جهان از سال ۱۹۲۴، زمانی که خلافت عثمانی منهدم شد، بدون دولت اسلامی زیسته است. این امر، همراه با یک دستگاه رسانهای که در کنترل کفار است و رژیمهای ستمگر در کشورهای مسلمان، مانع از آن شد که فهم و آموزش درست اسلام و مفاهیم آن درباره زندگی به جهان برسد. در نتیجه، بیشتر مردم را دارای انبوهی از برداشتهای نادرست و ایدههای غلط میبینیم که به عنوان بخشی از اسلام معرفی میشوند. این بخش میکوشد برخی از این برداشتهای نادرست را که در فصل پیشین به آنها اشاره شد توصیف کند و فهم درست اسلام را درباره آنها روشن سازد.

The world has been living without the Islamic State since 1924 when the ‘Uthmani Khilafah was destroyed. This together with a media apparatus controlled by the kuffar and ruthless regimes in Muslim countries, prevented the proper understanding and teaching of Islam and its concepts about life from reaching the world. Thus, we find most people carrying a plethora of misconceptions and false ideas which are being portrayed as part of Islam. This section seeks to describe some of these misconceptions, alluded to in the previous chapter, and to clarify the correct understanding of Islam regarding them.

دروغ: اسلام مانند هر دین دیگری یک دین است؛ فقط رابطه میان انسان و خدا را از دیدگاهی معنوی و شخصی تنظیم می‌کند. بنابراین می‌تواند با سکولاریسم همزیستی داشته باشد.

LIE :Islam is a religion just like any other religion; it only governs the relationship between man and God from a spiritual, personal point of view. Therefore it can co-exist with secularism.

واقعیت: حقیقت امر این است که اسلام، برخلاف بسیاری از ادیان موجود در جهان مانند هندوئیسم یا یهودیت، برای قومی خاص نیامده است. بلکه برای تمام بشریت آمده است، به عنوان نظامی برای زندگی که دارای رهنمودهای کلی و جزئی برای اداره امور مردم است. این بدان معناست که اسلام همه جنبه‌های زندگی را در بر می‌گیرد، خواه این جنبه‌ها عبارت باشند از:

FACT : The fact of the matter is that Islam, unlike many religions which exist in the world such as Hinduism or Judaism, did not come for a particular people. It came for all humanity as a system for life that has both general and detailed guidelines for running the affairs of the people. This means that Islam encompasses all aspects of life whether they be:

i) آن‌هایی که رابطهٔ انسان با خدا را تنظیم می‌کنند (برای نمونه نماز، روزه و غیره)، ii) آن‌هایی که رابطهٔ انسان با خودش را تنظیم می‌کنند (مانند خوراک و نوشیدنی مباح، انواع پوشش، جنبه‌های شخصیتی و اخلاقی و غیره)، یا iii) آن‌هایی که رابطهٔ میان او و دیگر مردم و محیط اطرافش را تنظیم می‌کنند (مانند معاملات اقتصادی، ازدواج، طلاق و روابط خانوادگی، حکومت، رابطه با رهبر و غیره).

i) Those that govern the relationship of man with God (for example praying, fasting etc.), ii) Those that govern the relationship of man with himself (like permissible food or drink, types of clothes, personality and moral aspects etc.) or iii) The ones that govern the relationship between him and other people and the environment around him (like economic transactions, marriage, divorce and family relationships, government, relationship with the leader etc.).

پیامبر محمد ﷺ، هنگامی که پیام آفریدگار، الله (سبحانه و تعالی)، را به مردم مکه ابلاغ کرد، مردم را نه فقط به پرستش خدای یگانه فراخواند، بلکه به دگرگون ساختن زندگی و جامعه‌شان بر پایه‌ی پرستش خدای یگانه، الله (سبحانه و تعالی)، نیز دعوت نمود. از این رو در اسلام، الله (سبحانه و تعالی) قانونگذار و فرمانروای همه‌ی کنش‌های انسان است، چه فردی باشد و چه اجتماعی. تنها الله (سبحانه و تعالی) است که تعیین می‌کند چه چیزی مجاز و چه چیزی ممنوع است؛ الله (سبحانه و تعالی) مولا است و انسان بنده. و از آن‌جا که الله (سبحانه و تعالی) آفریننده‌ی همه‌ی چیزهاست، تنها اوست که می‌داند چه چیزی برای مردم بهتر است، نه انسان‌های ناتوان، محدود و نیازمند. بدین‌سان اسلام هم در پیام و هم در محتوایش یگانه است؛ بنا به سرشت خود یک آیین سیاسی است و نمی‌توان آن را، آن‌گونه که در سکولاریسم رخ می‌دهد، از امور حکومت جدا کرد.

