Soms citeren moslimhervormers of moslims die bepaalde hervormingsgezinde standpunten innemen een zeldzame, ongebruikelijke klassieke mening om hun visie te ondersteunen. Dit is, uiteraard, "cherry picking" en het is intellectueel oneerlijk. Dit is dezelfde kritiek die we zouden uiten tegen terreurgroepen zoals ISIS en hun benadering van islamitische teksten. Wat zowel ISIS als deze hervormers doen, is post-hoc rechtvaardiging. Ze hebben al iets dat ze willen bereiken, of het nu gaat om het bevorderen van politieke terreur of het bevorderen van een bepaalde liberale ideologie, wat de situatie ook moge zijn. En dan scannen ze de enorme zee van islamitische geleerdheid op zoek naar alles wat steun zou kunnen bieden aan hun specifieke agenda.

Sometimes Muslim reformists or Muslims taking on certain reformist positions will cite a rare, unusual classical opinion to support their view. This is, of course, “cherry picking” and it is intellectually dishonest. This is the same critique we would make against terror groups like ISIS and their approach to Islamic texts. What both ISIS and these reformists are doing is post hoc justification. They already have something they want to accomplish, whether it is advancing political terror or advancing some liberal ideology, whatever the case may be. And then they scan the vast sea of Islamic scholarship for anything that might lend support to their particular agenda.

Overigens is hun lezing van de klassieke teksten meestal onjuist of uit de noodzakelijke context gerukt, maar laten we dat terzijde schuiven. We weten dat daden afhankelijk zijn van intenties, dus dat zou de vraag moeten zijn wanneer we geconfronteerd worden met deze hervormingspogingen. Zij zullen beweren: "Zulke-en-zo is een bekende mening binnen de traditie." En dat mag waar zijn. Maar onze vraag zou moeten zijn: Waarom citeren we deze ongebruikelijke meningen? Wat is hier de intentie? Om een bepaald punt van liberale ideologie te bevorderen, die op zichzelf intellectueel en moreel twijfelachtig is? In plaats van de islamitische geleerdheid te verloochenen, waarom passen we dan niet een beetje kritisch denken toe en stellen we die liberale positie ter discussie? Met andere woorden: oprechtheid houdt in dat men zich in de eerste plaats bezighoudt met de meerderheidspositie (zelfs als men deze niet altijd accepteert of volgt), omdat de meerderheidspositie, statistisch gezien, de waarheid waarschijnlijker vertegenwoordigt. Maar als iemands belangrijkste zorg het rechtvaardigen van de eigen visie is, dan is elke mening, hoe zeldzaam of ondervertegenwoordigd ook, goed genoeg.

Most of the time, by the way, even their reading of the classical texts is wrong or ripped out of necessary context, but let’s put that aside. We know that actions are by intentions, so that should be the question when we are confronted by these reform efforts. They will claim, “Such-and-such is a known opinion within the tradition.” And that may be true. But our question should be: Why are we citing these unusual opinions? What is the intention here? To advance a certain point of liberal ideology, which itself is intellectually and morally questionable? Rather than bastardizing Islamic scholarship, why not exercise a little bit of critical thinking and question that liberal position? In other words, sincerity entails being concerned with the majority position first and foremost (even if one does not always accept or follow it), because probabilistically speaking, the majority position is more likely to represent the truth. But if one’s main concern is justifying one’s own views, any opinion no matter how rare or underrepresented is good enough.