نظامِ حکومتِ اسلامی بر پایۀ نظامی یگانه از وحدت استوار است که خداوند (سبحانه و تعالی) مقرر فرموده است. این نظام نه فدرالی است، نه دموکراتیک، نه جمهوری، نه سلطنتی و نه دیکتاتوری. هیچ شباهتی به هیچ ایدئولوژی ساختهٔ بشر ندارد.

The Islamic Ruling System is based upon a unique system of unity ordained by Allah (swt). It is not a federal, democratic, republican, monarchical or dictatorial system at all. It has no similarity to any man-made ideology.

دولتِ اسلامی کسانی را که تحت اقتدارش هستند، چه مسلمان باشند و چه غیرمسلمان، شهروند به شمار می‌آورد. حقوق همهٔ آنان به واسطهٔ اسلام تضمین شده است. مفهومِ «اقلیت قومی» در آن وجود ندارد، زیرا هیچ‌کس به سبب رنگ، نژاد یا دینش به هیچ وجه مورد تبعیض قرار نمی‌گیرد.

The Islamic State considers people under its authority as citizens, whether they are Muslims or non-Muslims. All have their rights guaranteed by Islam. There is no concept of ‘ethnic minority’ as people are not discriminated against at all due to their colour, race or religion.

القرافی و ابن حزم (از علمای برجستهٔ اسلام) نقل کرده‌اند:

Al-Qurafi and Ibn Hazm (prominent scholars of Islam) reported:

اینکه دفاع از اهل ذمّه (شهروندان غیرمسلمان) بر ما واجب است، اگر متجاوزان به سرزمین ما حمله کنند، و در صورت لزوم باید برای حفاظت از ایشان جان خود را فدا کنیم. هرگونه کوتاهی در انجام چنین وظیفه‌ای نقض حقوق اهل ذمّه خواهد بود.

“That it would be our duty to protect the people of dhimma (non- Muslim citizens) if aggressors attacked our land, and we should die protecting them if necessary. Any neglect of such a duty would be a breach of the rights of the dhimma.”.

ارتش دائمی خلافت عثمانی در مرحله‌ای به ۶۰ میلیون نفر می‌رسید. روحیه‌ی سرباز مسلمان (مجاهد) او را شکست‌ناپذیر می‌سازد. اگر در میدان نبرد کشته شود به شهادت می‌رسد، و اگر پیروز شود، ارتشش پیروز است. به همین دلیل در نبرد موته، ۳۰۰۰ مسلمان آماده شدند تا با ۲۰۰۰۰۰ سرباز رومی که تجهیزات بهتری داشتند روبه‌رو شوند. شعار جنگی مسلمانان این بود: «ای خدا! من به سوی تو می‌آیم!»

The standing army of the ‘Uthmani Khilafah was at one stage 60 million strong. The mentality of the Muslim soldier (mujahid) makes him undefeatable. If he is killed in battle he achieves martyrdom, and if he wins, his army is victorious. This is why in the battle of Mu‘tah, 3000 Muslims were prepared to face 200,000 better equipped Roman soldiers. The battle cry of the Muslims was, “Oh Allah! I am coming to you!”.

هنگامی که صلیبیون به الشام (سوریه) حمله کردند، ارتش دولت اسلامی با آنان جنگید، و در این میان ۸۰٪ مسیحیان این کشور در کنار همشهریان مسلمانشان می‌جنگیدند.

When the Crusaders attacked al-Sham (Syria), they were fought by the army of the Islamic State, where 80% of the country’s Christians were fighting along side their Muslim fellow citizens.

اسلام حتی در زمان جنگ، سربازان را به انضباط‌هایی ملزم می‌کند. هدف جهاد کشتن مردم یا وادار کردن ایشان به تغییر عقیده‌شان نیست. همچنین هدف آن تحقیر، بهره‌کشی، غارت منابع یا مجازات دشمن نیست. بلکه جهاد وسیله‌ای است برای برداشتن موانع مادی‌ای که مردم را از دسترسی به دعوت اسلام بازمی‌دارند. این موانع شامل رهبران ستمگر و فاسد، و همچنین اندک افراد ممتاز دارای منافع شخصی و حامیان ایشان است.

Islam imposes disciplines upon soldiers even in times of war. The purpose of Jihad is not to kill people or force them to change their belief. Nor does it aim to humiliate, exploit, plunder resources or punish the enemy. Rather it is a means of removing the physical barriers which prevent the people from having access to the call of Islam. These barriers include exploitative and corrupt leaders as well as the privileged few who have vested interests, and their supporters.

در دولتِ اسلامی هیچ مرزی وجود ندارد. همه مردم، صرف‌نظر از نژاد یا رنگ، زیرِ پرچمِ یک رهبر متحد هستند.

