در اسلام نظام مالیاتی ویژه‌ای وجود دارد که در آن از فقیران مالیات گرفته نمی‌شود. تنها سه نوع مالیات منظم وجود دارد که از کسانی که توانایی پرداخت دارند دریافت می‌شود:

Islam has a unique system of taxation where there is no taxation of the poor. There are only three types of regular taxes levied from those people who are able to pay:

۱. جزیہ: جزیہ ایک ایسا ٹیکس ہے جو بالغ، غیر مسلم مرد شہریوں پر لگایا جاتا ہے جو اسے ادا کرنے کی استطاعت رکھتے ہوں۔ یہ رقم مسلمان شہریوں پر عائد کسی بھی ٹیکس سے کہیں کم ہے۔

1. Jizyah - Is a tax on mature male non-Muslim citizens who are able to pay it. This is much less than any tax on Muslim citizens.

2. عُشر: مالیاتی است که بر زمین‌های فتح‌نشده‌ای که تحت حاکمیت دولت قرار دارند وضع می‌شود، به میزان یک‌دهم محصول اگر زمین با آب باران آبیاری شود، یا یک‌بیستم اگر به‌صورت مصنوعی آبیاری شود.

2. Ushr - Is a tax levied on unconquered land under the jurisdiction of the State, at the rate of one tenth of the produce if the land is irrigated by rain, or one twentieth if it is artificially irrigated.

3. خراج: مالیاتی است که بر زمین‌های فتح‌شده وضع می‌شود و میزان آن توسط خلیفه تعیین می‌گردد.

3. Kharaj - Is a tax levied on conquered land, whose rate is fixed by the Khaleefah.

هیچ مالیات بر درآمد وجود ندارد.

There are no income taxes.

هیچ مالیات بر ارزش افزوده (VAT) وجود ندارد.

There is no Value Added Tax (VAT).

هیچ مالیات مرگ و میر (Death Duties) وجود ندارد.

There are no Death Duties.

هیچ مالیات راه (عوارض جاده‌ای) وجود ندارد.

There is no Road Tax.

همه این نمونه‌ها در میان مالیات‌هایی قرار می‌گیرند که در غرب، این فقرا هستند که بیشترین رنج را از آن می‌برند.

All these examples are included among the taxes in the West where it is the poor that suffer the most.

خلیفه عمر بن عبدالعزیز در دوره‌ی حکومتش (قرن هفتم میلادی) در یک مرحله نتوانست فردی فقیر پیدا کند تا زکات را به او بدهد.

The Khaleefah ‘Umar ibn Abdul Aziz at one stage could not find a poor person to give zakat to during his rule (7th Century CE).

در تمام تاریخ اسپانیا، این کشور در دوران حکومت اسلامی از نظر اقتصادی شکوفاترین وضعیت خود را داشت. هرگز پیش از آن و هرگز پس از آن، این کشور تا این اندازه موفق نبوده است.

In the entire history of Spain, it was economically at its most prosperous during the period of Islamic rule. Never before or since has it been so successful.

در دوران اسلام، آفریقا برای رفع قحطی در مدینه غذا فرستاد. خلیفه، عمر بن الخطاب، نامه‌ای به این مضمون برای عمرو بن العاص، والی مصر، درباره‌ی شیوه‌ی حمل آذوقه نوشت:

Under Islam, Africa sent food to relieve famine in Madinah. The Khaleefah - ‘Umar ibn al-Khattab sent the following letter to Amr ibn al-‘A’as, the governor of Egypt regarding the means of transporting the supplies :

«امر کنید که کانالی از رود نیل تا دریا حفر شود، حتی اگر برای این کار مجبور شوید تمام خزانه‌ی مصر را خرج کنید.»

“Arrange to dig the canal from the River Nile up to the Sea even if you have to spend the entire treasury of Egypt in the undertaking.”.

زکات اسلامی اقتصادی نظام کا حصہ نہیں ہے۔

Zakat is not part of the Islamic economic system.

منابعِ عمومی مانند منابعِ آب، از قبیلِ رودخانه‌ها و دریاچه‌ها، منابعِ انرژی مانند برق، و خدماتِ عمومی مانند پارک‌ها، جاده‌ها و راه‌آهن، طبقِ خواسته‌های دولت قابلِ خصوصی‌سازی نیستند. آن‌ها همان‌گونه که اسلام بر اساسِ ماهیتشان در اصل طبقه‌بندی کرده است، مالِ عمومی باقی می‌مانند. همواره عمومی خواهند ماند و نمی‌توانند در مالکیتِ افرادی درآیند که ممکن است بیش از حد هزینه بگیرند و دسترسیِ مردم به نیازهای حیاتی‌شان را مانع شوند، چنان‌که در غرب رخ می‌دهد.

Public resources such as sources of water like rivers and lakes, sources of energy like electricity, and public utilities like parks, roads and railways cannot be privatised according to the wishes of the government. They remain public property as originally classified by Islam according to their nature. They will always remain public and cannot be owned by individuals who may charge excessively and prevent the vital requirements of the people getting to them, as happens in the West.

بر شوهر واجب است که برای تأمین نفقه (هزینه زندگی) خانوادهٔ خود کار کند، اما اگر به دلیلی موجه نتواند چنین کند، وظیفهٔ دولت است که نیازهای اساسی ملموس، یعنی خوراک، پوشاک و مسکن، و نیازهای غیرملموس، یعنی آموزش، سلامت و امنیت را فراهم کند.