The Prophet Muhammad (saw), when he delivered the Message from the Creator, Allah (swt) to the people in Makkah, called them not just to worship one God but also to transform their lives and society to be based on the worship of one God, Allah (swt). Thus in Islam, Allah (swt) is the Legislator and Commander for all the actions of human beings, be they individualistic or societal. Allah (swt) alone decides what is permissible and what is prohibited, Allah (swt) is the Master and man is the slave. And since Allah (swt) is the Creator of everything, He (swt) alone knows what is best for people rather than humans who are weak, limited and needy. Thus Islam is unique in both its message and its content - by its nature it is a political doctrine, and cannot be separated from the affairs of government as would be the case in secularism.

اسلام با استفاده از شمشیر در سرزمین‌ها گسترش یافت. مردم به زور وادار به پذیرش اسلام می‌شدند.

LIE :Islam spread throughout the lands by use of the sword. People were forced to convert to Islam.

واقعیت: از مهم‌ترین اصول اسلام در مسئلهٔ پذیرش عقیدهٔ آن از سوی مردم، آیهٔ قرآن است که می‌فرماید: «لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ». [TMQ 2:256] یعنی هیچ‌کس را در هیچ شرایطی نمی‌توان به پذیرش اسلام مجبور کرد. نگاهی گذرا به تاریخ دولت نشان می‌دهد که اسلام از آغاز نسبت به مردمان دیگر ادیان، هر که بودند، عادلانه و منصفانه رفتار کرد. پیامبر ﷺ پس از تأسیس نخستین دولت اسلامی در مدینه، توان آن را داشت که یهودیان اطراف مدینه را به پذیرش اسلام مجبور کند، اما چنین نکرد. پس از فتح مکه، پیامبر ﷺ به مردم آنجا آزادی داد، با وجود آنکه سابقهٔ آزار گسترده‌ای نسبت به مسلمانان داشتند. این نگرش، واقعیتی است که همهٔ مسلمانان باید آن را بپذیرند، زیرا جنبه‌ای بنیادین از آموزهٔ اسلامی است.

FACT : Among the most important principles of Islam regarding the issue of the acceptance of its belief by people is the verse in the Qur’an which states, “There is no compulsion in the deen (of Islam).” [TMQ 2:256] This means no-one is to be forced to accept Islam under any circumstances. A quick look at the history of the State reveals that since the beginning, Islam was just and fair towards people of other religions, whatever they were. The Prophet (saw) after establishing the first Islamic State in Madinah had the power to force the Jews around Madinah to accept Islam, but he did not. After opening Makkah, the Prophet (saw) allowed the people there to go free despite their history of extensive persecution of the Muslims. This kind of attitude is a fact that all Muslims should acknowledge because it is a fundamental aspect of the Islamic doctrine.

این که در بخش‌های گسترده‌ای از سرزمین‌هایی که زیر حکومت اسلام بوده‌اند، هنوز امروز کلیساها، کنیسه‌ها و زیارتگاه‌های متعلق به پیروان ادیان دیگر وجود دارد، خود گواهی بر بردباری اسلام است.

The fact that in large areas of lands which have been ruled by Islam there still exist now many Churches, synagogues and shrines belonging to worshippers of other religions, is a testimony to the forbearance of Islam.

حقیقت این است که بسیاری از مردمی که زیر نظام زندگی اسلامی در دولت اسلامی زندگی می‌کردند، با چشم خود عدالت و شیوه کارآمد اداره امور مردم توسط اسلام را دیدند. این امر، همراه با پایه فکری بسیار قوی باور اسلامی، موجب شد که مردم با میل و رغبت و به‌صورت دسته‌جمعی اسلام را بپذیرند. در واقع، حتی امروز نیز سرعتی که مردم به اسلام می‌گروند، بیش از هر باور دیگری است.

The fact of the matter is that many people living under the Islamic system of life in the Islamic State witnessed for themselves the justice and efficient manner with which Islam ran the affairs of the people. This, coupled with the profoundly strong intellectual basis of the Islamic belief caused people to voluntarily accept Islam in droves. Indeed, even today, the rate at which people are embracing Islam is greater than that of any other belief.

دروغ: مسلمانان بدون دلیل واقعی کورکورانه از دینی پیروی می‌کنند که بنیانی واقعی ندارد و به افراط‌گری و خشونت می‌انجامد.

LIE : Muslims are blindly following a religion that has no real basis and which leads to excesses and violence.