There are no borders within the Islamic State. All people regardless of race or colour are united under the banner of one leader.

خلافت امپراتوری نیست، مانند استعمارگران قدیمی بریتانیا و فرانسه که ثروت ملت‌های دیگر را غارت کرده و به پایتخت‌های خود بازمی‌گرداندند. در تمام سرزمین‌هایی که به دست غیرمسلمانان اشغال شده، ساکنان آن، اشغالگرانشان را نفرین می‌کنند، در حالی که در مناطقی که به اسلام گشوده شد، مردم هنوز بازگشت آن را آرزو می‌کنند و حتی حاضرند برای رسیدن به آن جان خود را فدا کنند.

The Khilafah is not an empire, like the old British or French colonialists who stole the wealth of other nations and returned them to their capitals. In all the places that were occupied by non-Muslims, the inhabitants curse their occupiers, while in areas that were opened to Islam, the people still long for its return, and are prepared even to die to achieve it.

کار رسیدگی به امور امت تنها به خلیفه (رئیس دولت) و کسانی که او برای کمک به خود تفویض می‌کند محدود است. هیچ گروه، فرد یا سازمان دیگری نمی‌تواند در این موضوع دخالت کند.

The job of looking after the affairs of the Ummah is restricted to the Khaleefah (head of state) and those he delegates to assist him. No other group, individual or organisation can involve themselves in this issue.

غیرمسلمانوں کے ساتھ بدسلوکی نہیں کی جا سکتی اور نہ ہی ان کے ساتھ ناحق امتیازی سلوک روا رکھا جا سکتا ہے۔ اسی طرح ان کی عبادت گاہوں (مثلاً کلیسا، کنیسہ وغیرہ) پر حملہ کرنا یا انہیں تباہ کرنا بھی جائز نہیں۔ یہی وجہ ہے کہ مسلم دنیا کے بعض علاقوں، جیسے مصر، عراق اور بلقان وغیرہ میں، ہم ایسے گرجا گھر اور معبد دیکھتے ہیں جو اسلامی حکومت کے زیرِ سایہ صدیوں تک قائم رہے۔

Non-Muslims cannot be mistreated or unjustly discriminated against. Nor can their places of worship (e.g. Churches, Synagogues etc.) be attacked or destroyed. This is why we see areas in the Muslim world with Churches and temples that have lasted for centuries under Islamic rule, such as those seen in Egypt, Iraq, the Balkans etc.

در دولت اسلامی هیچ گروه، سازمان یا حزب مخالفی که بر پایه اصول غیراسلامی بنا شده باشد نمی‌تواند وجود داشته باشد یا تبلیغ شود. با این حال، گروه‌هایی که بر پایه اسلام بنا شده‌اند برای وجود داشتن به اجازه‌ای نیاز ندارند و می‌توانند از نظر شمار بسیار باشند.

No groups, organisations or opposition parties based on non-Islamic principles can exist or be propagated in the Islamic State. However, those based on Islam need no permission to exist, and can be many in number.

مرکز تصمیم‌گیری، راهبرد و مشورت در پایتخت خلافت انجام می‌شود. در طول تاریخ اسلام پنج پایتخت اصلی وجود داشته است:

The centre of decision making, strategy and consultation is done in the capital city of the Khilafah. Throughout the history of Islam there have been five main capitals :

محمد ﷺ - مدینه

Muhammad (saw) - Madinah.

علی (رض) - کوفه

‘Ali (ra) - Kufah.

امویان - دمشق

Ummayads - Damascus.

عباسیان - بغداد

Abbasids - Baghdad.

عثمانیان – استانبول.

‘Uthmanis – Istanbul.

رهبری خلافت از جایی به جای دیگر تغییر می‌کرد و در طول تاریخ اسلام به دست مسلمانانی از نژادهای گوناگون بود. این خود گواهی است بر اینکه خلافت نهادی امپریالیستی نیست که ثروت ملت‌های دیگر را بدزدد تا آن را به پایتخت خود بازگرداند. هدف آن رساندن دین خداوند (سبحانه و تعالی) به تمام بشریت است.

The leadership of the Khilafah changed from place to place and was held by Muslims of different racial origins throughout Islamic history. This bears testimony to the fact that the Khilafah is not an imperialistic entity, which steals wealth from other nations to return it to its capital. Its purpose is to convey the deen of Allah (swt) to all mankind.

در دولت اسلامی، رهبری و حکومت متمرکز است، در حالی که اداره امور به صورت غیرمتمرکز انجام می‌شود. دولت از تعدادی ولایت‌ها (استان‌ها) تشکیل شده است که هر یک را والیان (فرمانداران) اداره می‌کنند.

