اسلام مالکیت مال و دارایی را انکار نمی‌کند، اما به انسان‌ها اجازه نمی‌دهد که شیوهٔ به دست آوردن و استفادهٔ از آن را تعیین کنند. زندگی در خلافت، دگرگونی چشمگیری در نگاه به مال ایجاد خواهد کرد. در اسلام، ثروت امانتی از سوی آفریدگار است. بنابراین، این تنها الله (سبحانه و تعالی) است که تعیین می‌کند چه چیزی می‌تواند خرید و فروش شود و چه چیزی نمی‌تواند. این برخلاف وضعیت امروز است که در آن درستی و نادرستی‌های یک جامعه در اختیار نیروهای بازار و قوانین عرضه و تقاضا قرار دارد و در آن، سودآوری تجاری یک کالا بر آثار زیانبار آن بر جامعه، که در نتیجهٔ وجود آن کالا پدید می‌آید، مقدم شمرده می‌شود. این جهانی است که در آن منافع تجاری، فرشتگان نگهبان دموکراسی، یعنی سیاستمداران، را تأمین مالی می‌کنند یا بر آنان نفوذ می‌کنند.

Islam does not deny ownership of material or property, however it also does not allow humans to dictate the way it is acquired and used. Life in the Khilafah will offer a dramatic change in the way material is viewed In Islam wealth is a trust from the Creator. Consequently it is Allah (swt) alone who decides what can and cannot be bought and sold. This is unlike the situation today where the rights and wrongs of a society are at the mercy of market forces and the laws of supply and demand and where commercial viability of a product takes precedence over the detremental effects on society that are produced as a result of the product’s existence. Such is a world where business interests fund or lobby the ‘guardian angels’ of democracy - the politicians.

بر این اساس، می‌بینیم که ثروتمندترین مرد بریتانیا ثروت خود را بر پایه‌ی تجارت هرزه‌نگاری بنا کرده است. هیچ توجهی به آثار زیان‌بار هرزه‌نگاری و سایر اشکال بهره‌کشی از مرد و زن وجود ندارد. نگاه‌های ناخواسته هنگام قدم زدن در خیابان؛ توجه ناخواسته در محل کار؛ تجاوز. در عوض، توجه به انسان‌ها عمدتاً از منظر اقتصادی سنجیده می‌شود.

Accordingly, we see that Britain’s richest man has based his fortune on pornography. There is no care for the damaging effects of pornography and other forms of exploitation of man and woman. The unwanted eyes when walking the streets; the unwanted attention at work; rape. Instead, concern for humans is viewed in economic terms primarily.

این چنین نیست در اسلام، که در آن «آبرو» امری حیاتی است. در دولت اسلامی هیچ تبلیغاتی که از جنسیت مردان و زنان برای فروش سخت استفاده کند وجود نخواهد داشت، نه مجلات «قفسه بالایی» (top-shelf)، نه فیلم‌های پورنوگرافی، و نه سکس سایبری یافت خواهد شد.

This is not so in Islam, where ‘honour’ is a vital issue. There will be no advertisements using the sexuality of men and women for the hard sell, no ‘top-shelf’ magazines, no pornographic videos and no cybersex would be found in the Islamic State.

به همین ترتیب، هیچ توجهی به موفقیت تجاری مصرف الکل یا به احتمال موفقیت قانونی کردن انواع دیگر مواد مخدر، آنگونه که امروز درباره‌اش بحث می‌شود، نخواهد شد. در اسلام، مصرف عمومی مواد مست‌کننده ممنوع است و بدین‌وسیله ریشه بسیاری از مشکلاتی که چیزهایی مانند الکل به وجود می‌آورند، از بیخ و بن برکنده می‌شود: خشونت خانگی، جرم و جنایت به‌طور کلی، یا هزینه‌ای که بر منابع بهداشتی تحمیل می‌شود (گروه‌های خودیاری، گروه‌های حمایت از قربانیان، خدمات پزشکی و مانند آن). در خلافت، نه میخانه‌ای وجود خواهد داشت، نه افراد میگسار، و نه «رانندگی در حال مستی».

Similarly, no regard would be made for the commercial success of alcohol consumption, or the potential success of legalising other types of drugs, as is being discussed today. In Islam public consumption of intoxicants is forbidden, killing from the root the plethora of problems that things like alcohol contribute to: domestic violence, crime in general or the drain on health resources (self-help groups, victim support groups, medical services etc.). There would be no pubs, no drunkards and no ‘drink-driving’ under the Khilafah.