فعالیت اقتصادی بنا به ماهیت خود پرخطر است، زیرا کسانی که مستقیماً در آن شرکت می‌کنند ممکن است ثروت خود را به دست آورند یا از دست بدهند. از این رو، در همه نظام‌های اقتصادی، همواره این درک میان کسانی که در آن مشارکت دارند وجود دارد که ممکن است سرمایه یا تلاش خود را از دست بدهند. با این حال، پدیده‌های دیگری نیز وجود دارند که با ایجاد مصنوعی فضای ناامنی، زندگی اقتصادی یک ملت را تحت تأثیر منفی قرار داده و در نتیجه سطح فعالیت اقتصادی را کاهش می‌دهند. این پدیده‌ها به سبب نظام اقتصادی خاصی که اجرا می‌شود پدید می‌آیند؛ برای مثال، در نظام سرمایه‌داری، ما شاهد این موارد هستیم:
Economic activity by its very nature is risky as those who partake in it directly can gain or lose wealth. Hence in all economic systems, there is always an understanding by those who participate that they may lose their capital or effort. However, there are other phenomena that adversely affect the economic life of a nation by artificially creating an atmosphere of insecurity, and thereby reducing the level of economic activity. These arise because of the specific economic system implemented, for example in the Capitalist system, we find :
i) رونق و رکود: در نظام سرمایه‌داری، دوره‌های رونق و رکود تجاری از روی سوابق تاریخی آشکار شده است. اگرچه اقتصاددانان درباره عواملی که مسئول نوسانات تجاری‌اند، دیدگاه‌های بسیار متفاوتی دارند، یک ویژگی مشترک آن است که ریشه اصلی این شرایط از بنیان‌های نظام اقتصادی سرمایه‌داری سرچشمه می‌گیرد.
i) Booms and Busts: In the Capitalist system, periods of good and bad trade have become evident from the records. Although opinions differ widely among economists on the conditions responsible for trade fluctuations, a common feature is that the root cause of these conditions stems from the foundations of the Capitalist economic system.
ii) تورم سرسام‌آور: این واقعیت که پول پیوسته ارزش خود را از دست می‌دهد به بخشی ذاتی از اقتصادهای سرمایه‌داری تبدیل شده است. در این زمینه نیز اقتصاددانان دیدگاه‌های گوناگونی درباره علت تورم سرسام‌آور دارند. اما عامل ایجاد تورم سرسام‌آور در قلب کنترل‌های مالی مستقر در نظام سرمایه‌داری نهفته است.
ii) Runaway Inflation: The fact that money continually loses its value has become an intrinsic part of Capitalist economies. Here again there are many opinions from economists as to what causes runaway inflation. But the recipe for runaway inflation lies at the heart of established financial controls in the Capitalist system.
iii) سقوط بازارهای پولی: این سقوط‌ها به‌طور نامنظم و در قالب تغییرات ناگهانی و اغراق‌آمیز در نرخ ارز و کاهش‌های ناگهانی قیمت سهام رخ می‌دهد.
iii) Money market crashes: These occur irregularly in the form of sudden exaggerated changes in foreign exchange rates and sudden falls in share prices.
اساسی‌ترین ویژگی‌های نظام اقتصادی سرمایه‌داری، که ریشهٔ این پدیده‌ها را تشکیل می‌دهد، سفته‌بازی و تحریف واقعیت است. این ویژگی‌ها برای نمونه در خلق مصنوعی پول نمایان می‌شوند.
The most fundamental characteristics of the Capitalist economic system which forms the root of these phenomena are speculation and false representation. These are manifested in, for example, the artificial creation of money.
بنابراین، هیچ چیزی دولت‌ها را از خلق بی‌قیدوشرط پول، به معنای واقعی کلمه، بازنمی‌دارد. آفرینش بیش‌ازحد پول کاغذی که با ثروت واقعی پشتوانه نشده باشد، ریشهٔ اصلی تورم است. افزون بر این، دولت‌ها و بانک‌ها این کار را با عبارتی ساده و بی‌رنگ «افزایش عرضهٔ پول» توصیف می‌کنند؛ یعنی پول بیشتری چاپ کرده‌اند، در حالی که داراییهایی که این پول نمایندهٔ آن‌هاست ثابت باقی مانده‌اند.
