زندگی در ترس دائمی از حمله یا سرقت، بی‌شک وضعیتی غیرقابل‌قبول است. اندیشه‌ها و عقاید غالب در جامعه‌ای که ما را احاطه کرده، بر شیوه رفتار مردم تأثیر می‌گذارد، و در این جامعه مردم دائماً به افزایش ثروت و رسیدن به رفاه ترغیب می‌شوند. اما هنگامی که این امر با مفهوم آزادی درمی‌آمیزد، ترکیبی خطرناک پدید می‌آید. در این حالت مردم برای خود هیچ حدی در راه دستیابی به این اهداف قائل نمی‌شوند، و جرم و جنایت راهی آسان برای تحقق آن‌ها می‌گردد.

To live in constant fear of being attacked or robbed is surely an unacceptable state of affairs. The thoughts and ideas that are prevalent in the society around us affect the way people behave and in this society people are constantly motivated to increase their wealth and become prosperous. But, when this is combined with the notion of freedom, a dangerous cocktail is made. People then put no limits for themselves on how to achieve these aims, and crime is an easy way to fulfil them.

این وضعیت به جایی رسیده که تنها عده‌ای معدود از آدم‌های شرور نیستند که به این شیوه به آزار بی‌گناهان می‌پردازند. جرم در غرب بی‌مهار رو به افزایش است. سرقت از خانه، زورگیری، دزدی، تجاوز و کلاهبرداری خطراتی شده‌اند که همه آن‌ها را امری مسلم می‌پندارند. به نظر می‌رسد احساس کل جامعه این است که «اگر می‌توانی از آن جان سالم به در ببری، انجامش بده.» این وضع در میان ثروتمندان و قدرتمندان حتی بیشتر است، کسانی که از قدرت خود بی‌رحمانه علیه فقیران و ضعیفان بهره می‌گیرند. و بدین ترتیب، مردم احساس می‌کنند که دیگر تقریباً هیچ‌کس قابل اعتماد نیست.

This has come to the extent that it is not only a few evil people who resort to preying on the innocent in this way. Crime in the West is escalating uncontrollably. Burglary, mugging, theft, rape and cheating are all dangers which are taken for granted. It seems that the feeling of the whole society is that ‘if you can get away with it, do it.’ This is even moreso among the rich and the powerful, who use their authority mercilessly over the poor and the weak. And so, people feel that almost no-one is trustworthy anymore.

اقداماتی که برای مقابله با این موج مرگبار انجام می‌شود کاملاً ناکافی است. مجرمان عواقب احتمالی کارهای خود را به باد تمسخر می‌گیرند و بسیاری از آنان پس از گذراندن زندان‌های کوتاه‌مدت بار دیگر مرتکب جرم می‌شوند. قربانیان احساس می‌کنند که دریافت عدالت از نظام قضایی کنونی تقریباً ناامیدکننده است.

The measures that are taken to counteract this deadly tide are wholly inadequate. Criminals mock at the possible consequences of their actions, and many come out of short prison sentences to offend again. Victims feel that to get justice from the current legal system is virtually hopeless.

همه‌ی این‌ها ناگزیر از نظام قضایی‌ای ناشی می‌شود که ساخته‌ی بشر است و از جامعه‌ای که با هوا و هوس مردم اداره می‌شود.

All this inevitably results from a judicial system that is man-made and a society which is governed by people’s whims and desires.

در اسلام، افراد به‌طور طبیعی از جرم دوری می‌کنند، زیرا ایمان آنان و ترس از عذاب الهی مانع از ارتکاب آن می‌شود. همچنین نگرش جامعه نسبت به جرم، طرد کامل آن است. دوستان و خانواده‌ها هرگز از ثروتی که از راه‌های مشکوک به دست آمده، خشنود یا تحت‌تأثیر قرار نمی‌گیرند. علاوه بر این، نظام اقتصادی تضمین می‌کند که مردم برای امرار معاش ناچار به ارتکاب جرم نشوند. این عوامل به‌طور خودکار میزان جرم را در دولت اسلامی کنترل می‌کنند.

In Islam, individuals are naturally inclined away from crime, because their belief and fear of Allah’s (swt) punishment prevent them from committing it. As well, the attitude in society towards crime is one of total rejection. Friends and families will never be pleased or impressed by wealth that is gained in dubious ways. As well, the Economic System will ensure that people are not forced to resort to crime as a means of survival. These factors will automatically check the levels of crime in an Islamic State.

در آخرین راه‌حل، دولت اسلامی نظام قضایی جامعی دارد که هم بازدارنده‌ی جنایتکاران است و هم برای اصلاح کسانی که از راه منحرف شده‌اند به کار می‌رود. مجازات‌های سخت برای کسانی که جرمشان ثابت شده باشد، تدابیری مؤثر در برابر جرم هستند. مگر نه این است که اگر کسی را ببینید که تنها با یک دست راه می‌رود، زیرا دزد بوده است، چه احساسی خواهید داشت؟

As the last resort, the Islamic State has a comprehensive judicial system which acts as a deterrent to criminals, and to reform those who have gone astray. Harsh punishments for those who are proven to be guilty of crimes are effective measures against it. After all, if you see someone walking around with only one hand because he had been a thief, how would you feel?

با این حال، خواهید دید که هدف عدالت در اسلام این نیست که مردم تا حد ممکن مجازات شوند، بلکه تضمین حقوق و امنیت مردم است. دولت اسلامی این کار را برای بیش از ۱۳۰۰ سال با موفقیت انجام داد و تنها در موارد نادری ناچار به مجازات کسی شد.

Even so, you will see that the aim of Justice in Islam is not to punish the people as much as possible, rather it is to guarantee the rights and the security of the people. The Islamic State successfully did this for over 1300 years, only rarely having to resort to punishing anyone.