Leadership and ruling in an Islamic State is centralised, whereas administration is decentralised. The State is made up of a number of wilayaat (provinces) headed by governors.

مقامات اصلی دولت توسط خلیفه منصوب می‌شوند. هر تصمیمی باید از رئیس دولت سرچشمه بگیرد. این امر هرگونه فساد و آشفتگی در نظام حاکم را از میان می‌برد. مسئولیت نهایی بر عهده خلیفه است.

The main officials of the State are appointed by the Khaleefah. Every decision must emanate from the head of State. This negates any corruption and confusion within the ruling system. The Khaleefah is ultimately responsible.

روش نصب خلیفه از طریق فرایند بیعت (قراردادی میان مردم و حاکم) است، و مردم موظفند تا زمانی که حاکم اسلام را پیاده می‌کند از او اطاعت کنند.

The method of appointing a Khaleefah is through the process of bay‘ah (contract between the people and ruler), where the people are to obey the ruler as long as he implements Islam.

روش نصب خلیفه از طریق فرایند بیعت (قراردادی میان مردم و حاکم) است، و مردم موظفند تا زمانی که حاکم اسلام را پیاده می‌کند از او اطاعت کنند.

The method of appointing a Khaleefah is through the process of bay‘ah (contract between the people and ruler), where the people are to obey the ruler as long as he implements Islam.

البیعہ ممکن است پس از یکی از دو حالت منعقد شود:

The bay‘ah may be contracted after either :

- یا رأی عمومی مسلمانان، یا

- a general vote of the Muslims, or.

- به تعیین (انتخاب) از سوی نمایندگان امت و افراد صاحب نفوذ.

- by appointment from the representatives of the Ummah and influential people.

ابوهریره (رض) روایت کرد که پیامبر خدا ﷺ فرمود: «آگاه باشید که امام تنها سپری است که مردم پشت آن می‌جنگند و به وسیله آن خود را محافظت می‌کنند.» (مسلم).

Abu Hurayrah (ra) narrated that the Messenger of Allah (saw) said, “Behold, the Imam is but a shield from behind which the people fight and by which they protect themselves.” (Muslim).

روزی همسرش دید که خلیفه عمر بن عبدالعزیز پس از نمازش گریه می‌کند. وقتی از او پرسید که آیا اتفاقی افتاده که باعث اندوهش شده، پاسخ داد:

Khaleefah ‘Umar ibn ‘Abdul Aziz was once found by his wife weeping after his prayers; asked if anything had happened to cause him grief, he replied:

«ای فاطمه، من بر مسلمانان و غریبان حاکم گردانده شده‌ام، و به گرسنگانِ تهیدست، و بیمارانِ بی‌پناه، و برهنگانِ در تنگنا، و ستمدیدگانِ آسیب‌دیده، و غریبِ در زندان، و پیرِ محترم، و کسی که خانواده‌ای بزرگ و توانِ اندک دارد، و آنان که در سرزمین‌های زمین و ولایت‌های دور هستند، می‌اندیشیدم، و احساس کردم که پروردگارم در روز قیامت از ایشان در دست من بازخواست خواهد کرد، و ترسیدم که هیچ دفاعی به کارم نیاید، و گریستم.»

“O Fatimah, I have been made the ruler over the Muslims and the strangers and I was thinking of the poor that are starving, and the sick that are destitute, and the naked that are in distress, and the oppressed that are stricken, and the stranger that is in prison, and the venerable elder, and he that has a large family and small means, and those of them in the countries of the earth and the distant provinces, and I felt that my Lord would ask an account of them at my hands on the day of resurrection, and I feared that no defence would avail me and I wept.”.

امت از میان خود نمایندگانی برمی‌گزیند تا در «مجلس الأمة» (شورای امت) بایستند؛ مجلسی که خلیفه را در اجرای اسلام زیر نظر دارد و او را در امور امت مشورت می‌دهد. مجلس الأمة دو نوع است: یکی مرکزی و دیگری ولایتی.

The Ummah elects representatives from among itself to stand on the Majlis al-Ummah (Council of the Ummah), which scrutinises the Khaleefah in his implementation of Islam, and advises him on the affairs of the Ummah. There are two types of Majlis al-Ummah - one is central and the other is provincial.

هیچ کشوری در جهان امروز وجود ندارد که نظام حکومتی را که اسلام دستور داده است اجرا کند. بلکه همه کشورهای مسلمان جهان با قوانین کفر (غیراسلامی) اداره می‌شوند، با آنکه اکثریت مردم آنها مسلمان هستند.

There is no country existing in the world today that implements the system of government ordered by Islam. Rather, all the Muslim countries in the world are ruled by laws of kufr (non-Islam) even though the majority of their populations are Muslims.