising the military forces for this purpose.

امنیت داخلی، همچون امنیت خارجی، توسط ارتش حفظ می‌شود. وظایف (پلیس) تحت کنترل ارتش قرار دارد. پیامبر ﷺ قیس بن سعد را به‌عنوان رئیس امنیت منصوب کرد. او آنجا بود تا هنگامی که پیامبر ﷺ در مجلس بود، از ایشان محافظت کند. مطلوب است که نیروی امنیت داخلی، روش‌های ارتش منظم را حفظ کند تا همچون یک ارتش منظم، سازمان‌یافته، کارآمد و هماهنگ باقی بماند. نیروی امنیت داخلی وظیفه نظارت، حفظ نظم و قانون، و اجرای قوانینی را دارد که دولت تصویب کرده است. پیامبر ﷺ عبدالله بن مسعود را به‌عنوان رهبر عسس (نظارت) منصوب کرد. نظارت از سوی این بخش از ارتش به معنای تجاوز به حریم خصوصی دیگران نیست؛ بلکه کاربرد آن برای نظارت عمومی است. از آنجا که حفظ امنیت داخلی کاری است که دولت مسئولیت آن را بر عهده دارد، دولت حق ندارد برای اجرای این وظیفه، از شهروندان کشور هزینه‌ای دریافت کند.

The internal security, as well as the external security, is preserved by the army. The functions of the (police) are under the control of the army. The Prophet (saw) appointed Qays ibn Sa‘ad as the head of security. He was there to protect the Prophet (saw) when he was in Majlis. It is preferable for the internal security force to maintain the procedures of the regular army, so that it will remain organised, efficient, and co-ordinated as in a regular army. The internal security force has the function of surveillance, preserving law and order, and to execute the laws adopted by the State. The Prophet (saw) appointed ‘Abdullah ibn Mas‘ud as the leader of assas (surveillance). Surveillance, by this part of the army, does not mean to invade the privacy of others. Rather, its usage is for general surveillance. Since maintaining the internal security is an action the State is responsible for, it has no right to levy payments on the citizens of the State for executing this function.

آمادگی برای سیاست خارجی نیازمند ارتشی با تجهیزات قوی است. بنابراین، دولت اسلامی تلاش خواهد کرد تا به آخرین فناوری‌های جنگی دست یابد، از جمله توانایی هسته‌ای، برنامه‌های فضایی و فناوری کامپیوتری، تا بتواند به همان شیوه‌ای که با آن جنگیده می‌شود، با دشمن بجنگد. اقتصاد و صنعت در دولت اسلامی نیز به همین ترتیب در جهت تأمین نیازهای ارتش و تلاش برای جهاد سازماندهی خواهد شد.

Preparation for the foreign policy will require a strongly equipped army. Therefore, the Islamic State will endeavour to obtain the latest technology in warfare, including nuclear capability, space programmes and computer technology, to be ready to fight the enemy in a like way as she is fought. The economy and industry in the Islamic State will be similarly geared towards sustaining the army and the effort of Jihad.

اداره صنایع تمامی امور مربوط به صنعت را بر عهده دارد، از جمله صنایع سنگین، مانند تولید موتورها، موتورهای احتراقی و بدنه‌های خودرو؛ صنایع فلزکاری، الکترونیک و صنایع سبک؛ و کارخانه‌های متعلق به بخش خصوصی و دولتی که با صنایع نظامی مرتبط هستند. همه کارخانه‌ها، از هر نوعی که باشند، باید بر پایه تکمیل سیاست نظامی تأسیس شوند.

The department of industry directs all affairs connected with industry, including heavy industry, such as the production of motors engines and car bodies; metallurgical industries, electronics and light industries; and factories of private and public ownership connected with the military industry. All factories of whatever type should be established on the basis of complementing the military policy.

تحت راهنمایی اداره امیر جهاد است که دولت اسلامی سیاست خارجی خود را اجرا خواهد کرد و دین اسلام را به سایر بشریت تبلیغ خواهد نمود. از این راه‌ها، و با یاری الله (سبحانه و تعالی)، دولت خواهد توانست به تسلط کلمه الله در سراسر جهان دست یابد.

It is under the guidance of the department of the Amir of Jihad that the Islamic State will implement its foreign policy and propagate the deen of Islam to the rest of mankind. By these means, and the help of Allah (swt), the State will be able to achieve the dominance of the word of Allah (swt) throughout the world.

