اسلام به عنوان یک شیوهٔ زندگی کامل آمد تا ستم و فساد قوانین ساختهٔ دست بشر را درهم شکند و عدالت شریعت خداوند (سبحانه و تعالی) را جایگزین آن سازد. پیامبر ﷺ و یارانش در یک مبارزهٔ مستمر فکری و سیاسی با کافران عربستان درگیر بودند.

Islam came as a complete way of life, arriving to crush the tyranny and corruption of man-made laws, and to replace it with the justice of Allah’s (swt) law. The Prophet (saw) and his companions engaged in a continuous intellectual and political struggle against the disbelievers of Arabia.

او کارش چند سطح داشت۔ وہ اپنے اردگرد کے افراد کو اسلام کے پیغام کی طرف بلاتے تھے، خواہ ان کی دولت، حیثیت یا قبائلی مقام کچھ بھی ہو۔ چند لوگوں نے اس دعوت کو قبول کیا، ان میں طاقتور بھی تھے جیسے نبی ﷺ کے چچا حمزہ رضی اللہ عنہ، اور کمزور بھی جیسے بلال رضی اللہ عنہ جو حبشی غلام تھے۔

His work was on several levels. He called individuals around him to the Message of Islam, regardless of their wealth, status or tribal position. A few people responded to this call, both the strong like Muhammad’s (saw) uncle Hamzah (ra), and the weak like Bilal (ra) who was an Abyssinian slave.

ثانیاً، او با کل جامعه سخن می‌گفت؛ مردم را گرد هم می‌آورد و دعوت خود را به‌طور علنی مطرح می‌کرد. او این کار را هنگامی کرد که با قبایل بر کوه صفا سخن گفت، و هنگامی که به مسلمانان دستور داد گردشی علنی به دور کعبه (خانه خدا) برگزار کنند، و در آن خواستار پایان دادن به باورها و رفتارهای نادرستی شد که به آن‌ها خو گرفته بودند، و برتری اسلام بر آن‌ها را نشان داد.

Secondly, he would address the society as a whole - gathering them together and airing his call publicly. He did this when he spoke to the tribes on Mount Safa, and when he ordered the Muslims to make a public procession around the Ka’aba (House of Allah), calling for an end to the evil beliefs and practices that they were used to, and showing the superiority of Islam over these.

همچنین او افراد صاحب قدرت و نفوذ را فرا می‌خواند تا پشتیبانی مادی آنان را به دست آورد و اطاعت کامل از الله (سبحانه و تعالی) و فرستاده‌ی او ﷺ را طلب می‌کرد. این کار را هنگامی انجام می‌داد که به قبیله‌های اطراف مکه یا به رهبران قبیله‌های دیگری روی می‌آورد که از دوردست‌ها برای دیدار از شهر می‌آمدند. سرانجام و به لطف الهی (سبحانه و تعالی)، او با قبیله‌های اوس و خزرج در مدینه موفق شد؛ قبیله‌هایی که در آغاز، امنیت نخستین دولت اسلامی را فراهم کردند.

As well, he would call people of power and influence, seeking to have their material support, and demanding complete obedience to Allah (swt) and His Messenger (saw). This he did when he approached the tribes around Makkah or the leaders of other tribes who used to come from far away to visit the city. Finally and by the grace of Allah (swt), he was successful with the tribes of Aws and Khazraj of Madinah, who initially provided the security for the first Islamic State.

و همچنین، او به سراغ افراد صاحب قدرت و نفوذ می‌رفت تا پشتیبانی مادی ایشان را جلب کند و اطاعت کامل از الله (سبحانه و تعالی) و فرستادهٔ او ﷺ را از آنان بخواهد. این کار را هنگامی انجام می‌داد که به قبایل اطراف مکه یا به رهبران قبایل دیگری که برای دیدار از شهر از دوردست‌ها می‌آمدند، روی می‌آورد. سرانجام، به فضل الله (سبحانه و تعالی)، او با قبایل اوس و خزرج مدینه موفق شد؛ همان‌ها که در آغاز، امنیت نخستین دولت اسلامی را فراهم آوردند. با تمام این تلاش‌ها، محمد ﷺ زمینه را برای تأسیس دولتی فراهم کرد که اداره‌اش تنها بر پایهٔ اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) استوار بود.

