Incest is nog steeds illegaal in het Westen. Maar telkens wanneer een incestueus koppel wordt gearresteerd, weerspiegelen de reacties op sociale media een verschuiving in de houding ten opzichte van deze verachtelijke daad:

Incest is still illegal in the West. But whenever an incestuous couple is arrested, the reactions on social media represent a shift in attitudes on this descpicable act:

“Dit zijn twee instemmende volwassenen! Ze houden van elkaar en dat is het enige dat telt! Alleen omdat het voor ons walgelijk is, betekent niet dat het als immoreel beschouwd moet worden, laat staan als illegaal! Ze doen niemand kwaad!” Maar laten we even stilstaan en ons afvragen: Waarom is het niet doen van kwaad aan anderen een vereiste om iets moreel toelaatbaar te maken? Wat is er zo erg aan het anderen doen van kwaad? Natuurlijk, als we denken aan het anderen doen van kwaad, kan dat ons een slecht gevoel geven of ons zelfs doen walgen. Het kan ons boos maken, maar dat betekent niet dat het immoreel is.

“These are two consenting adults! They love each other and that’s all that matters! Just because it’s disgusting to us doesn’t mean it should be considered immoral, much less illegal! They are not harming anyone!” But let’s stop and ask: Why is not harming anyone required for something to be morally permissible? What’s so bad about harming others? Sure, if we think about harming others, that might make us feel bad or even disgusted. It might cause us anger, but that doesn’t mean that it is immoral.

In de moraalfilosofie bestaat er een moraaltheorie genaamd emotivisme. Emotivisme stelt dat onze morele oordelen niets anders zijn dan uitingen van emotie. Wanneer we zeggen: "X is fout", komt dat in werkelijkheid neer op, en betekent het dus eigenlijk alleen maar: "X geeft mij een slecht gevoel!" Uiteraard zijn gevoelens subjectief — verschillende mensen kunnen en zullen verschillende dingen voelen over X. Daarom maakt iedereen die probeert een feitelijke bewering te doen zoals: "X is feitelijk fout", alsof dit universeel of objectief het geval is, simpelweg een categoriefout. Als analogie: alleen omdat ik bijvoorbeeld niet van de smaak van kokos houd, betekent dat niet dat het eten van kokos fout is.

In moral philosophy, there is a theory of morality called emotivism. Emotivism says that our moral judgments are nothing but expressions of emotion. When we say, “X is wrong,” what that really amounts to and, hence, what it really means is just, “X makes me feel bad!” Of course, feelings are subjective — different people can and will feel different things about X. As such, anyone who attempts to make a factual claim like, “X is wrong as a matter of fact,” as if that is universally or objectively the case is simply making a category error. As an analogy, just because I don’t like the taste of coconut, for example, that doesn’t mean that eating coconut is wrong.

Er zijn obviously veel problemen met emotivisme. Maar het is interessant hoe liberalen emotivisme voor hun eigen doeleinden gebruiken en het selectief inzetten. Voor die morele verboden waar zij het niet mee eens zijn, grijpen liberalen direct naar het emotivisme, bijvoorbeeld: “Incest is niet fout, alleen maar omdat het je een vies gevoel geeft.” Maar voor die morele verboden waarin zij geloven, wordt het emotivisme overboord gegooid, bijvoorbeeld: “Anderen schaden is de essentie van immoraliteit en iets waarvoor we de kracht van de wet moeten gebruiken om het te voorkomen.” De eenvoudige vraag is: waarom die selectiviteit? Waarom de grens trekken bij dit begrip van “schade” (dat op zichzelf vaag gedefinieerd is en selectief wordt toegepast)?

There are obviously many problems with emotivism. But it is interesting how liberals use emotivism for their purposes and use it selectively. For those moral proscriptions they disagree with, liberals jump straight to emotivism, e.g., “Incest is not wrong just because it makes you feel icky.” But for those moral proscriptions that they believe in, emotivism goes out the window, e.g., “Harming others is the very essence of immorality and something that we have to use the force of law to prevent.” The simple question is, why the selectivity? Why draw the line at this notion of “harm” (which itself is loosely defined and selectively applied)?

Als je liberalen dwingt om uit te leggen waarom het schaden van anderen immoreel is, dwing je hen om zich te buigen over de meta-ethische en metafysische kwesties waarvoor zij theïsten aanvallen. Ofwel moeten zij voet bij stuk houden en zeggen dat het immoreel is omdat het "nu eenmaal zo is", ofwel zullen zij de consequentie accepteren, het hele concept van moraliteit verwerpen en een vorm van nihilisme omarmen. Hierop kan worden gereageerd op basis van de eigen argumenten, maar zelfs zonder dat, is het simpelweg laten toegeven door een liberaal dat hij in essentie een nihilist is, op zichzelf al een overwinning die kan worden ingezet in verdere argumentatie tegen hem.

If you press liberals to explain why harming others is immoral, this forces them to get into the meta-ethical and metaphysical issues that they attack theists for. Either they have to dig in their heels and say it’s immoral because “it just is,” or they will just bite the bullet, reject the notion of morality in its entirety, and embrace what amounts to some form of nihilism. This can be responded to on its own terms but even absent that, to simply get a liberal to admit he is essentially a nihilist is itself a win that can be leveraged in further arguing against him.

Dit is hoe je schaak speelt met deze liberale humanisten. Spreek ze aan op hun verschrikkelijke selectiviteit en het schaakmat zal nabij zijn.

This is how you play chess with these liberal humanists. Call them out for their atrocious selectivity and the checkmate will be close at hand.