سیستم قضایی در اسلام منحصراً بر پایه شریعت است. باید توجه داشته باشیم که عدالت تا زمانی که اسلام به‌طور کامل اجرا نشود، نمی‌تواند به‌طور کامل برقرار شود. انجام ندادن این کار به معنای رها کردن بخش‌هایی از فرمان‌های الهی و پذیرفتن حکومت انسان به‌عنوان توانمندتر در رسیدگی به مسئله مطروحه است. این امر نه تنها به اختلال در رفاه جامعه منجر می‌شود، بلکه اعترافی است بر این‌که الله (سبحانه و تعالی) حقیقتاً حاکم مطلق نیست. در قرآن می‌خوانیم که الله (سبحانه و تعالی) به پیامبر ﷺ می‌فرماید:

The judicial system in Islam is solely based on the Shari‘ah. We must be mindful of the fact that justice cannot be fully served until and unless Islam is applied in its totality. To do otherwise, would mean leaving parts of Allah’s commandments and accepting the rule of man as better able to cope with the issue at hand. This not only leads to the disruption of the society’s well-being but is also an acknowledgement that Allah (swt) is not truly the Sovereign. We find in the Qur’an, Allah (swt) says to the Prophet (saw) :

«پس نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‌آورند تا تو را در آنچه میان‌شان به نزاع می‌انجامد داور قرار دهند، سپس در دل‌های خود از حکمی که تو می‌دهی هیچ دلتنگی‌ای نیابند و کاملاً تسلیم شوند.» [TMQ 4:65]

“But no by your Lord they can have no (real) faith until they make you judge in all disputes between them and in their souls find no resistance against your decisions but accept them with the fullest conviction.” [TMQ 4:65].

جزئیات نظام قضایی اسلامی در جای دیگری بحث شده است (به «نظام قضایی» مراجعه کنید)، اما مفید است که در اینجا رابطه نظام حکومتی با دادگاه‌ها مورد بحث قرار گیرد.

The details of the Islamic judicial system are discussed elsewhere (see the Judicial System), but it is useful to discuss here the relationship of the ruling system with the courts.

این دسته از قاضیان در نظام حکومتی اسلام، قاضیانی هستند که اختلافات میان مردم و دولت را فیصله می‌دهند. این قاضی در دادگاهی به نام مَحکمةُ المَظالِم (دادگاه مظالم) در دولت اسلامی صلاحیت دارد. در اصل، این قاضی دادگاه مظالم برای برطرف کردن همه‌ی ستم‌ها در دولت اسلامی گماشته می‌شود، چه این ستم‌ها از سوی خلیفه، والیان، یا هر مقام دیگری از دولت صورت گرفته باشد. در مواردِ اختلاف میان مردم و مأموران دولت اسلامی، قاضی این دادگاه حق دارد، پس از ثابت شدن کوتاهی آنان در شریعت یا ستمی که بر مردم روا داشته‌اند، مقام دولتی را برکنار کند.

This category of judges within the ruling system of Islam consists of judges who settle disputes arising among the people and the State. This judge has jurisdiction within a court called Mahkamat al-Madhaalim (the Court of Unjust Acts) in the Islamic State. In essence, this judge of the Court of Unjust Acts is appointed to remove all unjust acts within the Islamic State, whether they are committed by the Khaleefah, governors, or any other official of the State. In cases of disputes between the people and the officials of the Islamic State, the judge of this court has the right to dismiss the official of the State once his negligence of the Shari‘ah or injustice committed upon the people is established.

برای نمونه، این دادگاه می‌تواند همه اقداماتی را که دولت اسلامی انجام می‌دهد و در آن‌ها تبعیض علیه شهروندان، به‌کارگیری نادرست شریعت، تفسیر نادرست شریعت یا قانون اساسی دولت اسلامی، غفلت خلیفه از نظرات داده‌شده به او، یا تحمیل ناروای مالیات بر شهروندان دولت اسلامی وجود دارد، مورد بررسی قرار دهد و غیره.

As examples, this court may investigate all matters executed by the Islamic State involving discrimination upon citizens, improper application of the Shari‘ah, improper interpretation of the Shari‘ah or the Constitution of the Islamic State, negligence by the Khaleefah of the opinions given to him, forcing a tax unduly upon the citizens of the Islamic State, etc.

