سیاست خارجی دولت اسلامی، سیاست‌های بیرونی دولت و روابط آن با سایر ملت‌ها و کشورها را دربر می‌گیرد. سیاست خارجی در اسلام سه هدف را دنبال می‌کند:

The foreign policy of the Islamic State covers the external policies of the State and its relationship with other nations and countries. The foreign policy in Islam serves three objectives:

۱. دولت و امت کے وجود کی حفاظت کرنا۔

1. To protect the entity of the State and the Ummah.

۲. برای تسهیل دعوت به سوی دیگر مردم و ملت‌ها.

2. To facilitate the da‘wah to other people and nations.

۳۔ اسلامی ریاست کے دیگر ریاستوں کے ساتھ تعلقات کو منظم کرنا۔

3. To organise the relationship of the Islamic State with other states.

هنگامی که انسان این اهداف را در نظر بگیرد، آشکار می‌شود که سیاست خارجی دولت اسلامی نه تنها یک فریضه (واجب) بر مسلمانان است که باید اجرا شود، بلکه با خونریزی، تجاوز و ویرانی‌ای که امروز بر مسلمانان در سراسر جهان می‌رود، مانند بوسنی، کشمیر، فلسطین و جز آن، یک ضرورت عملی نیز هست.

When one considers these aims it becomes clearly apparent that the foreign policy of the Islamic State is not merely a fard (obligation) upon the Muslims to implement, but with the existing bloodshed, rape and destruction of Muslims around the world, like Bosnia, Kashmir, Palestine etc., it is a practical necessity.

بر امت مسلمان واجب‌ترین وظیفه این است که پیام اسلام را به بشریت برساند. پیامبر خدا ﷺ هنگامی که از خیبر بازگشت، خطاب به یارانش (رض) فرمود: «ای مردم، خداوند مرا رحمتی برای تمام انسان‌ها فرستاده است؛ مانند حواریون که با عیسی بن مریم (ع) مخالفت کردند، با من مخالفت نکنید». یاران گفتند: ای پیامبر خدا، حواریون چگونه مخالفت کردند؟ ﷺ پاسخ داد: «او (عیسی) ایشان را به آنچه من شما را به آن فرا می‌خوانم، دعوت کرد؛ کسی که به جایی نزدیک فرستاده شد خشنود و راضی گشت، اما کسی که به جایی دور فرستاده شد ناخشنود و کندرو گردید». این نشانه‌ای است از اهمیت حمل و ابلاغ دعوت.

It is an utmost duty upon the Muslim Ummah to convey the message of Islam to humanity. On His arrival from Khaybar, the Messenger of Allah (saw), addressing his companions (ra), said, “Oh people, Allah has sent me as a mercy to all mankind; do not dispute with me like the disciples disputed with Isa (as) son of Maryam. The companions exclaimed : And how did the disciples dispute, O Prophet of Allah? He (saw) answered : He (Isa) called them to that which I called you; he who was sent to a near place was pleased and satisfied, but he who was sent to a far place became displeased and heavy footed.” This is an indication of the importance of carrying the da‘wah.

و خداوند متعال می‌فرماید،

And Allah (swt) says,.

اوست که فرستاده‌اش را با هدایت و دین حق فرستاد، تا آن را بر همه دین‌های دیگر پیروز گرداند. [TMQ 9:33]

“It is He who has sent the Messenger with the guidance and the deen of truth, that it may prevail over all other deens.” [TMQ 9:33].

وظیفهٔ دعوت به اسلام ایجاب می‌کند که مسلمانان با آنچه در سراسر جهان می‌گذرد در ارتباط باشند. این ارتباط مستلزم آگاهی از حکومت‌ها، ملت‌ها و اندیشه‌های گوناگون و متفاوت است، زیرا همهٔ آن‌ها برای هدف، یعنی گسترش اسلام، ضروری‌اند.

The duty to spread Islam necessitates that the Muslims be in contact with what is happening all over the world. This contact requires an awareness of the many differing states, peoples and thoughts, because all of them are essential to the goal, i.e. the spreading of Islam.

