واژهٔ «دموکراسی» از اصطلاح یونانی باستان «demos kratos» گرفته شده است که به‌طور تقریبی به «قدرت مردم» ترجمه می‌شود. بر اساس تعریف آن، حق قانونگذاری و وضع قوانین و مقررات در دست مردم است؛ یعنی این مردم هستند که حاکمیت را در اختیار دارند. در تئوری، همهٔ مردم دربارهٔ چگونگی اداره‌شدن امور خود نظر می‌دهند، زیرا آنان بهترین موقعیت را برای داوری دربارهٔ آنچه برای خودشان بهتر است دارند. با این حال، واقعیت دموکراسی با این تصور فاصلهٔ بسیاری دارد.

The word ‘democracy’ derives from the ancient Greek term ‘demos kratos,’ roughly translated as ‘people power.’ By its definition, it means that the authority to legislate rules and laws lies in the hands of the people, i.e. it is they who hold the sovereignty. In theory, all the people would voice their opinion on how their affairs should be run, as they would be in the best position to judge what would be best for themselves. However, the reality of democracy is far removed from this.

در واقع، دموکراسی نظامی است که به‌طور نادرست انسان را به جایگاهی خداگونه ارتقا می‌دهد. در نتیجه، انسان ضعیف، متناقض و محدود، صلاحیت آن را پیدا می‌کند که دربارهٔ درست و نادرست حکم کند. بنابراین، بر پایهٔ هوس‌ها و خواسته‌های مردم و با درنظر گرفتن تعصبات، خطاپذیری و نادانی آنان، قوانینی وضع می‌شود تا دیگران از آن پیروی کنند. به این ترتیب، یک راننده اتوبوس می‌تواند در سیاست اقتصادی یک کشور اظهارنظر کند، یک کفاش بتواند تعیین کند که ساختار حکومت چگونه باید باشد، و از یک پیشخدمت رستوران پرسیده شود که سیاست خارجی را چگونه باید سامان داد؛ همه اینها بدون توجه به اینکه آنان کوچک‌ترین آگاهی‌ای دربارهٔ این موضوعات داشته باشند یا نه. روشن است که نظامی که از چنین فرایندی برمی‌خیزد، سرشار از نارسایی‌ها خواهد بود.

In actuality, democracy is a system which falsely elevates human beings to God-like status. As a result, the weak, contradictory, limited human being is conferred the power to propound what is right and what is wrong. So, on the weight of people’s whims and desires, and taking into consideration their prejudices, fallibility and ignorance, laws are made for other people to follow. Thus, a bus driver could have a say in a country’s economic policy, a cobbler would be able to dictate how the government should be structured and a waiter would be asked for the best way to organise the foreign policy - all regardless of whether they had any knowledge whatsoever about the subjects. Clearly, the system arising from such a process would be full of inadequacies.

همچنین، در این نظام ساختهٔ بشر هیچ حدی برای آنچه قانون‌گذاری می‌شود وجود ندارد، به شرط آنکه اکثریت بر آن توافق داشته باشند. به این ترتیب، دموکراسی می‌تواند بدترین جنایات را مشروع جلوه دهد؛ از جمله زنا، همجنس‌گرایی، مواد مخدر و مانند آن.

As well, there is no limit to what could be legislated in this manmade system, as long as the majority agreed. In this way, democracy can legitimise the most heinous of crimes - such as adultery, homosexuality, drugs etc.

بی‌شک، همان‌گونه که یونانیان باستان آموختند، پیش از آنکه آن را به‌عنوان شیوه‌ای ناکارآمد برای سازماندهی جامعه کنار بگذارند، واقعیت دموکراسی از آغازش این بود که چند تن از افراد، توده‌ها را فرمان می‌دادند. این وضعیت بود، و در واقع تا امروز در هر کشور «دموکراتیکی» در جهان همچنان باقی است: حکومت اکثریت به دست اقلیتی از سیاستمداران که با انگیزه تأمین منافع شخصی خود عمل می‌کنند.

Indeed, as the ancient Greeks learnt, before they discarded it as an ineffective way to organise society, the reality of democracy from its conception was that of a few individuals dictating to the masses. It was, and indeed remains so until today in every ‘democratic’ country in the world, rule of the majority by a minority of politicians driven by the desire to fulfil their own interests.

بنابراین روشن می‌شود که چرا وضعی که جهان اکنون در آن قرار دارد تا این اندازه به ورطهٔ پستی فرو رفته است. پذیرش ایدئولوژی سرمایه‌داری، که پر از تناقض است و از سوی ثروتمندان و قدرتمندان به‌عنوان ابزاری برای بهره‌کشی از منابع جهان و تسلط بر آن به کار گرفته می‌شود، هزینهٔ سنگین خود را برجای گذاشته است. پیامدهای آن برای همه آشکار است و آشفتگی‌ای که به بار می‌آورد، همهٔ بخش‌های جهان و همهٔ اقشار جامعه را فرا گرفته است.

And so, it becomes clear why the state of affairs that the world currently finds itself in has sunk to such low depths. The adoption of the Capitalist ideology, riddled with inconsistencies and utilised as a tool by the rich and powerful to exploit and control the world’s resources, has taken its toll. The outcomes are plain for all to see, and the havoc that results pervades all parts of the globe and all sections of its community.

تمامی بشریت اکنون بر سر دوراهی ایستاده است. نظام‌ها و ایدئولوژی‌های ساختهٔ دست انسان به‌طرزی رقت‌بار شکست خورده‌اند و هرجا که اجرا شده‌اند، ویرانی و تباهی به بار آورده‌اند. تغییری لازم است. این تغییر باید همه‌جانبه باشد، باید کارآمد باشد و باید راه درست برای بشر باشد. آیا راهی برای رهایی بشریت وجود دارد؟ آیا راه‌حلی هست؟

The whole of humanity now stands at a cross-roads. The current man-made systems and ideologies have failed miserably, wreaking havoc and destruction everywhere the are implemented . A change is needed. This change must be comprehensive, must work and be the correct way for mankind. Is there a way out for humanity? Is there a solution?