چیزی جالب زمانی پیش می‌آید که موردی بررسی شود که در آن خلیفه در اجرای شریعت کوتاهی کرده است. قاضی المظالم ناچار است یا به نفع اقدام خلیفه حکم دهد یا علیه او. اگر حکم به نفع خلیفه باشد، اختیار او باقی می‌ماند و در واقع این مورد درست و نه کوتاهی تلقی می‌شود. اما اگر قاضی علیه خلیفه حکم دهد، که مستلزم کوتاهی در شریعت است، خلیفه باید به حکم قاضی گردن نهد. اگر او از این کار سرباز زند، قاضی مجاز خواهد بود که به دلیل کوتاهی در شریعت، خلیفه را از مقامش برکنار کند.

An interesting situation arises when a case is studied involving the Khaleefah’s negligence of the Shari‘ah. The Qadi al-Madhaalim will have to either pass a judgement in favour of the actions of the Khaleefah or against him. If it is in favour of the Khaleefah, then the Khaleefah’s mandate will remain, and will, in fact, render the case as being proper and not negligence. If, on the other hand, the judge decides against the Khaleefah, which entails negligence of the Shari‘ah, the Khaleefah must abide by the judgement of the judge. If he fails to do so, the judge will be authorised to remove the Khaleefah from his position on the grounds of negligence of Shari‘ah.

نظام اداری عبارت است از آن گروه از افراد که دستورهای دولت اسلامی را بر شهروندان اجرا می‌کنند و امور دولت اسلامی را اداره می‌نمایند. از آنجا که دولت اسلامی باید شریعت را بر همه شهروندان خود اجرا کند، داشتن یک نظام اداری برای تحقق این امر ضروری می‌گردد. بسیاری از احکام اسلام، دولت اسلامی را ملزم می‌کنند که برای اجرای آنها یک دستگاه اداری داشته باشد. از این جمله است حکم جمع‌آوری زکات، که دولت اسلامی را ناگزیر می‌سازد برای اجرای درست آن کارکنانی به خدمت بگیرد. هر شیوه یا تدبیری که مطابق با شریعت باشد جایز است، اما نکته مهم این است که «کار انجام شود». از این رو بر دولت اسلامی واجب است که کارآمدترین شیوه را برای اجرای احکام اسلام به کار گیرد، به شرط آنکه در چارچوب شریعت باقی بماند.

The administrative system consists of that body of people which executes the Islamic State’s orders upon the citizens and manages the Islamic State’s affairs. Since the Islamic State must implement the Shari‘ah upon all of its citizens, it becomes necessary to have an administrative system to accomplish this. Many rules in Islam compel the Islamic State to have an administrative body for their implementation. As such, the rule for collection of zakat, which necessitates the Islamic State to employ personnel for its proper implementation, is one example. Any style or tactic used would be permissible, as long as it accords with the Shari‘ah. But, the important point is that ‘the job gets done’. Therefore, it is incumbent upon the Islamic State to use the most efficient style to implement the rule of Islam, as long as they fall within the bounds of the Shari‘ah.

ما می‌دانیم که پیامبر ﷺ در دوران اقامت در مدینه امور امت را اداره می‌کرد. ایشان ﷺ کارگزاران بسیاری را برای انجام وظایف گوناگون منصوب کرد تا دولت اسلامی به‌شایستگی اداره شود. برای نمونه، ایشان ﷺ علی بن ابی‌طالب (رضی الله عنه) را به‌عنوان کاتب پیمان‌هایی که پیامبر ﷺ با دیگر ملت‌ها منعقد می‌کرد، منصوب کرد.

We know that the Prophet (saw) managed the affairs of the Ummah, during his period in Madinah. He (saw) appointed many administrators to carry out various functions so that the Islamic State would run efficiently. As an example, he appointed ‘Ali ibn Abi Talib (ra) as a scribe for treaties which the Prophet (saw) concluded with other nations.

پیامبر ﷺ مهر خود را که برای امضای اسناد رسمی دولت به کار می‌رفت، به حارث بن عوف مزی سپرد. ابن ابی فاطمه مأمور شد آمار غنایم جنگی را تنظیم کند. حذیفة بن یمان نویسنده‌ی شمار میوه‌های کشت‌شده در منطقه‌ی حجاز از شبه‌جزیره‌ی عربستان بود. عبدالله بن أرقم مأمور شد شمار افراد قبایل را محاسبه کند و افزون بر آن، وظیفه‌ی مدیریت آب در دولت اسلامی نیز به او سپرده شد. در سال بیستم هجرت، عمر بن خطاب، خلیفه‌ی دوم، دیوان (نوعی دفتر ثبت) را به عنوان فهرست نام سربازان و دیگر اطلاعات ضروری آغاز کرد. این شیوه‌ی نگهداری دیوان از ایرانیان اقتباس شده بود که این سبک را برای ثبت سربازان، ساز و برگ جنگی و دیگر اطلاعات ضروری خود به کار می‌بردند. عمر (رض) نیز از روشی مشابه بهره گرفت، زیرا این کار وسیله‌ای مباح (جایز) بود.

