الله (سبحانه وتعالی) در سورۀ آل عمران می‌فرماید:

Allah (swt) commands in surah al-Imran:

«و باید از میان شما گروهی باشند که به خیر دعوت کنند و به کار شایسته فرمان دهند و از کار ناشایست بازدارند. و آنان همان رستگارانند.» [قرآن کریم ۳:۱۰۴]

“There should be from among you an Ummah (band(s) of people) inviting to the good (khayr), commanding what is right (ma‘ruf) and forbidding what is wrong (munkar). Those are they who are the successful.” [TMQ 3:104].

اصطلاحِ «أمّت» در این آیه به معنای جامعهٔ جهانیِ مسلمانان، که بیشتر به کار می‌رود، نیست، بلکه به معنای یک جنبش سیاسی است۔ امام قرطبی در کتاب خود، «تفسیر أحکام القرآن»، واژهٔ «أمّت» را در این آیه به‌معنای گروه، دسته یا حزب تعریف کرده است، چنان‌که عبارت «مِنکُم» (از میان شما) بر آن دلالت دارد، و آن گروه از میان کل امت است۔ این الزام، فرضِ کفایه است، زیرا همواره باید چنین گروهی، یا گروه‌هایی، وجود داشته باشد، چنان‌که آیه می‌فرماید: «و آنان همان رستگارانند»، و این عبارت به گروهِ مفرد اشاره ندارد۔ کارکرد این گروه باید همان هدفی باشد که یاران محمد ﷺ داشتند، با همان نیت و همان روش، یعنی دعوت به اسلام به‌صورت جامع (دعوت به خیر)، و هدفشان رسیدگی به امور مردم باشد، که همان معنای سیاست است۔ امام فیروزآبادی گفته است که رسیدگی به امور شهروندان، به معنای امر به معروف و نهی از منکر است۔ بنابراین، این گروه یا گروه‌ها باید ماهیتی سیاسی داشته باشند۔

The word Ummah in this ayah does not refer to the global body of Muslims most commonly used but a political movement. Imam Qurtubi in his book, ‘Tafseer Ahkam al-Qur’an’ defined the word Ummah in this verse as a group or band or party, as the verse states ‘min kum’ (among you) and the group is from amongst the total Ummah. The requirement is a fard of sufficiency as there should always be such a group, or groups as the verse states ‘Those are they who are successful’ and does not refer to the group in the singular. The functioning of the group must be for the same purpose as Muhammad’s (saw) companions with the same intention and with the same approach, i.e. to invite to Islam comprehensively (call to al-khayr), and aiming to look after the affairs of the people, which is the meaning of politics. Imam Fairuz al- Abadi said that looking after the affairs of the citizens means ordering and forbidding them (commanding ma‘ruf and forbidding munkar). Therefore the group(s) must be political in nature.