واژهٔ «دموکراسی» از اصطلاح یونانی باستان «demos kratos» گرفته شده است که به‌طور تقریبی به «قدرت مردم» ترجمه می‌شود. بر اساس تعریف آن، اختیار وضع قوانین و مقررات در دست مردم است، یعنی این مردم هستند که حاکمیت را در اختیار دارند. در نظر، همهٔ مردم می‌بایست درباره‌ی چگونگی اداره‌ی امور خود اظهار نظر کنند، زیرا آنان بهترین موقعیت را برای تشخیص آنچه به خودشان سود می‌رساند دارند. با این حال، واقعیت دموکراسی با این تصور فاصلهٔ زیادی دارد.

The word ‘democracy’ derives from the ancient Greek term ‘demos kratos,’ roughly translated as ‘people power.’ By its definition, it means that the authority to legislate rules and laws lies in the hands of the people, i.e. it is they who hold the sovereignty. In theory, all the people would voice their opinion on how their affairs should be run, as they would be in the best position to judge what would be best for themselves. However, the reality of democracy is far removed from this.

در واقع، دموکراسی نظامی است که به‌طور نادرست انسان را به جایگاهی خداگونه ارتقا می‌دهد. در نتیجه، انسانِ ناتوان، متناقض و محدود، این قدرت به او داده می‌شود که درباره‌ی آنچه درست و آنچه نادرست است حکم کند. بنابراین، بر پایه‌ی هوس‌ها و خواسته‌های مردم، و با درنظر گرفتن تعصبات، خطاپذیری و نادانی‌شان، قوانینی وضع می‌شود تا دیگران از آن پیروی کنند. به این ترتیب، یک راننده‌ی اتوبوس می‌تواند در سیاست اقتصادی یک کشور نظر دهد، یک کفاش بتواند تعیین کند که دولت باید چگونه ساختار یابد، و از یک پیشخدمت پرسیده شود که بهترین شیوه‌ی سازمان‌دهی سیاست خارجی چیست؛ و همه‌ی این‌ها بدون توجه به این‌که آیا کوچک‌ترین دانشی درباره‌ی این موضوع‌ها دارند یا نه. روشن است که نظامی که از چنین فرایندی برمی‌خیزد، سرشار از نارسایی خواهد بود.