The Prophet (saw) gave the management of his seal (the one he used to imprint his signature on official documents of the State) to Al- Harith ibn Auf al-Mazi. Ibn Abi Fatimah was designated to compile the statistics of the ghanima (spoils of war). Hudhayfa ibn al-Yaman was the writer for the numbers of cultivated fruits in the Hijaz area of the Arabian peninsula. ‘Abdullah ibn Arqam was appointed to calculate the number of people in the tribes and was further assigned the task of management of water in the Islamic State. In the twentieth year of the Hijrah, ‘Umar ibn al-Khattab, as the second Khaleefah, initiated the deewan (a type of record) as a list of names of soldiers and other essential facts. This method of keeping a deewan was borrowed from the Persians who had adopted this style for keeping records of their soldiers, battle gear, and other essential information. A similar technique was employed by ‘Umar (ra), since it was a mubah (permissible) means.

در مورد تعيين افراد در این ادارات، جایز است که هر شهروند دولت اسلامی، چه مرد و چه زن، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، به شرط آنکه برای عضویت در این نظام اداری شایستگی کافی داشته باشد، برگزیده شود. مهم است که برای اداره‌ی این نظام اداری، ساختار مدیریتی مناسبی وجود داشته باشد.

Regarding the appointments to these administrative departments, it is permitted to have any citizen of the Islamic State, male or female, Muslim or non-Muslim, as long as he or she is suitably competent to be a part of this administrative system. It would be important to have a suitable management structure to run the administrative system.

باید یادآوری کنیم که خلیفه گروهی از دستیاران را در اختیار دارد که وظایف اداری را انجام می‌دهند. همان‌طور که پیش‌تر بحث شد، ایشان دستیاران اجرایی (معاون تنفیذ) هستند. تفاوت میان بدنه‌ی عمومی اداری و دستیاران اجرایی در این است که دومی متولی امور اداری خلیفه است، در حالی که اولی به اداره‌ی دولت اسلامی به‌طور کلی می‌پردازد. بر این اساس، لازم است که دستیاران اجرایی مسلمان باشند، در حالی که مدیران عمومی ممکن است مسلمان یا غیرمسلمان باشند.

We may recall here that the Khaleefah has an entourage of assistants which carry out administrative functions. As discussed previously, they are the Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh). The difference between the general administrative body and the Executive Assistants is that the latter is a caretaker of the Khaleefah’s administrative tasks, while the former is dealing with administration of the larger Islamic State. Accordingly, it is necessary that the Executive Assistants be Muslims, whereas the general administrators may be Muslims or non- Muslims.

ما اکنون تصور کلی‌ای از وظایف دستگاه اداری دولت اسلامی داریم. وظیفهٔ آن اجرای فرمان حاکم به شیوه‌ای شایسته و کارآمد است. این دستگاه به دولت اسلامی در اجرای احکام الهی بر روی این زمین یاری می‌رساند. البته، مزایای یک نظام اداری را تنها در حد نظریه و بر روی کاغذ می‌توان بررسی کرد، زمانی که دولت اسلامی وجود نداشته باشد.

We now have a general idea of the functions of the administrative body of the Islamic State. Its task is to execute the rulers command in a competent and efficient manner. It aids the Islamic State in applying the laws of Allah (swt) upon this earth. Of course, one can only theorise on paper the advantages of an administrative system when there is no Islamic State.

ضروری است که پیش از ورود به بحثی مفصل درباره‌ی مجلس الأمّه، که نهاد اصلی مشارکت‌کننده در شوری است، مفهوم شوری را آن‌گونه که در اسلام به کار می‌رود و معنای واقعی آن را دریابیم. خداوند (سبحانه و تعالی) در قرآن می‌فرماید:

It is of utmost necessity to comprehend the concept of shura (consultation), as used in Islam, and what it actually means before indulging in a detailed discussion on Majlis al-Ummah, which is the main body that participates in shura. Allah (swt) states in the Qur’an:

«پس از ایشان درگذر کن و برایشان آمرزش بخواه و در کارها با ایشان مشورت کن، و چون تصمیم گرفتی، بر خدا توکل نما.» [TMQ 3:159]

“Pardon them and ask forgiveness for them and consult with them upon the conduct of affairs, and when you have decided (upon a course of action), place your trust in Allah.” [TMQ 3:159].

