اسلام دیدگاه ویژه‌ی خود را درباره‌ی سیاست خارجی دارد. روابط خلافت با دیگر دولت‌ها بر پایه‌ی تأمین «منافع ملی» به آن‌گونه که لرد پالمرستون گفته است، نیست. بلکه تنها منفعت آن این است که انسان را از بردگی نسبت به انسان‌های دیگر آزاد کند و بشر را به هدف واقعی آفرینش خود، یعنی عبادت آفریدگارش، الله (سبحانه و تعالی)، بازگرداند. بنابراین هدف سیاست خارجی، گسترش اسلام از راه دعوت و جهاد است.

Islam has its own unique view about foreign policy. The Khilafah’s dealings with other states is not on the basis of securing ‘national interests’ as per Lord Palmerston’s dictum. Rather its sole interest is to free man from the slavery to other men, and return human beings to the true purpose for their creation - the worship of our Creator, Allah (swt). So the objective of the foreign policy is to spread Islam by invitation (da‘wah) and Jihad.

بنابراین، آنچه در رسانه‌ها درباره‌ی رفتار دولت اسلامی می‌شنویم، کاملاً با آنچه درباره‌ی حکومت‌های موجود مسلمانان می‌شنویم، در تضاد خواهد بود.

Thus, what we would hear on the media about the dealings of the Islamic State would be completely at variance with that of what we hear of the existing Muslim regimes.