در به اصطلاح «جهان متمدن»، نقش‌های مرد و زن بر پایهٔ مفهوم آزادی تعریف می‌شود. اگرچه بسیاری این را تنها شیوهٔ عادلانه می‌دانند، اثبات واقعی موفقیت آن را باید در جامعهٔ به‌طور کلی مشاهده کرد.

In the so-called ‘civilised world’, the roles of men and women are defined by the concept of freedom. While this is held by many to be the only just way, the real proof of its success can be seen in the society at large.

جامعه زنان را به پذیرفتن نقش‌های معینی وادار می‌کند که بنا به ماهیتشان، شرافت و کرامت آنان را از میان می‌برد؛ با این حال، آنان همچنان خود را آزاد می‌پندارند. «مد» حکم می‌کند که برای آن‌که پوشش‌شان پذیرفتنی باشد، باید خود را برهنه کنند. بدن‌هایشان همچون کالایی به کار گرفته می‌شود تا ماشین و شکلات فروخته شود. پورنوگرافی معمولاً حقی تلقی می‌شود، نه بهره‌کشی. زنان خود را در رقابت با مردان می‌یابند و برای انجام همان نقش‌ها تلاش می‌کنند.

Society pressures women to conform to certain roles, which by their nature destroy their honour and dignity; yet still they believe themselves to be liberated. ‘Fashion’ dictates that they must undress themselves to be acceptably attired. Their bodies are used like commodities to sell cars and chocolate bars. Pornography is commonly seen as a right, rather than exploitation. Women find themselves competing with men, and struggling to fulfil the same roles.

فضای آزادی جنسی نیز پیامدهای خود را دارد. تجاوز، سقط جنین و فحشا در اخبار روزمره دیده می‌شوند. زنا، رابطه جنسی پیش از ازدواج و همجنس‌گرایی کاملاً پذیرفته‌شده تلقی می‌شوند، در حالی که کسانی که آن‌ها را رد می‌کنند «عقب‌مانده» شمرده می‌شوند. ده‌ها هزار زن ناچارند به‌تنهایی فرزندان خود را بزرگ کنند و در همان حال نگران این باشند که چگونه خرج زندگی خود را تأمین کنند.

The air of sexual freedom, too has its consequences. Rape, abortion, and prostitution are everyday occurrences in the news. Adultery, sex before marriage and homosexuality are perfectly acceptable, while those who reject them are seen as ‘backward.’ Tens of thousands of women are forced to bring up children on their own, while at the same time worrying about how to provide for themselves.

در واقع، مفهوم «آزادی» با «بی‌مسئولیتی» جایگزین می‌شود. پیامدهای آن ویرانگر است.

In reality, the idea of ‘freedom’ is replaced by ‘irresponsibility.’ The effects are disastrous.

اسلام مردان و زنان را آزاد نمی‌گذارد که بر یکدیگر تسلط یابند یا به یکدیگر ستم کنند. مردان و زنان بنا به سرشت خود با هم متفاوت‌اند و آشکارا نقش‌های گوناگونی در زندگی دارند. این نقش‌ها را تنها کسی تعیین می‌کند که توانِ این کار را دارد، یعنی الله (سبحانه و تعالی) که مردان و زنان را آفریده است.

Islam does not leave men and women free to dominate or abuse each other. By their nature, men and women are different, and they obviously have different roles to play in life. These roles are defined by the only one capable of doing so, Allah (swt) who created men and women.

اسلام به زنان احترام، کرامت و حمایت می‌بخشد. زنان مسلمان هرگز مجبور نبوده‌اند برای حقوق خود مبارزه کنند؛ این حقوق با ایمانشان تضمین شده است. آنان همچنین نیازی ندارند با مردان رقابت کنند. در عوض، حقوق و وظایف مردان و زنان نسبت به یکدیگر به‌طور کامل مکمل یکدیگر است. روابط از طریق ازدواج، مسئولیت‌پذیری و ساختار خانوادگی پایدار تنظیم می‌شود، که در آن مردان تأمین‌کننده و حامی خانواده‌اند.

Islam gives women honour, dignity and protection. Muslim women never had to fight for their rights - these are guaranteed by their belief. Nor do they have to compete with men. Instead, the rights and duties of men and women to each other complement them perfectly. Relationships are regulated by marriage, responsibility and a stable family structure, where the men are the providers and protectors.

حتی یک مطالعهٔ مختصر نشان می‌دهد که نظام اجتماعی اسلام چگونه جامعه‌ای را پدید می‌آورد که در آن فضایی از کرامت و احترام متقابل میان دو جنس حاکم است، و زندگی مردان و زنان در هماهنگی زیبایی تنظیم شده است.

Even a brief study will show you how the Social System of Islam ensures that the whole society has an atmosphere of dignity and mutual appreciation between the sexes, where the lives of men and women are regulated in a beautiful harmony.