هیچکس نمی‌تواند منکر شود که علاقه به اسلام به‌شدت افزایش یافته است. شرق و غرب هر دو برای فهمیدن احکام اسلام و دیدن اینکه چگونه بر زندگی آنان اثر خواهد گذاشت، فریاد می‌زنند. اسلام در راهروهای قدرت در واشنگتن، لندن و پاریس به همان اندازه مورد بحث قرار می‌گیرد که مسلمانان در جستجوی راهنمایی و دانش در دین‌اند و در دمشق، استانبول یا لاهور از خود می‌پرسند که اسلام چگونه مشکلات روزمره آنان را حل خواهد کرد. مردم به شمار زنان مسلمانی که در خیابان‌ها حجاب دارند به‌عنوان نشانه‌ای از احیا اشاره می‌کنند، یا به شمار مردانی که با اشتیاق نماز جمعه واجب را می‌خوانند، به‌عنوان نشانه‌ای دیگر از رستاخیز اسلامی. اگرچه این واجبات باید توسط مسلمانان ادا شود و اینکه شمار روزافزونی از مردم به‌صورت فردی به اسلام عمل می‌کنند امیدبخش است، این تصویر کامل یا تنها هدف نیست. اسلام باید نه‌تنها بر زندگی شخصی مسلمانان، بلکه بر کل جامعه نیز سیطره داشته باشد.

No one can deny that there is a great upsurgence in interest in Islam. East and West alike are clamouring to understand the Islamic law and to see how it will affect them. Islam is talked about in the corridors of power in Washington, London and Paris as much as Muslims are seeking guidance and knowledge in the deen and wondering how Islam will solve their day to day problems in Damascus, Istanbul or Lahore. People point to the number of Muslim women in the streets wearing hijab as a sign of revival, or the number of men clamouring to pray the obligatory Friday prayers as another sign of Islamic resurgence. Whilst these obligations must be fulfilled by the Muslims and the signs that ever increasing numbers are practising Islam individually is encouraging, it is not the full picture or sole objective. Islam must dominate not only the personal lives of Muslims but also the society as a whole.