«و آنان که دعوت پروردگارشان را اجابت می‌کنند و نماز را بر پا می‌دارند، و کارهایشان در میان‌شان با مشورت است.» [TMQ 42:38]

“And those who answer the call of their Lord and establish worship, and whose affairs are a matter of counsel.” [TMQ 42:38].

دو آیهای که در بالا ذکر شد، مستقیماً با مسئلهٔ مشورت مرتبط هستند. شورا به معنای مشورت و گفتوگوی متقابل دربارهٔ موضوعی خاص است، یعنی اخذ نظر مردم. اخذ نظر از جانب خلیفه یا هر امیر یا مسئول دیگری، چه حاکم باشد و چه رهبر، صورت میگیرد. اما ابراز نظر به شخص مسئول، چه حاکم و چه رهبر، صرفاً نصیحت است.

The two ayat (verses of Qur’an) mentioned above are directly related to the issue of consultation. Shura denotes engaging in mutual consultation or mutual discussions regarding a particular matter i.e. taking people’s opinion. Taking opinions occurs on the part of the Khaleefah or any Amir or responsible person be it a ruler or a leader. As for the declaration of the opinion to the person in charge, be it a ruler or a leader, it is just a naseeha (advice).

پیش از پرداختن به چگونگی به کارگیری شورا، آن‌گونه که پیامبر خدا ﷺ در امور ما امروزه به کار می‌بستند، باید مفهوم مشورت گرفتن را بررسی کنیم و هرگونه ابهامی را که در ذهن مسلمانان وجود دارد برطرف سازیم. در واقع، مشورت را می‌توان درباره‌ی این موارد گرفت:

Before addressing the application of shura, as taken by the Messenger of Allah (saw) in relation to our affairs nowadays, we need to study the idea of taking an opinion, and remove any ambiguity existing in the minds of the Muslims. Realistically, an opinion can be taken regarding :

۱. مسائلِ شریعت (قانون‌گذارانه).

1. Matters of Shari‘ah (legislative matters).

۲. مسائل عقلی یا فنی

2. Matters of Intellect or Technicalities.

۳. آرائی که مستقیماً به اعمال در مسائل مباح منجر می‌شوند۔

3. Opinions which directly lead to actions in mubah issues.

۱. مسائلِ شریعت (امورِ تشریعی): در مسائلِ شریعت، اصلاً هیچ شورایی وجود ندارد. برای رسیدن به حکمِ اسلامی در هر مسئلهٔ شرعی، باید اجتهادِ صحیح انجام شود؛ یعنی در اموری که به وحی (یعنی حرام و حلال) مربوط است، نباید نظرِ هیچ کس گرفته شود. این را می‌توان در رفتارِ رسول‌الله ﷺ در صلحِ حدیبیه دید. در آن واقعه، ایشان ﷺ با یارانش مشورت نکرد و به شکایت‌های آنان دربارهٔ شرایطِ پیمان گوش نداد و فرمود: «...و من از فرمان‌های او (سبحانه و تعالی) سرپیچی نخواهم کرد.»

1. Matters of Shari‘ah (legislative matters) : As for matters of Shari‘ah, there is no shura at all. In order to reach the Islamic opinion in any Shari‘ah matter, proper ijtihad must be conducted, meaning no one’s opinion should be taken in matters related to wahi (the revelation), i.e. haram and halal. This can be seen in the action of the Messenger (saw) in the Treaty of Hudaybiyah. In that incident he (saw) did not consult the companions and refused to listen to their complaints regarding the terms of the treaty, saying, “...and I will not disobey His (swt) commands.”.

