Het is ongegrond en leeg voor moslimvrouwen om over de hijab te praten door eindeloos het concept van "keuze" aan te halen. In welke zin "kiest" iemand zijn kleding?

It is baseless and empty for Muslim women to talk about the hijab by endlessly invoking the concept of “choice.” In what sense does anyone “choose” his clothes?

Westerse vrouwen geloven naïef dat hun garderobe een functie is van vrije en onafhankelijke keuze, maar ondanks die overtuiging valt de overgrote meerderheid van hun kleding "toevallig" binnen de nauwe grenzen van de huidige mode en de dictaten van Versace, Chanel, en een eindeloze stroom van "hot or not"-lijstjes die westerse vrouwen met een vurig navolging (Taqlid) volgen die de meest veeleisende Soefi-murids delinquent zou doen lijken.

Western women naively believe their wardrobes to be a function of free and independent choice, yet, despite that belief, the vast majority of garb “coincidentally” falls within the narrow bounds of current fashion and the diktats of Versace, Chanel, and an interminable supply of “hot or not” lists Western women follow with a fervent taqlid that would make the most fastidious Sufi murids seem delinquent.

Als de manier waarop vrouwen in de samenleving zich kleden puur een functie zou zijn van een onafhankelijke keuze, dan zouden we zeer uiteenlopende stijlen zien, zeer uiteenlopende lichaamsdelen die blootgesteld of bedekt zijn, zeer uiteenlopende bronnen voor die kleding, enzovoort. Maar dat zien we niet in de westerse samenleving. We zien een relatieve uniformiteit in elk opzicht. Vrouwen (en mannen ook, uiteraard) in de samenleving hebben de neiging zich op dezelfde manier te kleden, waarbij zij zich houden aan gedeelde opvattingen over naaktheid, gedeelde opvattingen over wat gepast is, wat modieus is, enzovoort. Een groot deel van de uniformiteit is dat de meerderheid van de mensen hun kleding koopt bij dezelfde winkelketens. Natuurlijk kunnen kleuren variëren, en snitten en stoffen kunnen variëren, maar het zijn dezelfde basisvormen die door iedereen worden gedeeld, en toch hebben mensen de indruk dat wat zij dragen "door eigen keuze" is. In werkelijkheid is het niets anders dan een overdreven gevoel van individualisme. Natuurlijk heb je misschien zelf het type blouse gekozen dat je draagt, maar in bredere zin heb je er niet voor gekozen om je borst te bedekken. Je hebt niet de winkels in jouw omgeving gekozen. Je hebt niet de massaal verspreide ontwerpen gekozen die in die winkels zijn geïntroduceerd, enzovoort, enzovoort.

If the way women in society dress were purely a function of independent choice, we would see widely varying styles, widely varying parts of the body exposed and covered, widely varying sources for those clothes, etc. But we don’t see that in Western society. We see relative uniformity in every way. Women (and men, too, obviously) in society tend to dress alike, abiding by shared notions of nudity, shared notions of what is appropriate, what is fashionable, etc. A big part of the uniformity is that the majority of people get their clothes from the same retail outlet chains. Sure, colors might vary, cuts, and fabrics might vary, but it’s the same basic themes shared by all, yet people are under the impression that what they wear is “by choice.” Really, it’s nothing but an overexaggerated sense of individualism. Sure, you might have chosen the kind of blouse to wear, but, in the larger sense, you didn’t choose to cover your chest. You didn’t choose the retail stores in your area. You didn’t choose the mass distributed designs that were rolled out into those stores, etc., etc.

Hoe beperkt de variatie in keuzemogelijkheden die je mensen ook geeft, ze zullen gaan geloven dat ze binnen die smalle marge handelingsbekwaamheid uitoefenen. Gezien de obsessie van de westerse samenleving met keuze en individualiteit, is dit onvermijdelijk. Je hebt een leger van vrouwen met dezelfde yogabroeken, lelijke laarzen, zwarte jasjes, die dezelfde goedkope accessoires dragen, hetzelfde parfum van lage kwaliteit van dezelfde massadistributeurs gebruiken, hun gezichten inkleuren met dezelfde chemicaliën, in dezelfde patronen, en aan moslima's met een hijab vertellen dat zij onderdrukt zijn, een gebrek aan handelingsbekwaamheid hebben, een gebrek aan keuzevrijheid hebben, enzovoort. En je hebt diezelfde moslima's die opiniestukken schrijven, aan het woord komen in interviews en pleiten voor het feit dat zij inderdaad een keuze hebben, net als hun niet-moslim, niet-gesluierde tegenhangers. GAH!

No matter how narrow a range of variation you give people, they will come to think of themselves as practicing agency within that narrow range. Given how obsessed Western society is with choice and individuality, this is inevitable. You have an army of women with the same yoga pants, ugly boots, black jackets, wearing the same cheap accessories, wearing the same low-quality perfume from the same mass distributors, coloring their faces with the same chemicals, in the same patterns, and telling Muslim women in hijab that they are oppressed, lack agency, lack freedom of choice, etc. And you have those same Muslim women writing op-eds, speaking out in interviews, pleading that they do indeed have a choice, just like their non-Muslim, non-veiled counterparts. GAH!