As well, he would call people of power and influence, seeking to have their material support, and demanding complete obedience to Allah (swt) and His Messenger (saw). This he did when he approached the tribes around Makkah or the leaders of other tribes who used to come from far away to visit the city. Finally and by the grace of Allah (swt), he was successful with the tribes of Aws and Khazraj of Madinah, who initially provided the security for the first Islamic State. With all this work, Muhammad (saw) prepared the way for the establishment of a state, whose governing was based solely on the commands and prohibitions of Allah (swt).

این امر در سال اول هجرت (۶۲۲ میلادی) پس از آن رخ داد که پیامبر ﷺ و گروه یارانش (صحابه) نخستین دولت اسلامی را در مدینه بنا نهادند. آنان توانستند افکار عمومی مردم مدینه را به سوی پذیرش اسلام به عنوان یک نظام و شیوه زندگی دگرگون کنند. از این رو، مردم آنجا اسلام را تنها منبع تعیین ساختار جامعه خود پذیرفتند. بیایید به برخی از جنبه‌های زندگی در زیر سایه دولت اسلامی بنگریم که در تضاد با آنچه پیش از آن وجود داشت قرار داشت:

Indeed this followed in the first year of Hijrah (622 CE), when Prophet Muhammad (saw) and his group of companions (the Sahabah) established the first Islamic State in Madinah. They managed to transform the public opinion in Madinah towards accepting Islam as a system and a way of life. Therefore the people there accepted Islam as the sole source for defining the structure of their society. Let us look at some of the aspects of life under the Islamic State, which were in contrast to what existed previous to it :

* پیامبر خدا ﷺ بر مسلمانان و غیرمسلمانان حکومت کرد و از نخستین روزی که قدم به مدینه نهاد، امور آنان را اداره نمود. ایشان در نقش رهبر، سیاستمدار، مدیر کل اداری و فرمانده نیروهای مسلح، بر مردم فرمانروایی داشت.

* The Messenger of Allah (saw) ruled over both Muslims and non- Muslims and he managed their affairs from the first day he set foot in Madinah. He governed over the people in his role as a leader, a politician, chief administrator and commander of the armed forces.

* پیامبر ﷺ در هر ناحیه‌ای والی (استاندار) و در هر منطقه‌ای عامل (فرماندار فرعی) تعیین می‌کرد تا به حل مشکلات مردم کمک کنند و جامعه را مطابق با وحیی که دریافت کرده بود، به‌خوبی اداره نمایند. ایشان در بررسی کار فرمانداران و کارگزاران دقت می‌کرد و عملکرد آنان را زیر نظر داشت.

* The Prophet (saw) appointed a wali (provincial governor) in every sector and an ‘aamel (sub-governor) in every region so as to help solve the problems of the people and to ensure the smooth running of society in accordance with the revelation which he received. He would take care to check on the governors and administrators and monitor their work.

نظام اسلامی که رسول الله ﷺ آن را برقرار کرد، زندگی مردم را چنان تنظیم نمود که پیش از آن هرگز سابقه نداشت. این نظام با هر نظام دیگری متفاوت بود و هم از حیث منبع و هم از حیث محتوا یگانه به شمار می‌آمد. همه قوانین آن از هدایت قرآن و سنت پیامبر ﷺ سرچشمه می‌گرفت و از ضعف‌ها و محدودیت‌های هیچ اندیشه ساخته‌ی انسانی برکنار بود. در نتیجه، مردم دیگر برای بقا به غارت قبایل یکدیگر نمی‌پرداختند، زیرا همگی با داشتن یک باور فکری مشترک، برادر و خواهر یکدیگر شدند. نظام اقتصادی یگانه‌ای برقرار شد که شیوه‌های مالکیت را تنظیم می‌کرد و توزیع درست ثروت را تضمین می‌نمود. این نظام مقرراتی داشت که تضمین می‌کرد پول همواره در بازارها در گردش باشد، و بدین‌سان ثروت میان همه مردم دست به دست شود، نه تنها میان ثروتمندان و قدرتمندان.