ہمارا مقصد، بحیثیت امتِ اسلامیہ، اسلام کو دنیا کے کونے کونے تک پہنچانا ہے، اور اس کا مطلب یہ ہے کہ ہم پر لازم ہے کہ ہم بین الاقوامی سطح پر کام کریں۔ دوسرے لفظوں میں، ہمیں دنیا کے حالات اور اس کے بڑے مسائل کو جاننا ہوگا، لوگوں کے محرکات اور رائے عامہ کو سمجھنا ہوگا، مختلف سیاسی اقدامات اور چالوں کو پہچاننا ہوگا، اور سب سے بڑھ کر، ہمیں بین الاقوامی میدان میں ہونے والے واقعات سے آگاہ رہنا ہوگا۔ یہ سیاسی شعور بڑی ریاستوں کے لیے بنیادی اہمیت رکھتا ہے، اور یہی وہ چیز ہے جس سے دنیا بھر کے سیاست دان بنیادی طور پر سروکار رکھتے ہیں۔

Our goal as an Islamic Ummah is to spread Islam to all corners of the globe and this means we are compelled to work on an international level. In other words we must know the situation and major problems of the world, understand the motives and public opinion of the people, the various political actions and manoeuvres and above all, we must be aware of what is happening in the international arena. This political awareness is of primary importance to the major states and is what politicians all over the world mainly concern themselves with.

مردمِ دولتِ اسلامی باید آگاهیِ سیاسی را از ویژگی‌های خود بدانند. اگر گسترانیدنِ دعوتِ اسلامی (دعوه) وظیفه‌ای است، این آگاهی باید عمومی شود. ما تا این آگاهی را به دست نیاوریم، نمی‌توانیم روابطِ خود با دیگر دولت‌ها را سامان دهیم.

The people of the Islamic State should have political awareness as one of their characteristics. If it is their duty to spread the Islamic call (da‘wah), then this awareness must be made commonplace. We cannot begin to organise our relationships with the other states unless we achieve this awareness.

از این رو، تبلیغ دعوت اسلامی محور سیاست خارجی دولت اسلامی است و روابط با سایر کشورها بر پایه آن بنا می‌شود.

Hence, conveying the Islamic call is the axis around which the Foreign Policy of the Islamic State revolves, and is the basis upon which relationships with other states are built.

روابط دولت اسلامی با سایر دولت‌ها باید بر چهار رویکرد استوار باشد:

The relationship of the Islamic State with other states should be built upon four approaches:

1. ابتدا، کشورهای جهان اسلام باید به‌عنوان بخشی از یک کشور واحد در نظر گرفته شوند. از این رو، این کشورها در حوزهٔ سیاست خارجی به حساب نمی‌آیند. در عوض، روش این است که همهٔ آن‌ها در یک دولت واحد متحد شوند. برای نمونه، اگر دولت (خلافت) در مصر برپا شود، سایر کشورهای مسلمان نیز نه به‌عنوان کشورهای خارجی، بلکه به‌عنوان بخشی از امت اسلامی در نظر گرفته خواهند شد. ما آن‌ها را به‌عنوان کشورهای جداگانه به رسمیت نخواهیم شناخت. بنابراین، سفارتخانه‌های خود را در آن‌ها برپا نخواهیم کرد و نه آن‌ها در کشور ما. در عوض، باید مسلمانان آن کشورها را به وظیفهٔ خود فرا خوانیم که پیوستن به دولت اسلامی است.

1. Firstly, the countries of the Muslim world are to be considered as being part of one country. Hence, these countries are not considered in the sphere of foreign policy. Instead the procedure will be to unify them all into one state. For example, if the State was established in Egypt, then all the other Muslim countries would be considered - not as foreign states - but as part of the Muslim Ummah. We would not recognise them as separate states. Therefore, we would not establish our embassies in them or vice versa. Instead we should call the Muslims in those countries to their duty which is to unite themselves to the Islamic State.

۲. آن دولتهایی که دولت اسلامی با آنها پیمانهای اقتصادی، تجاری، همسایگی نیک و/یا فرهنگی دارد، بر اساس شرایط آن پیمانها با ایشان رفتار میشود. با این حال، روابط اقتصادی و تجاری با آنها باید به اقلام معینی محدود شود که به امت سود میرساند. نباید به تقویت آن دولتها به حساب ما منجر شود.