۲۔ امورِ عقلی یا فنی: امورِ عقلی یا فنی میں صرف اُس خاص شعبے کے ماہرین سے مشورہ لیا جاتا تھا۔ مثال کے طور پر غزوۂ احزاب میں نبی ﷺ کو ایک خطرناک اتحاد کی خبر ملی جو دس ہزار افراد پر مشتمل تھا اور جس کا مقصد مدینہ کا محاصرہ کرنا تھا۔ مدینہ کے مسلمانوں نے طے کیا کہ وہ شہر کے اندر رہتے ہوئے حملہ آور دشمن کا مقابلہ کریں گے، اور انہوں نے مدینہ کے گرد واقع تمام عمارتوں پر پہرہ دار مقرر کر دیے۔ تاہم ایک جگہ کھلی رہ گئی تھی، جہاں سلمان الفارسی نے مشورہ دیا کہ وہاں خندق کھودی جائے، جیسا کہ فارسی ایسے حالات میں کیا کرتے تھے۔ نبی ﷺ نے اس مشورے کو قبول کیا اور خود بھی اس خندق کی کھدائی میں شریک ہوئے۔

2. Matters of Intellect or Technicalities: For matters of intellect or technicalities only those with the knowledge of that specific field would be consulted. For example, in the Battle of Ahzab, the Prophet (saw) received news of a dangerous confederacy, consisting of 10,000 people, aiming to besiege Madinah. The Muslims in Madinah decided to fight against the invading enemy from inside their town, and they manned all the buildings surrounding Madinah. However, there was one area left open, where Salman al-Faresi suggested that a trench be dug in that place, as the Persians used to do in similar situations. The Prophet (saw) accepted the advice, and he himself took part in digging that trench.

۳. آرایی که مستقیماً به اقدام در امور مباح اسلام منجر می‌شوند: سرانجام، آرایی که مستقیماً به اقدام در امور مباح اسلام منجر می‌شوند، آنجا که برای رسیدن به نتیجه‌گیری نیازی به تخصص نیست و خارج از فرمان‌های قرآن و سنت قرار دارند، می‌توانند با مشارکت امت همراه باشند. این حوزهٔ مجلس الامة است. در این صورت، خواست امت جویا می‌شود تا مشارکت امت همچنان فعال بماند. خداوند (سبحانه و تعالی) در قرآن می‌فرماید:

3. Opinions which directly lead to actions in the Mubah issues : Finally, opinions which directly lead to actions in the mubah affairs of Islam where no expertise is required to arrive at a conclusion, and are apart from the commands of Qur’an and Sunnah, may have the Ummah’s input. This is the domain of the Majlis al-Ummah. In this case, the Ummah’s wishes would be sought so that the Ummah’s involvement remains active. Allah (swt) states in the Qur’an:

“Pardon them and ask forgiveness for them and consult with them upon the conduct of affairs, and when you have decided (upon a course of action), place your trust in Allah.” [TMQ 3:159].

این آخرین حوزه‌ای که در آن شورا خواسته می‌شود، حوزه‌ای است که مجلس الأمة در آن نقش فعال دارد، یعنی در مسائل مباح. در این نقطه، هنگامی که نظر خواسته می‌شود، آن امر «مشورت‌شده» (مشورہ) می‌گردد. بنابراین، مشورت یعنی گرفتن نظر اکثریت در مجلس الأمة پیرامون امور مباح، که اجرای آن بر دستگاه حاکم الزام‌آور می‌شود. نمونه‌ای که مجلس الأمة در آن نقش می‌تواند داشته باشد، تعیین محل ساخت مدرسه یا بیمارستان در یک جامعه است.

This final area, in which shura may be sought, is the area in which the Majlis al-Ummah plays an active role, i.e. in the mubah issues. At this point, when this opinion is sought, it becomes mashura. Thus, mashura means taking the opinion of the majority in Majlis al-Ummah concerning mubah matters, which becomes binding upon the ruling apparatus to implement. An example in which the Majlis al-Ummah would play a role could be choosing the place of where a school or hospital should be built in a community.

به افرادی که نمایندگی مسلمانان را برای بیان نظراتشان نزد رئیس دولت بر عهده دارند، «مجلس الامة» گفته می‌شود. برای غیرمسلمانان جایز است که در برخی جلسات این مجلس حاضر شوند، به قصد ارائه شکایات از ستمی که از سوی دستگاه حاکم بر آنان رفته، یا برای شکایت از هر مشکلی که در اجرای احکام اسلام بر ایشان با آن روبه‌رو می‌شوند.

The persons who represent the Muslims in voicing their opinions to the head of the State are called to the Majlis al-Ummah. It is allowed for the non-Muslims to be in certain sessions of the Majlis, for the purpose of presenting complaints about oppression by the hand of the ruling apparatus or to complain about any problems, which they encounter with regards to the implementation of Islam upon them.

اعضای مجلس الامه توسط مردم انتخاب می‌شوند و در اینکه چه کسی می‌تواند عضو باشد هیچ تمایز جنسیتی وجود ندارد. تا زمانی که کاندیدا تابعیت را دارا باشد، عاقل باشد و در سنین پس از بلوغ قرار داشته باشد، آن‌گاه او یا وی واجد شرایط است.

