عقیدهٔ اسلامی بر پایههای استوار اندیشهٔ عقلانی بنا شده است. مسلمان از داشتن هرگونه شک در باورش منع شده است، و هرگونه تقلید کورکورانه در امر عقیده نکوهیده است. خداوند (سبحانه و تعالی) میفرماید:

The Islamic creed is built upon the solid foundations of rational thought. The Muslim is forbidden from having any doubt in his or her belief, and any type of blind following in the matter of ‘aqeedah is condemned. Allah (swt) says,.

«و هنگامی که به ایشان گفته می‌شود: "از آنچه خدا نازل کرده پیروی کنید"، می‌گویند: "بلکه از آنچه پدرانمان را بر آن یافته‌ایم پیروی می‌کنیم." آیا [باز هم پیروی می‌کنند] حتی اگر پدرانشان هیچ‌گونه خرد نداشته و هدایت نیافته بوده باشند؟!» [قرآن کریم، ۲:۱۷۰]

“And when it is said to them : ‘Follow that which Allah has revealed,’ they say : ‘We follow that wherein we found our fathers.’ What! Even though their fathers were wholly unintelligent and devoid of guidance!” [TMQ 2:170].

عقیدهٔ اسلامی بر پایهٔ عقل استوار است. بدین ترتیب، حقیقت وجود ما را تأیید می‌کند، نه آنکه مانند کافران آن را انکار کند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The Islamic ‘aqeedah is based upon the mind. By this, it confirms the true nature of our existence rather than seeking to deny it like the kuffar. Allah (swt) says,.

«در آفرینش آسمان‌ها و زمین، و در پی‌درپی آمدن شب و روز، و در کشتی‌هایی که با آنچه به سود مردم است در دریا روان‌اند، و در آبی که خداوند از آسمان فرو می‌فرستد و به‌وسیله آن زمین را پس از مردنش زنده می‌گرداند و در آن هر گونه جنبنده‌ای پراکنده می‌سازد، و در گردش بادها و ابرهای رام‌شده میان آسمان و زمین، همه این‌ها نشانه‌هایی است برای مردمی که خرد دارند.» [TMQ 2:164].

“Lo in the creation of the heavens and the earth and the difference of night and day and the ships which run upon the sea with that which is of use to men, and the water which Allah sends down from the sky thereby reviving the earth after its death and dispersing all kinds of beasts therein, and in the ordinance of the winds and the clouds obedient between heaven and earth, these are signs for people who have sense.” [TMQ 2:164].

غیرِ منطقی است که تصور کنیم جهانی به این اندازه متنوع، زیبا و کاملاً منظم، از هیچ و از روی «تصادف» پدید آمده باشد، یا این که خودبهخود سازمان یافته باشد. هر شیئی در زندگی، مثلاً یک رایانه، باید طراحی و ساخته شود تا کار کند. هر انسانی که ذهنی عاقل دارد می‌بیند که چنین چیزی نمی‌تواند خودش این کار را انجام دهد. واقعیت زندگیِ پیرامون ما نشان می‌دهد که در جهان هماهنگی و نظمی کامل وجود دارد؛ برای نمونه، شب پس از روز می‌آید، خورشید از شرق طلوع و در غرب غروب می‌کند، فصل‌ها به ترتیب پی در پی می‌آیند و جز این‌ها. همه‌ی این‌ها بر نظم و کنترل دلالت دارد، نه بر شانس یا تصادف. بنابراین، از نظر عقلی کاملاً معقول و انکارناپذیر است که باور داشته باشیم آفریدگار و سازمان‌دهنده‌ای برتر، یعنی الله (سبحانه و تعالی)، وجود دارد. این آفریدگار الله (سبحانه و تعالی) است که همه‌ی چیزها را آفریده و نظم بخشیده است.

It defies rationality to conceive that something as diverse, beautiful and perfectly ordered as the universe came from nothing by ‘chance’, or that somehow it organised itself. Any object in life, for example a computer, has to be designed and manufactured to ensure it functions. Anyone possessing of a rational mind can see that it cannot do this itself. The reality of life around us suggests that there is a perfect harmony and order in the universe - for example, night follows day, the sun rises in the East and sets in the West, the seasons follow in sequence etc. This all implies order and control, not luck or chance. Thus it makes rational and irrefutable sense to believe that there is a Supreme Creator and Organiser, Allah (swt). It is the Creator Allah (swt), who made and ordered all things.

بر این اساس، ما درمی‌یابیم که در برابر این آفریدگار مسئول هستیم، و می‌پذیریم که اوست که راه روشن هدایت را به ما آموخته است، که چگونه باید زندگی خود را، چه به‌صورت فردی و چه جمعی، سپری کنیم.

Accordingly, we understand that we are accountable to this Creator, and acknowledge that he is the one who informed us of the clear path of guidance to how we should live our lives, individually and collectively.