در شبه‌جزیرهٔ عربستان، میان تپه‌های شنی مکه بود که الله (سبحانه و تعالی) رسولش محمد ﷺ را با پیام اسلام به سوی بشریت فرستاد؛ پیامی که دربردارندهٔ نظام زندگی‌ای بود که آفریدگارشان برای ایشان برگزیده است. پیش از ظهور آن، مردم در زندگی‌ای از جهالت و خودخواهی به سر می‌بردند، جایی که قدرتمندان بر ناتوانان چیره می‌شدند و ستمشان می‌کردند. در ادامه نگاهی کوتاه می‌اندازیم به اینکه زندگی در روزگار جاهلیت چگونه بود:

It was in the Arabian peninsula, among the sandhills of Makkah, that Allah (swt) sent His Messenger Muhammad (saw) to mankind bearing the message of Islam, containing the system of life that their Creator has chosen for them. Before its advent, people used to live a life of ignorance and selfishness, where the strong would dominate and oppress the weak. Here is a quick look at how life used to be in the days of ignorance :

* وفاداری هر فرد نخست به خانواده‌اش و سپس به قبیله‌اش بود. هر موضعی که خانواده یا قبیله می‌گرفت، او بی‌توجه به اینکه عادلانه باشد یا نه، از آن حمایت می‌کرد. جنگ‌ها میان قبایل بسیار رایج بود و به خاطر پیش‌پاافتاده‌ترین دلایل می‌توانست سال‌ها ادامه یابد. نبردی میان دو قبیله بر سر یک شتر، به مدت چندین دهه به درازا کشید.

* A person’s allegiance was to his family and then to his tribe. Whatever position the family or tribe would take, he would support them regardless of whether they were just or not. Wars between tribes were very common and for the most absurd reasons could continue for years. A battle between two tribes over a camel lasted for decades.

کاروان‌ها یا دیگر قبایل اغلب برای به‌دست‌آوردن اموالشان مورد غارت قرار می‌گرفتند، و این گاهی یکی از اصلی‌ترین راه‌های امرار معاش یک قبیله به شمار می‌رفت.

* Caravans or other tribes were often raided for their possessions, and this was sometimes one of the main means of subsistence for a tribe.

* نوشیدن شراب، قمار و فحشا بسیار رایج بود، و این رذایل به عنوان رفتارهای اجتماعی عادی و کاملاً پذیرفتنی تلقی می‌شد.

* Drinking, gambling and prostitution were very much widespread, and these vices were regarded as normal and perfectly acceptable social practices.

* زنان هیچ حقی نداشتند. در واقع، آنان را کالایی به شمار می‌آوردند که پسر پس از مرگ پدر آن را به ارث می‌برد. به‌سبب این دیدگاه پست نسبت به زنان، رسمِ زنده‌به‌گور کردنِ دختران هنگام تولد برای گریز از ننگ، رواج گسترده‌ای داشت.

* Women had no rights at all. In fact they used to be considered as goods that a son could inherit when the father passed away. Because of this lowly view regarding women, the habit of burying girls alive at birth to avoid shame was widespread.

در بازارها، معامله با فریب‌کاری، تقلب و فساد همراه بود. مردم اگر خود قربانی می‌شدند به دیگران تهمت می‌زدند و با آنان می‌ستیزیدند، و در عین حال هر فرصتی را برای ارتکاب همان جرایم به کار می‌گرفتند.

* Trading in the markets was characterised by cheating, fraud and corruption. People would accuse and fight against others if they were the victims, while taking every opportunity to perpetrate the same crimes themselves.

* سرِ قبیله تنها تصمیم‌گیرنده بود و باید بی‌چون و چرا از او اطاعت می‌شد۔ او در نتیجهٔ این جایگاه از امتیازات بسیاری بهره‌مند بود و به همین دلیل موقعیتش بسیار قابل رشک بود۔ این امر باعث می‌شد که همواره کسی در پی آن باشد که او را برکنار کند و جای او را از خاندانش یا از خاندان‌های دیگر قبیله بگیرد۔

* The head of the tribe was the sole decision maker and he had to be obeyed blindly. He enjoyed many benefits as a result of this and thus his position was very enviable. This meant there was always someone planning and plotting to depose him and take over from his family or from other families in the tribe.

* برای ارضای غریزه دینی، مردم چیزهایی مانند درختان، سنگ‌ها، حیوانات، آتش، خورشید و ستارگان را پرستش می‌کردند. اگر از آنچه می‌پرستیدند راضی نمی‌شدند، برای خود بت دیگری از چیزهایی مانند خرما یا فضله‌ای که با شیر مخلوط شده بود می‌ساختند.

* To satisfy the religious instinct people worshipped such things as trees, stones, animals, fire, the sun, and stars. If they were not satisfied with what they were worshipping they would make another idol for themselves out of things like dates or dung mixed with milk.

در میان چنین برداشت‌های نادرستی از زندگی و در میان چنین باورها و نظام‌هایی برای اداره‌ی امور، الله (سبحانه و تعالی) پیامبر محمد ﷺ را با این پیام به سوی بشریت فرستاد که تنها یک خدا را پرستش کنند. این بدان معنا بود که تنها او باید منبع قانونگذاری باشد و تنها اوست که تعیین می‌کند چه چیزی حق و چه چیزی باطل است.

Amid such corrupted understandings about life and amongst such beliefs and systems of running affairs, Allah (swt) sent Prophet Muhammad (saw) with the message to humanity to worship only one God. This meant that only He should be the source for legislation and He would be the one to define what is the right and what is the wrong.