2. Those states with whom the Islamic State has economic, commercial, good neighbouring and/or cultural treaties; they are treated in accordance to the terms of the treaties. However, the economic and commercial relations with them must be confined to certain items that benefit the Ummah. It must not lead to the strengthening of those states on our account.

۳. آن دولت‌هایی که با ما پیمان نداریم؛ دولت‌های استعمارگر واقعی مانند آمریکا، فرانسه و بریتانیا؛ و آن دولت‌هایی که در دولت اسلامی آرمان‌هایی دارند، مانند روسیه. همه‌ی این دولت‌ها دشمنان بالقوه‌ی جنگی و مهاجمان احتمالی به شمار می‌آیند. باید همه‌ی احتیاط‌ها را نسبت به ایشان به کار بست.

3. Those states with whom we do not have treaties; the actual Imperialist states like America, France and Britain; and those states that have ambitions in the Islamic State, such as Russia. All these states are considered as potential enemies of war and possible invaders. All precautions should be taken with them.

ریشهٔ تعامل دولت اسلامی با دیگر دولت‌ها، وظیفهٔ ابلاغ دعوت اسلام (دعوه) است. روش دستیابی به این هدف، اعلان جهاد است. این همان روشی بود که محمد ﷺ بلافاصله پس از تأسیس دولت اسلامی در مدینه به کار گرفت. باید تأکید کرد که مسلمانان مجاز نیستند پیش از آنکه به دشمن فرصت پذیرش اسلام و پیوستن به آن، و در نتیجه، جزئی شدن از دولت اسلامی داده شود، با او وارد جنگ شوند. این نخستین مرحله از روش سه‌مرحله‌ای ابلاغ دعوت اسلام از طریق جهاد است.

The root of interaction between the Islamic State and the other states is the duty to propagate the call of Islam (da‘wah). The method by which to achieve this is the declaration of Jihad. This was the method of Muhammad (saw) as soon as the Islamic State was established in Madinah. It must be stressed that the Muslims are not permitted to start fighting with the enemy without first presenting them with the opportunity to accept and embrace Islam, thereby becoming part of the Islamic State. This is the first process of the three stage method of delivering the call of Islam through Jihad.

اگر این پیشنهاد رد شود، از آنان خواسته می‌شود که جزیه (مالیات سرانه) بپردازند و جزو دولت باشند. با آنان به‌عنوان ذمّی (شهروند غیرمسلمان دولت) رفتار می‌شود، یعنی دولت مسئول امنیت و حمایت از ایشان خواهد بود. بر آنان شریعت اسلامی حکم‌فرما خواهد بود و سرزمین‌شان به سرزمین مسلمانان و بخشی از دولت اسلامی تبدیل می‌شود.

If this offer is turned down, they are asked to pay jizyah (head tax) and to be part of the State. They would be treated as dhimma (non- Muslim citizen of the State), i.e. the State would be responsible for their security and protection. They would be ruled by the Islamic Shari‘ah and their land would become Muslim land and part of the Islamic State.

اگر دشمن از سوی دیگر هر دو گزینه را رد کند، یعنی هم عقیده و نظام اسلامی را نپذیرد و هم نظام و پرداخت جزیه را نپذیرد، مسلمانان به مرحلهٔ سوم می‌روند و با آنان اعلان جنگ می‌کنند. مسلم از سلیمان بن بریده روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: «اگر آنان از پذیرفتن اسلام سر باز زدند، از آنان جزیه بخواهید. اگر پذیرفتند که جزیه بپردازند، آن را از آنان بپذیرید و دست از آنان بردارید. اگر از پرداخت جزیه سر باز زدند، از خداوند یاری بجویید و با آنان بجنگید.»

If the enemy on the other hand refused both of these options, namely to reject the Islamic Belief and System or reject the System and the payment of jizyah, the Muslims would proceed to the third stage and declare war upon them. Muslim narrated on the authority of Sulaiman ibn Buraid that the Messenger of Allah (saw) said, “If they refuse to accept Islam, demand from them the jizyah. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse to pay the jizyah, seek Allah’s help and fight them.”.

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says,.