It is compulsory on the husband to work to earn nafaqah (provision) for his family, but if he cannot do so for any genuine reason, it is the responsibility of the State to provide tangible basic needs of food, clothing, shelter; and intangible needs of education, health and security.

احتکار ثروت حرام است، حتی اگر آدمی آماده باشد زکات آن را بپردازد. این کار باعث می‌شود ثروت در اختیار بازارها قرار گیرد، اقتصاد را رونق بخشد و مانع از آن شود که ثروت صرفاً میان ثروتمندان دست‌به‌دست بچرخد.

Hoarding of wealth is prohibited, even if you are willing to pay zakat on it. This makes it available for the markets, boosting the economy and preventing the wealth from merely making a circuit amongst the rich.

در خلافت، پول رایج تنها بر پایه طلا و نقره خواهد بود. بدین ترتیب، ارزش واقعی خود را در ذات خویش خواهد داشت و این امر ثبات اقتصاد را تضمین می‌کند. این پول نه قابل تولید مجدد است و نه قابل نابودی، زیرا در غیر این صورت موجب کاهش ارزش و تورم می‌شد.

Currency in the Khilafah can only be based on gold and silver. Thus it will be of real value itself, providing stability in the economy. It cannot be reproduced or destroyed, which would cause devaluation and inflation.

نظام اسلامی دارای ۵ نوع ساختار شرکت است: عنان، ابدان، مضاربه، مفاوضه و وجوه.

The Islamic system has 5 types of company structure : anan, abdan, mudharaba, mufawadha and wojooh.

۱. عنان (شرکت برابر) - شراکت میان دو نفر که هر دو سرمایه و تلاش را فراهم می‌کنند.

1. Anan (Company of Equals) - Partnership between two people, both contributing capital and effort.

2. عَبْدَن (شركة الأبدان) - شرکتی که در آن دو یا چند نفر تنها با تلاش و کار خود شرکت می‌کنند، بدون آنکه سرمایه‌ای داشته باشند.

2. Abdan (Company of Bodies) - Company in which two or more persons participate by their effort only, without their capital.

۳. مضاربہ (شراکتِ سرمایہ و محنت) - ایسی شراکت جس میں ایک فریق سرمایہ فراہم کرتا ہے جبکہ دوسرا فریق محنت (کام) فراہم کرتا ہے۔

3. Mudharaba (Company of Capital and Effort) - A company in which one part provides the capital while the other provides the effort.

۴. وجوہ (شرکتِ وجوہ) - شرکتی که در آن دو یا چند طرف، با یک طرف دیگر که تأمینِ مالی را بر عهده دارد، همکاری می‌کنند؛ یعنی آنان با کار و تلاش همراه می‌شوند، و آن طرفِ دیگر پشتوانهٔ مالی را تضمین می‌کند.

4. Wojooh (Company of Faces) - A company involving two or more parties who provide the effort with another party who guarantees the financial support.

۵. مفاوضہ: یہ ایسی شرکت ہے جو اسلام میں جائز قرار دی گئی دیگر چار قسموں کی شرکتوں میں سے کسی بھی قسم کو یکجا کر دیتی ہے۔ Wait—the output must be Persian, not Urdu. Correcting: ۵. مفاوضہ: یہ ایسی شرکت ہے جو اسلام میں جائز قرار دی گئی دیگر چار اقسام کی شرکتوں میں سے کسی بھی قسم کو اپنے اندر جمع کرتی ہے۔

5. Mufawadha - This is a company which combines any of the other 4 types of company structures permitted by Islam.

سهام و شرکتهای سهامی (Plc) در اسلام جایز نیستند، زیرا در هیچیک از دستههای مجاز قرار نمیگیرند، ساختار شرکت آنها نادرست است و از این رو باطل هستند.

Stocks and share companies (Plc’s) are not allowed in Islam as they do not fall into any of the permitted categories, having an incorrect company structure, and so are invalid.

اقتصاد اسلامی بر تضمین توزیع مؤثر ثروت و منابعی که خلق شده‌اند متمرکز است، نه انباشتن آن‌ها در انبارهای بی‌فایده. از این رو، تأمین نیازهای اساسی خوراک، پوشاک و مسکن برای همه شهروندان، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، در اولویت قرار دارد.

The Islamic economy focuses on ensuring the effective distribution of created wealth and resources, rather than amassing these in useless stockpiles. Thus the satisfaction of the basic necessities of food, clothing and shelter for all citizens be they Muslims or non-Muslims is the priority.

اگر در هر جایی زمین متروکه‌ای پیدا کردید، می‌توانید بدون اجازه هیچ کسی از آن بهره ببرید.

If you find derelict land anywhere you may make use of it without anyone’s permission.

در قرن هشتم و نهم میلادی، عراق تحت حکومت اسلام جمعیتی برابر با ۳۰ میلیون نفر داشت (در مقایسه با ۱۸ میلیون نفر امروز). ۸۰ درصد مردم کشاورز بودند و با سیستم‌های آبیاری مدرنی از رودهای دجله و فرات کار می‌کردند. نسبت محصول به بذر برای گندم در جهان مسلمانان در این زمان ۱۰ به ۱ بود، در حالی که این نسبت در اروپا تنها ۲.۵ به ۱ بود.

In the 8th and 9th century, Iraq under Islam had a population of 30 million (compared to 18 million today). 80% were farmers with modern irrigation systems from the rivers Tigris and Euphrates. The ratio of yield of seed for wheat in the Muslim world was 10:1 at this time compared to only 2.5:1 in Europe.