اقداماتی که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) انجام داد، تنها مختص به خودش نبود. آنها برای یارانش بودند و برای مسلمانان مخلص امروز نیز الگو هستند. در طول تاریخ، شماری از عالمان به این مسئله پرداخته‌اند که اگر خلافت و امیر/خلیفه‌ای نداشته باشیم، چگونه باید واکنش نشان دهیم.

The above steps taken by the Prophet (saw) were not actions restricted only to himself. They were for his companions and are for the sincere Muslims of today to emulate. During history a number of scholars have tackled the problem of how we should respond were we not to have the Khilafah and have no Amir/Khaleefah.

- امام بغوی (حدود ۶۰۰ هجری) گفتند که اگر خلیفه‌ای وجود نداشته باشد، مسلمانان باید برای بازگرداندن آن، روش محمد ﷺ را در برپایی دولت پیروی کنند۔ - امام جوینی (قرن چهارم هجری) نیز این روش‌شناسی را یادآور شده‌اند۔

- Imam Baghawi (circa 600 Hijri) said that if there was no Khaleefah then the Muslims must follow the method of Muhammad (saw) in establishing the State in order to bring it back. - Imam Juwainy (4th century Hijri) also mentioned this methodology.

- شیخ تقی‌الدین النبهانی از برجسته‌ترین عالمان دوران پس از فروپاشی خلافت (پس از سال ۱۹۲۴) است که این روش‌شناسی را به‌تفصیل شرح داده است. وی همچنین در کتاب «نظام الحکم» چنین می‌گوید:

- Sheikh Taqiuddin al-Nabhani, is one of the prominent scholars in the post decline of Khilafah (post 1924) period to elaborate upon this detailed methodology, furthermore in his book 'The Ruling System' he states:

... برپایی یک خلیفه بر همه مسلمانان واجب است، و این امر در حدیث تأیید شده است؛ از نافع روایت شده که گفت: عبدالله بن عمر به من گفت: شنیدم که رسول خدا ﷺ فرمود: «... هر که بمیرد در حالی که بیعتی بر گردنش نباشد، به مرگ جاهلیت مرده است».

“... the establishment of one Khaleefah is an obligation on all Muslims, this has been confirmed in the hadith; it has been narrated on the authority of Nafi‘a that he said, ‘Abdullah ibn ‘Umar told me: I heard the Messenger of Allah (saw) say: “...Whoso dies while there was no bay‘ah on his neck dies a death of the days of Ignorance (jahiliyyah)”. ”.

برای اینکه از گناه زندگی کردن بدون حکومت اسلام در میان ما در امان بمانیم، بر همه مسلمانان توانا ضروری است که برای برپایی دولت تلاش کنند.

To avoid being sinful for living without the authority of Islam in our midst it is vital that all capable Muslims work to establish the State.

گروه‌ها یا جماعت‌های اسلامی‌ای که وجودشان برای پیروی از راهی که پیامبر ﷺ ۱۴۰۰ سال پیش بنا نهاد ضروری است، نباید جنبشی خشونت‌طلب باشند که به تاکتیک‌های تروریستی گرایش دارد، یا خیریه‌ای که نظام فاسد را سرپا نگه می‌دارد و هرگز به اندیشه‌های مردم یا نظام‌هایی که بر آنان حکومت می‌کنند کاری ندارد. حزب اسلامی تیزبین امروز باید از فرایند عمیق فرهنگ‌سازی، مخالفت آشکار با همه اندیشه‌ها و قوانین کفرآمیز، و روش پیامبر ﷺ الگو بگیرد و تلاش کند تا پشتیبانی برای چنین دعوتی را نه تنها میان توده‌های مردم، بلکه میان آن گروه اندک از افراد کلیدی تأثیرگذار، مانند ارتش، که افسار قدرت و احیای نهایی سیاسی را در دست دارند، بسازد. تنها هنگامی که این روش پیامبر ﷺ پیروی شود، اعمال، ان‌شاءالله، از سوی الله (سبحانه و تعالی) پذیرفته خواهد شد. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید،

The Islamic group(s), whose existence is necessary if we are to follow the way established by the Prophet (saw) 1400 years ago, should not be a violent movement bent on terrorist tactics, or a charity that props up the corrupt system, never touching the thoughts of the people or systems ruling over them. The sharp Islamic party of today must emulate the deep culturing process, the open challenge to all kufr thoughts and laws, and work to build support for such a call not only amongst the masses but amongst that small band of key people of support like the military that have the reigns of power and ultimate political revival within their grasp. Only when this methodology of the Prophet (saw) is followed, will the actions be accepted by Allah (swt), Inshallah. Allah (swt) says,.