فاکت: اسلام شیوه‌ای از زندگی است که بر بنیانی فکری و بسیار استوار بنا شده است. قرآن بر این نکته درباره‌ی باور عقلی تأکید می‌کند. در واقع، کسی را که در مسئله‌ی عقیده به «تقلید کورکورانه» تن دهد سرزنش می‌کند. آیات بسیاری در قرآن بر این امر دلالت دارند، برای نمونه: «و بیشترشان جز از گمان پیروی نمی‌کنند؛ قطعاً گمان هیچ‌گونه بی‌نیازی‌ای از حق به آدمی نمی‌دهد. بی‌گمان خداوند به آنچه می‌کنند آگاه است.» [سورۀ یونس، آیۀ ۳۶]. الله (سبحانه و تعالی) نیز می‌فرماید: «آگاه باشید! از آنِ الله است هر که در آسمان‌ها و زمین است؛ و آنان که جز الله را شریک می‌خوانند چه چیزی را پیروی می‌کنند؟ جز گمان را پیروی نمی‌کنند و جز دروغ نمی‌گویند.» [سورۀ یونس، آیۀ ۶۶]. بنابراین، مسلمانان بر پایه‌ی اندیشه و تعقل، پس از تأمل در حقیقت وجودی خویش به‌عنوان انسان، درباره‌ی زندگی و درباره‌ی تمامی جهان هستی، به وجود یک خدا، یعنی الله (سبحانه و تعالی)، ایمان می‌آورند. تنها نتیجه‌ای که از این تأمل حاصل می‌شود این است که باید آفریدگاری وجود داشته باشد.

FACT : Islam is a way of life based on a very solid intellectual foundation. The Qur’an stresses this point about the intellectual belief. In fact it admonishes anyone who accepts ‘blind following’ when it comes to the issue of belief. Many verses in the Qur’an assert this, for example, “But most of them follow nothing but conjecture : Truly conjecture can be of no avail against the truth. Verily Allah is well aware of what they do.” [TMQ 10:37] Allah (swt) also says, “Behold! Verily to Allah belong all creatures, in the heaven and the Earth; what do they follow, who worship as His (partners) other than Allah? They follow nothing but conjecture and they do nothing but lie.” [TMQ 10:67] Therefore the Muslims believe in the existence of one God, Allah (swt) based on intellectual consideration - after thinking about their realities as human beings, about life and about the whole of the universe. The only conclusion is that there has to be a Creator.

اما قرآن خود ثابت می‌کند که کلام خداوند (سبحانه و تعالی) است. این کتاب به زبان عربی کلاسیک است و در زمانی نازل شد که مردم در این زبان در اوج فصاحت بودند، و توسط پیامبری آمد که نه خواندن و نوشتن می‌دانست و نه به شاعری شناخته می‌شد ﷺ. قرآن برای آنان چالشی ساده در بر داشت: یک سوره همانند آن بیاورید. وقتی می‌بینیم که کوچک‌ترین سوره‌ی قرآن تنها سه آیه است، درمی‌یابیم که اگر این کتاب را انسان‌ها نوشته بودند، غلبه بر این چالش چقدر آسان می‌بود. واقعیت این است که با وجود آنکه بسیاری کوشیده‌اند این چالش را بپذیرند، تا به امروز هیچ‌کس حتی نزدیک به اصل آن نتوانسته است بیاید. این همان معجزه‌ی قرآن است که مسلمانان آن را می‌شناسند و درک می‌کنند.

As for the Qur’an it proves itself to be the word of Allah (swt). It is in the classical Arabic language, and it came at a time when the people were the best ever in this language by a Prophet who did not know how to read or write, nor was he known as a poet. It contained a simple challenge to them : bring a single surah (chapter) like it. When we see that the smallest surah in the Qur’an is only three sentences in length, we realise how simple it would have been to beat the challenge if indeed this book was written by humans. The fact of the matter is that although many people have tried to take on the challenge, even until now no-one has managed even to come close to the original. This is the miracle of the Qur’an, which Muslims know and understand.

چنین باوری که ریشه‌ای استوار دارد، موجب می‌شود که مسلمان این هدایت را بسیار جدی بگیرد و آن را منبع اصلی قانون‌گذاری برای اداره امور خود بداند، خواه در سطح فردی و خواه در سطح اجتماعی.

Such a firmly based belief causes the Muslim to take this guidance very seriously as the main source for legislation regarding the running of his or her affairs whether on a personal or on a societal level.

اما اتهامات مربوط به افراط‌گری و خشونت، تصویری نادرست از اسلام است. این تصویری است از مسلمانان که رسانه‌های تحت کنترل نظام حاکم آن را ارائه می‌دهند تا اسلام و مسلمانان را بدنام کنند، و بدین ترتیب مردم را از اندیشیدن به واقعیت اسلام به عنوان راه‌حلی برای مشکلاتشان بازدارند و وضع موجود را حفظ کنند.

As for the accusations of excesses and violence these are a false representation of Islam. This is a portrayal of Muslims which is being put forward by the establishment controlled media to discredit Islam and the Muslims, so as to keep the people from considering its reality as a solution for their problems, and thus maintaining the status quo.