The members of the Majlis al-Ummah are elected by the people, and there is no gender distinction in who can be a member. As long as the candidate carries the citizenship, is sane and is in his/her post-puberty years, then he or she qualifies.

درباره ساختار مجلس الامه، می‌توان دو کمیته اصلی در نظر گرفت: یکی برای نظارت بر دولت مرکزی و دیگری برای نظارت بر دولت استانی. در درون این کمیته‌های اصلی، کمیته‌های فرعی وجود دارند که بر اساس توانایی افراد، وظایف مشخصی به آن‌ها سپرده می‌شود.

Pertaining to the structure of the Majlis al-Ummah, there can be two main committees. One to oversee the central government and one for the provincial government. Within these main committees exist subcommittees which are assigned specific tasks based on the ability of the individuals.

ماهیت اسلام، حفظ عدالت و هماهنگی اجتماعی است، و ریشه‌کن کردن و از میان برداشتن ستم نهادینه‌شده، هر زمان که خود را نشان دهد. حاکمیت از آنِ منابع تشریعیِ اسلام است، و هدف منابع تشریعیِ اسلام، تأمین و پاسداشت آرمان‌های اجتماعی است، در عین برآوردن نیازهای فردیِ هر انسان در جامعه. اسلام به مردم اختیار اجرای احکام شریعت را داده است تا بدین‌وسیله این مقاصد و اهداف حفظ شود. مردم نیز یک نفر را (خلیفه) برمی‌گزینند تا با اسلام بر آنان حکومت کند، و اگر او آشکارا با شریعت مخالفت کند، مجاز هستند برای برکناری خلیفه از زور استفاده کنند.

The nature of Islam is to preserve justice and societal harmony, and to uproot and eliminate institutional oppression if and when it presents itself. Sovereignty belongs to Islam’s legislative sources, and the aim of Islam’s legislative sources is to secure and uphold the societal ideals, while satisfying the individual needs of each human being in the society. Islam granted the people the authority to implement the Shari‘ah rules whereby these aims and objectives would be maintained. The people in turn appoint one person (The Khaleefah) to rule them by Islam, and they are permitted to use force to remove the Khaleefah, in case he clearly went against the Shari‘ah.

یکی از شاخه‌های نظام قضایی «محکمة المظالم» (دادگاه ستم‌ها) نام دارد. نقش یا وظیفهٔ اصلی این شاخهٔ قضایی حل اختلافات میان مردم و خلیفه است. حکم یا رأی قاضی در محکمهٔ المظالم قابل توقف نیست، بلکه باید اجرا شود، حتی اگر حکم، برکناری خود خلیفه یا هر کسی باشد که او نماینده‌اش قرار داده است. عدم اجرای حکم یا رأی قاضی در محکمهٔ المظالم، به مردم اجازه می‌دهد که خلیفه را برکنار کنند، حتی در صورت لزوم با زور.

One of the branches of the judicial system is called Mahkamat al Madhaalim (Court of Unjust Acts). The primary role or function of this judicial branch is to settle disputes between the people and the Khaleefah. The order or finding of a judge in the judicial branch cannot be stayed, but rather it must be implemented, even if the order was to remove the Khaleefah himself, or anyone that he has deputised. Failure to implement the order or finding of a judge in Mahkamat al Madhaalim, provides a license to the people to remove the Khaleefah, even by force if necessary.

یکی از وظایف مجلس الامۃ این است که بستری فراهم کند تا مردم بتوانند رضایت یا نارضایتی و شکایات خود را نسبت به حکومت ابراز کنند. شکایات از سوی مجلس الامۃ یا از سوی فرد، در دولت می‌تواند مستقیماً به مَحکمةُ المظالم ارائه شود. همه افراد تابع منابع تشریعی اسلام هستند و بنابراین در جامعه‌ی اسلامی طبقه‌ی ممتازی وجود ندارد، و هر کسی که تحت قلمرو صلاحیت دولت اسلامی قرار دارد، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، باید حقوقش محفوظ باشد. از این رو، شیوه‌ی اسلام برای حفظ عدالت و هماهنگی اجتماعی، و ریشه‌کن کردن و از میان بردن ستم، واقع‌بینانه و عملی است.