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، اگر خدا را یاری کنید، خدا شما را یاری می‌دهد و گام‌هایتان را استوار می‌گرداند.» [تفسیر تفهیم القرآن، سوره محمد: ۷]

“O you who believe, if you help Allah, Allah helps you and consolidates your foothold.” [TMQ 47:7].

این کار سیاسی برای بازگرداندن دولت اسلامی و از سرگیری شیوه زندگی اسلامی باید در کشورهای مسلمانی انجام شود که پیش‌تر اسلام در آنها حکومت می‌کرد. زیرا امروز کار، برپاداشتن دولت برای نخستین بار نیست، آن‌گونه که در زمان پیامبر ﷺ بود، بلکه بازگرداندن حکومت به دست اسلام است که خود سال‌ها و قرن‌ها وجود داشته است. در این سرزمین‌ها باید اندیشه‌های فاسدی که ذهن امت را فراگرفته است، به اندیشه‌های اسلامی تغییر یابد که صرفاً بر پایه عقیده اسلامی استوار باشد.

This political work to re-establish the Islamic State and resume the Islamic way of life must be undertaken in the Muslim countries where Islam ruled before. This is the case as today, the work is not to bring about the State for the first time, as it was in the time of the Prophet (saw), but to resume the ruling by Islam that had already existed for hundreds of years. In these places, the corrupted thoughts that pervade the minds of the Ummah must be changed to Islamic thoughts, based solely on the Islamic ‘aqeedah.

دارندگان نصرت (یعنی ارتش‌ها و افراد بانفوذ) باید مورد خطاب قرار گرفته و قانع شوند که بازگشت به شیوه زندگی اسلامی وظیفه و ضرورت است، و هم امت اسلامی و هم ارتش‌های درون آن باید برای سرنگونی رژیم‌های فاسد کنونی مسلمانان تلاش کنند، رژیم‌هایی که با غیر اسلام حکم می‌رانند و از خواسته‌های کافران پیروی می‌کنند، و بدین‌ترتیب سرزمین‌های مسلمانان را از نفوذ کفار آزاد سازند و اجازه دهند دین الله (سبحانه و تعالی) بار دیگر چیره شود.

The holders of nussrah (i.e. the armies and the influencial people) must be approached and convinced of the duty and need to resume the Islamic way of life, and both the Islamic Ummah and the armies within it, must work to overthrow the current corrupted Muslim regimes, who rule by non-Islam and pander to the whims of the disbelievers, thereby freeing the Muslim lands from the influence of the kuffar and allowing Allah’s (swt) deen to be dominant once more.

وقتی این کار در هر بخشی از سرزمین‌های مسلمانان انجام شود و خلافت دوباره برپا گردد، سرزمین‌های باقی‌مانده‌ی مسلمانان می‌توانند بار دیگر زیر رهبری واحدی گرد آیند، از راه فرایندی که در آن سرزمین‌های مسلمانان با گسترش مرزهای دولت جذب آن شوند.

Once this is done in any part of the Muslim world, and the Khilafah is re-established, the remaining Muslim lands can again begin to be reunited under one leadership, by a process of merging the Muslim lands such that they are absorbed by the expanding frontiers of the State.

برای مسلمانانی که در خارج از جهان اسلام زندگی می‌کنند، کار با جنبش‌های سیاسی‌ای که این هدف را دنبال می‌کنند همچنان یک وظیفه است و به همان اندازه حیاتی. چنین افرادی باید تمرکزشان بر فعالیت در میان جوامع مسلمان، هرجا که باشند، باشد تا آنان را با این دعوت سیاسی اسلام فرهنگ‌پذیر کنند، و تا جایی که می‌توانند به کار در جهان اسلام یاری رسانند.

For Muslims living outside the Muslim world, it is still an obligation and just as vital to work with the political movements who have this aim. For such people their focus would be in being active among the Muslim communities, wherever they are, to culture them with this political call of Islam, and to aid the work in the Muslim world as much as they can.

بدین وسیله، کل امت اسلامی، در هر کجا که باشند، می‌تواند احیا شود و در این کار حیاتی سهیم گردد، یعنی از سرگیری شیوه‌ی زندگی اسلامی که الله (سبحانه و تعالی) آن را فریضه‌ای الهی بر دوش او نهاده است.

By these means, the whole Islamic Ummah, wherever they are, can be revived and can contribute to this vital work - the resumption of the Islamic way of life, that Allah (swt) has laid as a divine duty upon her.