:کذب: رژیم‌های کنونی در کشورهای مسلمان‌نشین مانند عربستان سعودی، پاکستان، ایران و سودان نمونه‌هایی از اجرای اسلام‌اند، زیرا این‌ها دولت‌های اسلامی هستند. بنابراین، اعمال آن‌ها باید نماینده‌ی ایدئولوژی اسلامی تلقی شود.

LIE :The current regimes in Muslim countries in places like Saudi Arabia, Pakistan, Iran and Sudan are examples of implementation of Islam, as they are Islamic States. Therefore their actions are to be taken as representative of the Islamic ideology.

واقعیت: برای آنکه سرزمینی کشور اسلامی شمرده شود، هر یک از مواد قانون اساسی آن کشور، هر قاعده و هر قانون باید از شریعت سرچشمه بگیرد. در تمام موارد کشورهای یادشده، اما، این معیارها به هیچ وجه برآورده نمی‌شوند. در این کشورها، قانون اسلامی تنها به صورت نوشته‌ای در منبع قانونگذاری کشور آمده است، در حالی که انواع قوانین و عرف‌های غیردینی در کنار آن جریان دارند، و قانون اساسی‌ها وزن بسیار بیشتری به دموکراسی، سوسیالیسم، سرمایه‌داری و امثال آن می‌دهند. اما همهٔ این مفاهیم ریشه در کفر دارند، یعنی در اسلام ریشه ندارند.

FACT : For a land to be considered an Islamic State, every single article of the country’s constitution, every rule and law, must emanate from the Shari‘ah. In every case of the above mentioned countries however, these criteria are far from being met. In these places, Islamic law is only by writing the source of the country’s legislation, with all types of secular legislation and customs playing along side it, while the constitutions give much more weight to democracy, Socialism, Capitalism and the like. But these are all concepts which have their roots in unbelief, i.e. not Islam.

به‌عنوان نمونه، در عربستان سعودی حاکمیت از آنِ پادشاه است نه از آنِ الله (سبحانه و تعالی)، در پاکستان حاکمیت با سنا است، و در ایران مفاهیم غربیِ دولت‌ملّت مدیریت نظری حکومت را تسلّط دارد. در حالی‌که در سودان، نمونه‌های متعددی از قوانین نیمه‌اسلامی، مانند پوشش حجاب و قطع دست دزدان، نمی‌تواند نظام حکومتیِ عمدتاً سکولار را که در برابر سازمان ملل تسلیم می‌شود نه در برابر الله (سبحانه و تعالی)، پنهان کند. متأسفانه نمونه‌های بالا تنها به این کشورها محدود نمی‌شود، بلکه در مورد هر یک از حدود ۵۵ کشور جداگانه‌ای که اکثریت جمعیتشان مسلمان است، صادق است.

As examples, in Saudi Arabia sovereignty is for the king not for Allah (swt), in Pakistan sovereignty is with the senate, and in Iran the Western concepts of modern state and nation dominate the doctrine of the government. Whilst in Sudan, numerous examples of semi-Islamic laws, like the wearing of hijab and the cutting of the hands of thieves, fail to camouflage the predominantly secular system of government which bows to the United Nations rather than to Allah (swt). Sadly the examples above are not confined to these countries alone, but they remain true of every single one of the 55 or so separate nations where the majority of the population is Muslim.

بنابراین به هیچ وجه نمی‌توان ادعا کرد که هیچ‌یک از کشورهای مسلمان کنونی نماینده اسلام و نظام حکومتی اسلامی هستند.

Thus it can, in no way, be claimed that any of the current Muslim countries are representative of Islam and the Islamic System of government.

لِیْ: اسلام برای افراد سفیدپوست باز نیست؛ کسی تنها در صورتی می‌تواند مسلمان باشد که عرب یا آسیایی باشد.

LIE :Islam is not open for white people, someone can only be a Muslim if he or she is Arab or Asian.

حقیقت: اسلام یک ایدئولوژی (یعنی یک شیوه زندگی) است که بر باوری مبتنی است که از نظر عقلی اثبات شده است: اینکه خدای یگانه‌ای وجود دارد که زمین، آسمان‌ها، تمام زندگی و همه موجودات و آفرینش را آفریده است. این شامل همه انسان‌ها می‌شود، چه سیاه‌پوست، چه سفیدپوست، چه زردپوست یا غیر آن.

FACT : Islam is an ideology (i.e. a way of life) based on an intellectually proven belief that there is one God who created the earth, the heavens, the whole of the life and all creatures and creation. This includes all humans, whether they are black, white, yellow or otherwise.