One of the functions of the Majlis al-Ummah is to create a platform whereby the people can voice either their satisfaction or their dissatisfaction and complaints to the government. The Mahkamat al Madhaalim would be presented with the complaints from the Majlis al- Ummah or the individual in the State could take his complaint to Mahkamat al Madhaalim directly. Everyone is subject to Islam’s legislative sources and as such there is no elite class in the Islamic society, and anyone who is under the jurisdiction of the Islamic State, be they Muslim or non-Muslim, must have their rights protected. Therefore, Islam’s method of preserving justice and social harmony, and uprooting and eliminating oppression is realistic and practical.

یکی دیگر از راه‌های برقراری «کنترل و توازن» بر حکومت، فرایند نامزد کردن خلیفه است. خلیفه، به‌عنوان یک گزینه، می‌تواند از میان کسانی که مجلس الأمة معرفی می‌کند انتخاب شود. بدین ترتیب، مجلس الأمة اطمینان می‌یابد که فردی که به مقام خلافت برگزیده می‌شود، مسلمانی عامل به احکام اسلام است که شرایط لازم را دارد. در نتیجه، فردی که در پی منافع شخصی خویش است نمی‌تواند خلیفه شود.

Another method of establishing ‘checks and balances’ on the government is the process of nominating the Khaleefah. The Khaleefah, as one option, may be elected from the choices presented by the Majlis al-Ummah. Thus, the Majlis al-Ummah makes sure that the individual elected to the post of the Khaleefah is a practising Muslim who fulfils the requirements. Consequently, an individual looking to serve his own interests cannot become the Khaleefah.

علاوه بر این، عنصر دیگری که بخش جدایی‌ناپذیر از برقراری سازوکار کنترل و تعادل در نظام است، تقوا (ترس از الله) است. حاکم هر کاری را بر پایه این تصور انجام می‌دهد که در روز قیامت از سوی الله (سبحانه و تعالی) بازخواست خواهد شد. بنابراین، حاکم اطمینان می‌یابد که بخش خود از قرارداد را، به عنوان زمامدار امت مسلمان، به انجام می‌رساند تا بتواند بدون ترس از عقوبت الهی، به سبب غفلت یا پیگیری منافع شخصی خود، با الله (سبحانه و تعالی) دیدار کند.

Furthermore, another element that is an integral part of establishing a mechanism of checks and balances within the system is taqwa (fear of Allah). The ruler carries out every action based on the concept of being questioned by Allah (swt) on the Day of Judgement. Thus, the ruler would make sure that he fulfils his part of the contract as ruler of the Muslim Ummah so that he may face Allah (swt) without fearing His (swt) punishment, due to negligence or serving his own interests.

بنابراین، می‌توان دید که اسلام نظام حکومتی عادلانه‌ای فراهم می‌کند، زیرا تنها قوانین الله (سبحانه و تعالی) را اجرا می‌کند، نه قوانین ساختهٔ دست بشر. تنها زمانی که مسلمانان مکانیسم‌های حکومتی را که اسلام ارائه می‌دهد درک کنند، به آن اطمینان خواهند داشت و نقص‌ها و ضعف‌های سایر نظام‌ها را درخواهند یافت. خداوند (سبحانه و تعالی) ما را در ادای وظیفهٔ برپایی آن یاری فرماید!

Thus, we can see that Islam provides a system of government which is just, because it implements only Allahs (swt) laws rather than manmade laws. It is only when Muslims understand the mechanisms of ruling which Islam provides that they will have confidence in it, and realise the flaws and weaknesses of other systems. May Allah (swt) help us in our duty to establish it!

۶.۳ ساختار نظام حکومتی اسلام

دوایر حکومتی در خلافت

الخلیفه

روند بیعت

معاونان مفوَّض و اجرایی خلیفه

Delegated Assistant

دستیار اجرایی

والی و عاملِ ولایات

امیر جهاد

۱. امور خارجه (سیاست خارجی)

سیاست خارجی دولت اسلامی

روابط دولت اسلامی با دیگر دولت‌ها

اساس و روش سیاست خارجی

۲. نظامی امور

ارتش دولت اسلامی

The user message is "The Structure of the Army" — a heading to translate. ساختار ارتش

کارکرد لشکر

دادن فرهنگ اسلامی و نظامی به ارتش

ایمان سربازان و نیروهای مسلح

۳. امنیت درونی

۴. صنعت

القضاء

قاضی دادرسی مظالم (قاضی المظالم)

نظام اداری

شورا

مجلس الأمة (شورای امت)

ساختار و کارکرد مجلس الامہ

چک و توازن (Checks and Balances)