* The system of Islam that the Messenger of Allah (saw) implemented regulated the lives of the people like never before. It was distinct from any other system and was unique in both its source and contents. All the laws emanated from the guidance of the Qur‘an and Sunnah of the Prophet (saw), and they were free from the weaknesses and limitations of any man-made ideas. As a result, people no longer had to raid each others tribes for survival since they all became brothers and sisters holding the same intellectual belief. A unique economic system was implemented which regulated the means of ownership and ensured proper distribution of wealth. It had provisions to make sure that money kept flowing in the markets, thereby enabling the wealth to be circulated amongst all the people, and not just the rich and powerful.

* نظام اجتماعی اسلام، رفتار شایسته با زنان را تضمین کرد. اسلام به زنان حق شرکت در بسیاری از عرصه‌های زندگی سیاسی، حق ارث بردن، کار کردن و انجام معاملات تجاری را داد؛ در واقع، در همهٔ جنبه‌های زندگی‌شان مورد احترام و تکریم قرار گرفتند. دیگر زنان صرفاً به‌عنوان اموال نگریسته نمی‌شدند که هیچ حقی و جایگاه ارزشمندی در جامعه نداشته باشند. آنان به‌عنوان انسان‌هایی شناخته شدند که خداوند (سبحانه و تعالی) آفریده و نقش‌هایی خاص خود در زندگی دارند. در نگاه خداوند (سبحانه و تعالی) هیچ تفاوتی میان مرد و زن نیست، جز از نظر تقوا؛ در روز قیامت، هر دو بر اساس یک معیار داوری خواهند شد.

* The Social System of Islam guaranteed the proper treatment of women. Islam gave women the right to participate in many areas of political life, inherit, work, to conduct business, indeed to be honoured and respected in every aspect of their lives. Women were no longer to be seen as mere objects of property, with no rights nor any valued position in society. They were recognised as human beings created by Allah (swt) with their own roles to play in life. In the eyes of Allah (swt) there is absolutely no difference between a man and a woman except with regard to piety; they will both be judged by the same criteria on the Day of Judgement.

در سال دهم هجری (۶۳۲ میلادی)، پیامبر محمد ﷺ درگذشت و پس از آن رهبری دولت اسلامی به صحابه منتقل شد؛ نخست ابوبکر، سپس عمر، عثمان و علی (رضی الله عنهم). این سرپرستان جدید دولت به «خلفاء» (در لغت به معنای «جانشینان») معروف شدند و خود دولت به «خلافت» شناخته شد. پس از درگذشت هر خلیفه، رهبران مسلمان جدیدی برای جانشینی ایشان منصوب می‌شدند، که همگی وظیفه اجرای احکام اسلام بر مردم و رساندن دعوت اسلام به سایر بشریت را ادامه می‌دادند.

* In the 10th year of Hijrah (632 CE), the Prophet Muhammad (saw) died and thereafter the leadership of the Islamic State was passed on to the Sahaba - first Abu Bakr, then ‘Umar, ‘Uthman and Ali (rai). These new heads of the State were known as Khulafa‘a (literally ‘successors’) and the State itself became known as the ‘Khilafah.’ After each Khaleefah passed away, new Muslim leaders were appointed to succeed them, all carrying on the duty of implementing the rules of Islam upon the people, and taking the da‘wah (invitation to Islam) to the rest of mankind.

* در کمتر از یک قرن، دولت اسلامی گسترش یافت تا جایی که بیش از دو سوم جهان شناخته‌شده آن روز را در بر گرفت. امپراتوری‌های بزرگ و باشکوهی چون ایرانیان، رومیان، مصریان و بسیاری دیگر، زیر پرچم دولت اسلامی درآمدند. فرهنگ‌ها و تمدن‌های گوناگون آنان در هم آمیخت و به یک ملت تبدیل شد که بر پایه شریعت اداره می‌شد، و مردمانشان با شمار بسیار به اسلام گرویدند.

* In less than a century the Islamic State spread had until it encompassed more than two thirds of the known world at that time. Once great empires like the Persians, Romans, Egyptians and many others became absorbed by the Islamic State. Their different cultures and civilisations melted into one nation, running in accordance with the Shari‘ah, and their peoples embraced Islam in droves.

دولت بر مردم با عدالت حکم می‌راند و امنیت مال، دارایی، جان، آبرو و عقاید ایشان را تضمین می‌کرد.

* The State ruled with justice over people, giving them security of their wealth, property, lives, honour and beliefs.