قبل از آنکه پیامبر محمد ﷺ با پیام اسلام برانگیخته شوند، خداوند بسیاری از پیامبران را به سوی جهان فرستاد، اما این پیامبران تنها به اقوام خاصی و در زمان‌های معینی فرستاده می‌شدند. پیامبر موسی (ع) به سوی بنی‌اسرائیل فرستاده شد و عیسی (ع) نیز چنین بود. اما اسلام برای تمام بشریت فرستاده شد و از این رو، آخرین پیام آفریدگار به آدمیان است.

Before Prophet Muhammad (saw) was sent with the message of Islam, Allah (swt) sent many messengers to the world, but these messengers were only sent to specific peoples at specific times. The prophet Moses (as) was sent to the people of Israel, and so was Jesus (as). Islam on the other hand was sent for all humanity and as such, it is the final message of the Creator to mankind.

تنها تفاوتی که میان مردم از نگاه الله (سبحانه و تعالی) وجود دارد، به آگاهی ایشان از الله (سبحانه و تعالی) و تقوایشان مربوط است. همه انسان‌ها به نظامی نیاز دارند که زندگی ایشان را اداره کند، عدالت را تضمین نماید و هماهنگی میان اعضای مختلف جامعه را برقرار سازد. این نظام هرگز نمی‌تواند نظامی ساخته دست بشر باشد، زیرا انسان در توان خود محدود، ناتوان، نیازمند است و درک جامعی از زندگی و جهان ندارد. طرح‌های انسان همواره تابع هوس‌ها و خواسته‌های او خواهد بود و هرگز نمی‌تواند به عدالت حقیقی دست یابد. در طول تاریخ، حتی اگر به فرهنگ‌ها و تمدن‌های گوناگونی بنگریم که امور خود را با قوانین و مقررات ساخته بشر اداره می‌کردند، بی‌شک ستم و بی‌عدالتی را در سرزمین می‌یابیم. از جمله تمدن‌های باستانی مصر که فرعون‌ها را خدایان می‌پنداشتند، یا امپراتوری روم که به قیصر صفات الوهیت نسبت داده می‌شد. در هر دو مورد، حاکمان آخرین کلام را درباره قوانینی داشتند که مردم را اداره می‌کرد. نتیجه، بیدادگری، استبداد و تبعیض میان طبقات و نژادهای مختلف مردم بود. حتی در دوران معاصر نیز مفاهیمی چون «اقلیت قومی» و «دولت-ملت» مردم را دارای منزلتی ذاتاً متفاوت می‌شناسند؛ و اینها خود منشأ تبعیض فراوانی هستند. اما آیین اسلام، هنگامی که به اجرا گذاشته شد، تنها آیینی بود که توانست مردم را بدون هیچ توجهی به نژاد، رنگ یا ملیتشان با یکدیگر متحد سازد. الله (سبحانه و تعالی) همه مردم را ملزم می‌سازد که بر اساس قوانین او حکم کنند. او (سبحانه و تعالی) در قرآن می‌فرماید: «و هر کس به آنچه الله نازل کرده حکم نکند، پس ایشان کافرانند.» [قرآن کریم ۵:۴۴] این آیین کارآمد است، زیرا مردم را به‌عنوان انسان و صرفاً انسان به حساب می‌آورد، و زیرا منابع قانون‌گذاری آن از بشر نیست. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «و از نشانه‌های اوست آفرینش آسمان‌ها و زمین و اختلاف زبان‌ها و رنگ‌های شما؛ بی‌گمان در این، نشانه‌هایی است برای دانایان.» [TMQ 30,22] دروغ: در اسلام به زنان حقوقی برابر با مردان داده نشده است. آنان شهروندان درجه دو به شمار می‌آیند، مورد ظلم قرار می‌گیرند و از اظهار نظر در امور شخصی و عمومی خود بازداشته می‌شوند.

The only difference between people as far as Allah (swt) is concerned is with regard to their awareness of Allah (swt) and their piety. All human beings need a system to run their lives that ensures justice and establishes harmony between the different members of the society. That system can never be a man-made system, since man is limited in his capability, weak, needy and lacks a comprehensive understanding of life and the universe. Man’s designs will always be subject to whims and desires and can never achieve true justice. Throughout history, even if we look at the different cultures and civilisations that existed and ran their affairs by man-made laws and regulations, we definitely find oppression and injustice in the land. Examples include the ancient Egyptian civilisations where the Pharaohs were seen as gods, or the Roman Empire, where the Caesar was ascribed the attributes of divinity. In both these cases the leaders had the final say in what laws should govern the people. The result was injustice, tyranny and discrimination between different classes and races of people. Even in the modern day, concepts such as ‘ethnic minority’ and ‘nation state’ recognise people to be of inherently different status - these are a source of much discrimination. The Islamic doctrine, however, when it was implemented, was the only doctrine that managed to unite people together without any consideration of their race, colour or nationality. Allah (swt) obliges all people to rule according to His laws. He (swt) states in the Qur’an, “Whoever does not rule by whatever Allah reveals, they are the disbelievers.” [TMQ 5:44] This doctrine works because it treats people as human beings and just that, and because its sources of law are not from man. Allah (swt) says, “And among His signs is the creation of the heavens and the earth, and the variations in your languages and your colours : verily in that are signs for those who know.” [TMQ 30,22] LIE :In Islam women are not given equal rights to men. They are considered as second rate, abused, and prevented from having a say in their own affairs and public affairs.

