در جهان امروز، نابرابری شدید در توزیع ثروت دیده می‌شود، چه در سطح ملی و چه در سطح جهانی. در بریتانیا حدود ۹۰٪ ثروت در اختیار حدود ۵٪ از جمعیت است. در سطح جهان نیز، با وجود آن‌که بیشتر ذخایر جهان در آنچه «جهان سوم» نامیده می‌شود قرار دارد، این مناطق فقیرترین مناطق‌اند. در گوشه‌ای از کره زمین کودکان از گرسنگی می‌میرند، در حالی که در گوشه‌ای دیگر، به دلیل مازاد تولید مواد غذایی، کوه‌های کره و دریاچه‌های شیر پدید می‌آید. در برابر چنین نابرابری‌های عمیقی است که از ما خواسته می‌شود درباره خدمات بهداشتی و کمک‌های غذایی تصمیم‌های دردناکی بگیریم.

In our world today there is gross extremism in terms of wealth distribution, whether nationally or globally. In Britain 90% of the wealth is owned by about 5% of the population. Globally, though most of the world’s reserves are in the so-called ‘Third World’, these regions are the most poverty stricken. In one corner of the globe children die of hunger, whereas in another butter mountains and milk lakes are formed due to excess food production. It is in the face of such gross imbalances that we are asked to make heart-wrenching decisions about health services and food aid.

در گوشهای از جهان، تجملات زندگی فراوان است، و در گوشهٔ دیگر حتی نیازهای اولیهٔ بقا یافت نمیشود.