As such, there is nothing to prevent governments from literally creating money at will. Excessive creation of paper money which cannot be represented by real wealth is the root cause of inflation. Further, governments and banks refer to this blandly as increasing money supply, i.e. they have printed more money while the assets the money represents remain constant.
علاوه بر این، بانک‌های تجاری می‌توانند پول‌هایی را که وجود خارجی ندارند قرض دهند، با این روش که مبالغی را روی کاغذ به حساب مردم اضافه می‌کنند. این نمایش نادرست که برای ادامه‌ی کار این سیستم در نظر گرفته شده، در واقع پول مصنوعی بیشتری ایجاد می‌کند.
In addition, high street banks can lend money that is not existent by crediting peoples accounts on paper. This false representation that is meant to keep the system going actually creates more artificial money.
در اسلام، دولت از تغییر مصنوعی عرضهٔ پولی که بر پایهٔ داراییهای واقعی و ملموس (طلا و نقره) استوار است، منع شده است. از این رو، افزایشی در عرضهٔ پول فراتر از افزایشهای واقعی ثروت رخ نمی‌دهد و بر این اساس تورم مشکلی به شمار نمی‌آید. در چنین محیطی، کسب‌وکارها از ثبات بسیار بیشتری برخوردار هستند و چرخه‌های رونق و رکود، و چرخه‌های تورمی و رکودی رخ نمی‌دهد.
در اقتصادهای سرمایه‌داری، دولت‌ها اغلب از ناپایداری در عرضهٔ پول به‌عنوان شکلی از مالیات اضافی بر مردم بهره می‌برند. با سقوط سریع ارزش درآمدها، داراییها و پس‌اندازهای مردم، انتقال عظیمی از ارزش به دولت و نظام بانکی که پول را کنترل می‌کند، صورت می‌گیرد. یوگسلاوی سابق و روسیه نمونه‌های اخیری از اقتصادهایی هستند که دولت‌هایشان از ابرتورم برای این مقاصد استفاده کردند. اینکه تورم در بسیاری از کشورهای غربی ۲ تا ۶ درصد است، دلگرمی چندانی نیست، زیرا همچنان ثروت مردم را می‌خورد.
In Islam it is prohibited for the State to artificially alter the supply of money which is based on real tangible assets (gold and silver). Therefore there is no increase in money supply beyond real increases in wealth and accordingly inflation is not a problem. In such an environment businesses have far greater stability and bust/boom, inflationary/ recessionary cycles will not occur. In Capitalist economies governments often use instability in money supply as a form of additional taxation upon the people. As the value of their earnings or assets and savings rapidly plummet there is a massive transfer of value to the government/ banking system that controls the currency. The ex-Yugoslavia and Russia are recent examples of economies where governments used hyperinflation for these ends. That inflation may be 2-6% in many western countries is little comfort as it is still eating of the wealth of the people.
در پایان، نکات بالا به وضوح برخی تفاوت‌های بنیادین میان نظام اقتصادی سرمایه‌داری و نظام اقتصادی اسلامی را روشن می‌کند. ناتوانی ذاتی اقتصادهای سرمایه‌داری امروز در سراسر جهان، حتی در کشورهای مسلمان، که توسط حاکمان فاسد به‌زور بر آن‌ها تحمیل شده، آشکار است. جزئیات اقتصاد اسلامی باید ما را به این اطمینان برساند که اسلام برای «مسئله اقتصادی» که جهان پیرامون ما اکنون با آن روبه‌روست، راه‌حل دارد.
In conclusion, the above points clearly outline certain fundamental differences between the Capitalist economic system and the Islamic Economic System. The inherent failing of Capitalist economies can be seen today throughout the world, even in the Muslim countries, where it has been forcibly applied by corrupt rulers. The details of Islamic economics should fill us with confidence that Islam provides solutions to the ‘economic problem’, which the world around us currently faces.