واقعیت: اسلام زن را مایهٔ افتخاری می‌داند که باید حفظ شود و در بالاترین سطح احترام قرار گیرد. اسلام معتقد است که الله (سبحانه و تعالی) هم مرد و هم زن را برای عبادت خود آفریده است. در نزد الله (سبحانه و تعالی)، از نظر جایگاه، میان مرد و زن هیچ تفاوتی نیست، مگر در تقوا. در این زمینه، زن پرهیزگار بهتر از مرد بی‌تقوا شمرده می‌شود و برعکس.

FACT : Islam considers women to be an honour that should be protected and held in the highest level of esteem. Islam considers that Allah (swt) created both men and women to worship him. In the eyes of Allah (swt), there is no difference between men and women with regards to their status, except in piety. In this respect, a pious woman is deemed better than an impious man, and vice versa.

با این حال، اسلام از برابری میان مرد و زن سخن نمی‌گوید. هنگامی که اسلام با احکام شریعت از جانب الله (سبحانه و تعالی) برای مردان و زنان آمد، مسئلۀ برابری را از هیچ زاویه‌ای ننگریست. تنها این را در نظر گرفت که مشکلات خاصی وجود دارد که باید حل شوند، خواه این مشکلات بر مردان اثر بگذارند یا بر زنان. بنابراین، احکامی که اسلام آورد راه‌حل‌هایی برای مشکلات مربوط به اعمال انسان‌ها بود، و نه خطاب جداگانه به مردان و زنان.

However, Islam does not speak of equality between men and women. When Islam came with the Shari‘ah rulings from Allah (swt) for both men and women, it did not look at the question of equality from any angle at all. It only considered that there were particular problems which needed to be solved, regardless of whether these problems affected men or women. Therefore the rulings which Islam brought were solutions to the problems affecting the actions of human beings, not addressing men and women separately.

از همین رو، واژه «برابری» در شریعت اسلامی جایگاهی ندارد - این موضوع در اسلام مطرح نیست. این مسئله در غرب به سبب ماهیت خود تمدن غربی پدید آمد، تمدنی که به مرد برتری بر زن می‌دهد؛ زیرا از دیرباز این مرد بوده که زمام قانونگذاری و حکومت را در دست گرفته است. و از آنجا که این نظام بر پایه قوانین ساخته دست بشر بنا شده و هنوز هم چنین است، زنان بسیار مورد ستم قرار گرفتند و هنوز هم قرار می‌گیرند. در گذشته، این وضع به جنبش‌های زنان انجامید که به معنای واقعی کلمه ناچار بودند برای به دست آوردن تنها چند حق اندک مبارزه کنند.

That is why the word equality has no place in the Islamic Shari‘ah - it is not an issue. It became an issue in the West due to the very nature of Western civilisation, which gives man superiority over women - since from ancient times he is the one who took charge of legislation and ruling. And because the system was and is still based on man-made laws, women were and still are very much oppressed. In the past, this led to womens’ movements that had literally to fight to get just a handful of rights.

در حالی که اروپا در عصر تاریکی به سر می‌برد، با تمام ستم و بی‌عدالتی‌ای که نسبت به زنان در آن وجود داشت، و در حالی که بحث‌هایی جریان داشت تا روشن شود آیا زنان روح دارند یا نه، زنان در سایه اسلام و در دولت اسلامی از جایگاهی برخوردار بودند که پیش‌تر هیچ‌گاه بشریت آن را نشناخته بود. اسلام به زنان حق ارث بردن، کار کردن، مالک شدن، رأی دادن در انتخابات دولتی، مشارکت در زندگی عمومی، عضویت در شورای مشورتی، آموختن و تحصیل‌کردن و موارد بسیار دیگری را اعطا کرد. همه این‌ها بیش از ۱۴۰۰ سال پیش به‌طور درست در نظام اسلامی مقرر شد، بی‌آنکه کمترین نیازی به جنبش‌های زنان یا چیزهایی از این دست باشد.

While Europe was living in the dark ages, with all which that entailed of oppression and injustice towards women; and while debates were taking place to decide whether women had souls or not, under Islam and in the Islamic State, women were enjoying such a position never before known to humanity. Islam gave the women the right to inherit, work, own property, vote in state elections, participate in public life, become members of the consultative council, to study and become educated and much more. All of this was properly laid down by the Islamic system more than 1400 years ago, without any need whatsoever for womens’ movements or the like.