* با آن که خلافت در برخی دوره‌ها دچار دشواری‌هایی شد، مانند جدا شدن یک ولایت در اندلس (سرزمین‌های امروزی اسپانیا و پرتغال)؛ یا جدا شدن «دولت» فاطمیان در مصر؛ یا کاهش اقتدار خلافت و افزایش قدرت والیان ولایات؛ و نیز هنگامی که صلیبیان به آن هجوم آوردند، در بیشتر دوران خود، کشور پیشرو جهان و چراغ راهنمای تمام بشریت بود.

* Even though the Khilafah went through some bad times like when a province broke away in al-Andalus (modern day Spain and Portugal); or when the Fatimid ‘State’ broke away in Egypt; or when the authority of the Khilafah declined and the authority of the provincial governors increased; and also when it was invaded by the Crusaders, throughout most of its time it was the leading state in the world and the beacon of light for the whole of mankind.

* به سبب قدرت ایدئولوژی اسلامی، که دیدگاهی منحصربه‌فرد درباره زندگی است و از آن نظامی کامل برای اداره امور مردم برمی‌خیزد، دولت اسلامی توانست موانع ملی را درهم بشکند، اندیشه‌ها، برداشت‌ها و عادات را یکپارچه سازد و بهترین امتی را که میان مردم پدید آمده است، برپا دارد.

* Due to the strength of the Islamic ideology, which is a unique viewpoint about life from which a complete system emanates to run peoples affairs, the Islamic State managed to break down national barriers, unite thoughts, perceptions, habits and establish the best nation produced among people.

* دولت فضایی از پیشرفت را در همه عرصه‌های زندگی پدید آورد. در دستاوردهای علمی و پیشرفت‌های فناورانه از جهان پیشی گرفت و منابع جهان را میان مردم به‌عدالت توزیع کرد. ثروتمندان دیگر مجاز نبودند به فقیران ستم کنند، و ضعیفان نباید زیر سلطه قدرتمندان تحقیر و فرمانبرداری می‌شدند.

* The State produced an atmosphere of progress in all areas of life. It excelled the world in its scientific achievements and technological advancements, and distributed the world’s resources fairly amongst the people. The rich were no longer permitted to oppress the poor, and the weak were not to be subject to subservience from the strong.

* هنگامی که اسلام به نیروی غالب تبدیل شده بود، جهان به یک «عصر درخشان» واقعی رسیده بود. شواهد فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد اسلام با مردمان کشورها و مناطق مختلفی که تحت نفوذ و اداره اسلام درآمده بودند چگونه رفتار کرد. حتی دانشمندان غیرمسلمان نیز بر تاریخ باشکوه زندگی در زیر حکومت اسلامی گواهی داده‌اند.

* When Islam had become the dominant force, the world had arrived at a truly ‘Glorious Era.’ Many testimonies exist to demonstrate how Islam dealt with people of different countries and regions that have come under the influence and administration of Islam. Even non-Muslim scholars have attested to the glorious history of life under the Islamic State.

پس از استقرار اسلام در ترکیه، سر توماس آرنولد در کتاب خود «گسترش اسلام» (The Preaching of Islam) وضعیت را چنین روایت می‌کند:

After Islam was established in Turkey, Sir Thomas Arnold, in his book The Preaching of Islam narrates the situation as :

مراد دوم با توجه ویژه‌اش به اجرای عدالت و اصلاح سوءاستفاده‌هایی که در زمان امپراتوران یونانی رایج بود، متمایز شد و کسانی از کارگزارانش را که به هر یک از رعایایش ستم می‌کردند، بی‌رحمانه مجازات می‌کرد. در ایران، زندگی مردم عمدتاً زیر نظر کاهنان زرتشتی اداره می‌شد. آنان از جایگاه خود در شوراهای شاه بهره می‌بردند و همه نهادهای مذهبی دیگر را که با ایشان مخالف بودند (و شمارشان زیاد بود) تحت پیگرد قرار می‌دادند. این شامل پیروان اشکال کهن‌تر دین ایرانی، مسیحیان، یهودیان، صابئیان و فرقه‌های متعددی می‌شد که در آن‌ها اندیشه‌های گنوسی‌ها، مانویان و بوداییان بروز یافته بود. امپراتوری بزرگ ایران که چهار قرن در برابر قدرت روم و بیزانس ایستادگی کرده بود، در میانه سده هفتم میلادی زیر حکومت اسلام درآمد. از آن پس، پیروان این اشکال گوناگون دین توانستند دوباره نفس بکشند، زیر حکومتی که آزادی دینی و معافیت از خدمت نظامی را در برابر پرداخت مالیاتی سبک به آنان می‌داد. زیرا قانون اسلام نه تنها برای مسیحیان و یهودیان، بلکه برای زرتشتیان و صابئیان، بت‌پرستان، آتش‌پرستان و سنگ‌پرستان نیز مدارا و حق پرداخت جزیه را قائل بود. درباره پرسش اندیشه و دانش مسلمانان، مونتگومری وات در کتاب «تأثیر اسلام بر اروپا» چنین گفته است:

“Murad II distinguished himself by his attention to the administration of justice and his reforms of the abuses prevalent under the Greek emperors and punished without mercy those of his officials who oppressed any of his subjects.” “In Persia peoples lives were mainly governed by Zoroastrian priests. They took advantage of their positions in the councils of the king and prosecuted all other religious bodies (and there were many) that dissented from them. This included adherents of older forms of the Persian religion, Christians, Jews, Sabeans, and the numerous sects in which the speculations of Gnostics, Manicheans and Buddhists found expression.” “The vast empire of Persia that for four centuries had withstood the might of Rome and Byzantium came under Islamic rule in the middle of the seventh century. Thereafter, the followers of all these varied forms of faith could breathe again under the rule that granted them religious freedom and exemption from military service, on payment of a light tribute. For the Islamic law granted toleration and the right of paying jizyah not only to the Christians and Jews but to Zoroastrians and Sabeans, to worshippers of idols, of fire and stone.” On the question of Muslim science and thinking, Montgomery Watt said in The Influence of Islam on Europe :

«وقتی انسان از گستره کامل تجربه‌گرایی عرب (یعنی مسلمانان)، اندیشه عربی و نوشتار عربی آگاه شود، می‌بیند که بدون اعراب، علم و فلسفه اروپایی آن‌گونه و در آن زمان که توسعه یافت، توسعه نمی‌یافت. اعراب صرفاً انتقال‌دهندگان اندیشه یونانی نبودند، بلکه حاملان حقیقی آن بودند که هم دانش‌هایی را که آموخته بودند زنده نگه داشتند و هم دامنه آن‌ها را گسترش دادند. هنگامی که حدود سال ۱۱۰۰ میلادی، اروپاییان به‌طور جدی به علم و فلسفه دشمنان سارازنی خود علاقه‌مند شدند، آن دانش‌ها در اوج شکوفایی خود بودند؛ و اروپاییان ناچار شدند هر آنچه می‌توانستند از اعراب بیاموزند، تا خود بتوانند پیشرفت‌های بیشتری داشته باشند.» همان‌طور که امروزه بسیاری از مسلمانان هنگام رویارویی با غرب احساس حقارت می‌کنند، تاریخ نشان می‌دهد که این نقش هنگامی که اروپاییان به مسلمانان نگریستند، کاملاً وارونه بود. وات نیز روایت کرده است: «احساس حقارتی که اروپای غربی با تمدن اسلامی روبه‌رو شد، جنبه‌های گوناگونی داشت. فناوری اسلامی در بسیاری از جهات برتر از فناوری اروپایی بود و مسلمانان ثروتمند از تجملات بیشتری برخوردار بودند؛ اما این احتمالاً عامل کم‌اهمیتی بود. از نظر نظامی، سارازن‌ها در گذشته مورد هراس بودند، اما اکنون شوالیه‌های نورمن از عهده مقابله با آنان برمی‌آمدند. با این حال، گستره حکومت اسلامی هراس‌انگیز بود. در آغاز قرن دوازدهم، مردم جهان را شامل سه بخش آسیا، آفریقا و اروپا می‌دانستند. بزرگ‌ترین این بخش‌ها، یعنی آسیا، تقریباً به‌طور کامل مسلمان تصور می‌شد و بخش عمده‌ای از آفریقا نیز چنین بود، در حالی که تمام اروپا مسیحی نبود. بدین ترتیب گمان می‌رفت که نزدیک به دوسوم جهان مسلمان است. برای هر مسیحی‌ای که با مسلمانان در تماس بوده، احساس برتری تزلزل‌ناپذیر آنان نیز باید آزاردهنده بوده باشد. به‌طور کلی، احساسات اروپاییان غربی نسبت به اسلام با احساسات یک طبقه محروم در یک دولت بزرگ تفاوت چندانی نداشت.» هـ. ج. ولز در کتاب «طرح تاریخ» خود گفته است:

“When one becomes aware of the full extent of Arab (i.e. Muslim) experimenting, Arab thinking and Arab writing, one sees that without the Arabs, European science and philosophy would not have developed when they did. The Arabs were no mere transmitters of Greek thought, but genuine bearers, who both kept alive the disciplines they had been taught and extended their range. When about 1100, Europeans became seriously interested in the science and philosophy of their Saracen enemies, those disciplines were at their zenith; and the Europeans had to learn all they could from the Arabs before they themselves could make further advances.” Just as many Muslims today have a feeling of inferiority when they are confronted by the West, the history shows that the role was entirely reversed when the Europeans looked at the Muslims. Watt also narrated, “The feeling of inferiority with which Western Europe confronted Islamic civilisation had various facets. Islamic technology was superior to European at many points and more luxuries were available to wealthy Muslims; but this was probably a minor factor. Militarily the Saracens had been feared in the past, but now the Norman knights were proving a match for them. The extent of Islamic rule, however, was formidable. In the early twelfth century, men regarded the world as consisting of three parts, Asia, Africa and Europe. The largest of these, Asia, was thought to be almost entirely Muslim, and so was much of Africa, while not the whole of Europe was Christian. In this way it was supposed that nearly two-thirds of the world was Muslim. For any Christian who had come in contact with Muslims, too, their unshakeable sense of superiority must have been disturbing. In general the feelings of western Europeans against Islam were not unlike those of an underprivileged class in a great state.” H.G. Wells in his book The Outline of History, said :

«اسلام جامعه‌ای پدید آورد که از ستم‌گری گسترده و ظلم اجتماعی آزادتر از هر جامعه‌ی دیگری بود که پیش‌تر در جهان وجود داشته است.» نورمن کانتور در کتاب «زنجیره‌ی مقدّس» خود درباره‌ی تاریخ یهودیان در دولت اسلامی چنین نوشت: «در قرن یازدهم، بازرگانان و دانشمندانی که رهبری جامعه‌های یهودی سفاراد را بر عهده داشتند، معمولاً با فرمانروایان مسلمان روابط خوبی داشتند. با این همه، آسودگی و رفاه یهودیان و تسلّط روزافزون آنان بر زبان، ادبیات، فلسفه و علوم عربی، از پای‌بندی آنان به شریعت کهن یهود و میراث تلمودی نمی‌کاست. آنان مشتاق بودند فرهنگ هلاکی را حفظ کنند، در حالی که در قرن یازدهم از مزایای حکومت و اقتصاد عربی نیز بهره‌مند بودند.» متأسفانه این موفقیّت چشم‌گیر امّت مسلمان و دولت اسلامی، با آن‌که بیش از هزار سال دوام آورد، قرار نبود برای همیشه ادامه یابد. کافران با حسرت به میوه‌هایی می‌نگریستند که به روی مسلمانان گشوده شده بود و به آهنگ نگران‌کننده‌ای که دولت با آن گسترش می‌یافت، و برای پایان دادن به آن توطئه کردند.

“Islam has created a society more free from widespread cruelty and social oppression than any other society had ever been in the world before.” Norman Cantor in his book, The Sacred Chain wrote about the history of the Jews in under the Islamic State, “In the eleventh century, the merchants and scholars who headed the Jewish communities in Sephard were normally on good terms with the Muslim rulers. Yet the Jews’ ease and prosperity, their developing mastery of Arabic language, literature, philosophy, and science, did not detract from their devotion to ancient Jewish law and Talmudic lore. They were keen to preserve Halakic culture at the same time that they enjoyed, in the eleventh century, the benefits of Arab government and economy.” Sadly, this remarkable success of the Muslim Ummah and the Islamic State, although it lasted for well over a millenium, was not destined to continue forever. The eyes of the kuffar looked jealously upon the fruits that were opened up to the Muslims, and the alarming pace at which the State was expanding, and they conspired to to put an end to it.