دروغ: اسلام و مسلمانان تهدیدی آشکار برای غرب هستند، زیرا اگر به خواست خود برسند و دولت خویش را برپا کنند، به «جنگ مقدس» علیه همه مردم دیگر خواهند پرداخت، چون بنیادگرا و تروریست هستند. واقعیت: واژهٔ «بنیادگرا» معنایی ویژه یافته است که رسانه‌های غربی به آن داده‌اند. معنای راستین بنیادگرا «کسی است که همواره به اصول و مبانی بنیادین و اساسی بازمی‌گردد». از این منظر، همه مردم به نوعی بنیادگرا هستند. وقتی جان میجر از «بازگشت به اصول» سخن می‌گوید، او بنیادگراست، و هنگامی که مردم بر پایبندی به قانون غیردینی ساختهٔ بشر پافشاری می‌کنند، ایشان نیز بنیادگرا هستند.

LIE : Islam and Muslims are a definite threat to the West because, if they have their way and establish their state, they are going to go on a ‘Holy War’ against all other people because they are fundamentalists and terrorists. FACT : The term fundamentalist is one which has been given a special meaning by the Western media machine. The true meaning of a fundamentalist, is ‘one who always refers to the fundamentals and basic principles.’ Taken from this angle, all people are fundamentalists one way or another. When John Major talks about ‘Back to Basics’ he is a fundamentalist and when people insist on abiding by a man-made secular law, they are fundamentalists.

این درست است که مسلمانان اکنون خواهان تأسیس یک دولت اسلامی واحد و یکپارچه هستند که همه سرزمین‌های مسلمانان را دربر گیرد. علت آن این است که آنان درمی‌یابند بدون تحقق این امر، اسلام در واقع معنای چندانی نخواهد داشت، زیرا اسلام تنها مجموعه‌ای از آیین‌ها و عبادات فردی نیست، بلکه شیوه‌ی زندگی کامل است. همچنین، الله (سبحانه و تعالی) به مسلمانان فرمان می‌دهد که اسلام را پیاده کنند و این امر تنها در یک دولت واحد محقق می‌شود، وگرنه آنان گناهکار بوده و سزاوار کیفر الهی در این جهان و در آخرت خواهند بود.

It is true that Muslims now want to establish a united, single Islamic State which encompasses all the Muslim lands. That is because they realise that without that happening Islam in reality will have little meaning, because it is not just a set of personal rituals and worships, but a whole way of life. Also, Allah (swt) commands the Muslims that they have to implement Islam and that this can only be realised in a single state, otherwise they are sinful and will deserve Allah’s (swt) punishment in this life and in the Hereafter.

آنچه درباره رفتن به سایر ملتها با شعار جنگی برای تبدیل اجباری آنها به اسلام گفته میشود، کاملاً نادرست است. واقعیت این است که مسلمانان چیزی به نام «جنگ مقدس» ندارند. اسلام مکتبی است که دیدگاهی روشن درباره زندگی و نظامهایی دارد که باید آن را تنظیم کنند؛ نظامی که به امور مردم رسیدگی میکند. این مکتب همچنین روشی برای گسترش آن نظام و شیوه زندگی به دیگران دارد. بخشی از این روش، جهاد است که به معنای «جنگ مقدس» ترجمه نمیشود.

As for going to other nations with a war cry to forcibly convert them, this is completely untrue. The fact of the matter is, that the Muslims have nothing called a ‘Holy War’. Islam is an ideology which has a clear cut view about life and the systems which should regulate it - one which takes care of the affairs of the people. It also has a method to spread that system and way of life to others. A part of this method is Jihad, which does not translate as holy war.

اسلام ابتدا با قدرت اندیشه گسترش می‌یابد. هنگامی که دعوت اسلامی در میان یک ملت منتشر شد، آن ملت میان دو راه مخیر می‌شود: یا اسلام را به‌عنوان یک شیوه زندگی بپذیرد و مسلمان شود، یا نظام حکومتی را بپذیرد و در عین حال بر دین خود بماند و جزیه‌ای بپردازد که امنیت، آبرو، اموال و عقیده آنان را تضمین می‌کند. (این جزیه بسیار کمتر از مالیات‌هایی است که بر مسلمانان دولت اسلامی بسته می‌شود.) اگر رهبران آن ملت این دو راه را نپذیرند، آنان و کسانی را که به‌طور عملی از ایشان پشتیبانی می‌کنند، می‌جنگند تا سرانجام در برابر اقتدار دولت اسلامی تسلیم شوند. این جنگ متوجه غیرنظامیان، چه مرد باشند چه زن یا کودک، نیست؛ بلکه تنها متوجه کسانی است که واقعاً مردم را از درآمدن به حمایت و عدالت اسلام بازمی‌دارند.

Islam spreads by the force of the thought first. Once the call of the Islamic da‘wah has spread amongst a nation, then that nation is given the choice of either accepting Islam as a way of life and becoming Muslims, or accepting the system of government, while keeping to their own religions and paying a tax which guarantees their security, honour, property and belief. (This tax is much less than the taxes which are levied upon the Muslims of the Islamic State.) If the leaders of that nation refuse these, they and those who tangibly support them are fought until they submit to the authority of the Islamic State. The fighting is not directed against civilians, whether they are men, women or children; rather it is only against those who are actually preventing the people from coming under the protection and justice of Islam.

همانطور که اتفاق افتاده و تاریخ نیز آن را ثابت کرده است، قدرت اندیشه اسلام موجب شد که بسیاری از مردم، تصورات نادرستی را که پیش‌تر درباره زندگی داشتند رها کنند و به تنها حقیقت، یعنی اسلام، روی آورند. نمونه‌اش گسترش اسلام در تمام شمال آفریقا است که کمتر از ۵۰ سال طول کشید! و کسانی که برای گشودن سرزمین‌های اسپانیا و پرتغال رفتند، کاملاً از میان کسانی بودند که از ساکنان بومی شمال آفریقا مسلمان شده بودند. همچنین اگر در نظر بگیریم که در آن زمان، اسلام با همین سرعت در بخش‌های بزرگی از جهان شناخته‌شده گسترش می‌یافت، این امر بدون اشتیاق و مشارکت فعال مردم سرزمین‌های گشوده شده ممکن نبود.

As it happens, and as proven from history, the force of the thought of Islam caused many people to leave the corrupt concepts about life that they had carried before. They turned to the only truth - Islam. An example is the spread of Islam into the whole of northern Africa, which took less than 50 years to achieve! And the people who went to open the lands of Spain and Portugal were entirely from those who had become Muslims from the indigenous residents of North Africa. Also, if we consider that at the time, Islam was spreading throughout large parts of the known world at the same pace, there is no way this could happen without the enthusiasm and active participation of the people of the lands opened.

در حقیقت، این غرب استعمارگر است که بنیادگرایان واقعی و ستمگران است. در هر سرزمینی که زمانی به دست انگلیسی‌ها یا فرانسوی‌ها اشغال شده بود (چه در شبه‌قاره هند، چه در عربستان یا آفریقا)، مردم آن سرزمین‌ها فاتحان خود را نفرین کرده و به آنان ناسزا می‌گویند. در کشورهایی که زمانی تحت حکومت اسلام بودند، مردم نه تنها آرزوی بازگشت آن را دارند، بلکه حاضرند در راه تلاش برای بازپس‌گیری آن جان خود را فدا کنند.

In fact, it is the colonialist West that are the real fundamentalists and oppressors. In every place once occupied by the British or the French (whether within the Indian sub-continent, Arabia or Africa), the people of those lands revile and curse their conquerors. In countries which were ruled by Islam, the people not only long for its return, they are prepared to die in the way of struggling to re-establish it.

در پایان، اینها تنها برخی از تصورات و اندیشه‌های نادرستی‌اند که هم در میان مسلمانان و هم در میان غیرمسلمانان دربارهٔ اسلام و تاریخ آن رواج یافته‌اند. اسلام از نظر عقیدهٔ عقلانی‌اش و نیز از نظر نظام‌های زندگی‌ای که این باور به‌دنبال دارد، ژرفا دارد. حتی یک بررسی کوتاه دربارهٔ اسلام به‌روشنی نشان می‌دهد که آن روحیهٔ عذرخواهانه و شکست‌خورده‌ای که بسیاری از مسلمانان در برخورد با این شیوهٔ زندگی زیبا و کامل دارند، بی‌پایه است.

In conclusion, these are just some of the erroneous concepts and ideas that have gained currency among Muslims and non-Muslims alike about Islam and its history. Islam has depth both in terms of its rational creed, and the systems of life that this belief gives rise to. Even a brief study of Islam will demonstrate conclusively that the apologetic and defeatist mentality that many Muslims have when it comes to addressing this beautiful and most perfect way of life is unfounded.

بی‌شک اسلام راه حق است، زیرا از جانب الله (سبحانه و تعالی)، آفریدگار جهان هستی، آمده است. اسلام برای حل مشکلات بشریت می‌آید و او را به سوی عدالت و کرامت رهنمون می‌سازد.

Indeed, Islam is the way of Truth, because it comes from Allah (swt), the Creator of the universe. It comes to solve the problems of humanity, and lead her into justice and dignity.