Er zijn bepalende momenten in de geschiedenis van elke cultuur. Wat de Amerikaanse cultuur betreft, bevinden we ons in een overgangsperiode van een tijdperk waarin homoseksueel gedrag universeel werd veroordeeld naar een tijdperk waarin het universeel wordt geaccepteerd. In de toekomst wil ik terug kunnen kijken op mijn leven en kunnen zeggen: op dat belangrijke historische moment heb ik gedaan wat ik kon. Ik heb dat moment niet voorbij laten gaan terwijl ik zwijgzaam of onverschillig bleef ten aanzien van de waarheid. Als ik in de jaren zestig had geleefd tijdens de "Seksuele Revolutie", dan zou ik graag willen denken dat ik als moslim eveneens luidkeels weerstand zou hebben geboden tegen die ingrijpende culturele veranderingen die de mensheid op elk niveau negatief zouden beïnvloeden: materieel, economisch en spiritueel.

There are defining moments in every culture’s history. As far as American culture is concerned, we are in a transition period from an era where same-sex behavior was universally condemned to an era where it is universally accepted. In the future, I want to be able to look back on my life and say, in that important historical moment, I did what I could. I didn’t let that moment slip by while remaining silent or indifferent with regards to the truth. If I had been alive during the 1960s during the “Sexual Revolution,” I would like to think that as a Muslim, I would have been equally vocal in resisting those sweeping cultural changes that were going to negatively impact humanity on every level: materially, economically, spiritually.

Vandaag de dag zijn moslims zo onderdrukt dat ze te bang zijn om zelfs maar een piepje protest te uiten (dat wil zeggen, die moslims die niet al hebben meegedaan aan de LGBT-jubel). Natuurlijk zeggen mensen dat het verzetten tegen deze culturele revolutie "homofoob" en ongevoelig is, maar we hoeven dat narratief niet te accepteren of ons erdoor te laten definiëren. We zouden ons er krachtig tegen moeten verzetten en moeten benadrukken dat moslims standvastig kunnen zijn in deze kwestie. Voor degenen die constant de belangrijkheid van "Amerikaans Islam" verkondigen en hoe Islam relevant moet zijn en deel moet uitmaken van het bredere Amerikaanse culturele gesprek, en hoe moslims een profetische stem voor iedereen moeten zijn: nu is het perfecte moment — een historisch moment van grote betekenis. Toch maken ze elk flauw excuus om inactief en zwijgzaam te blijven. De belangrijkste van die excuses zijn: Kijk, we zijn een minderheid. De meeste mensen hier zijn geen moslims. We kunnen niet verwachten dat anderen onze morele waarden accepteren. Als we ons uitspreken, zal er een tegenreactie komen. Dit onderwerp is geen prioriteit, enzovoort, enzovoort. Zoals ik keer op keer heb gezegd, het enige publieke onderwerp waar moslims hebben bewezen om te geven, is "islamofobie" en racisme, omdat dat het enige sociale onderwerp is dat de comfortzone van moslims direct beïnvloedt en dat past binnen een zeer populair nationaal narratief. En ik zeg niet dat dat geen nobel doel is, maar er zijn andere kwesties die veel negatiever zijn in termen van het pure aantal verwoeste levens, zowel van moslims als van niet-moslims, waarover veel moslims zich niet uitspreken, of waarvoor zij niet pleiten, of die zelfs niet op hun radar staan. Wanneer heb je voor het laatst Amerikaanse moslims op nationaal niveau, als moslims, horen protesteren tegen zina en de ongebreidelde atheïsme? Of tegen de surveillance-staat en binnenlandse spionage? Hoe zit het met de corruptie op Wall Street? Hoe zit het met alcoholisme en drugsgebruik? Hoe zit het met het eenoudergezin en abortus? Woekerende banken en financiële structuren? De militarisering van de politie? De ontbinding van stabiele gezinnen en de epidemie van institutionalisering en geassisteerde zorg? Ongebreideld consumentisme? Zijn een van deze kwesties "belangrijk" genoeg voor moslims om naar buiten te treden en te zeggen: "Wij als moslims tolereren dit niet"? Of is het enige moment waarop we een collectieve stem vinden, wanneer we excuses aanbieden en medeleven betuigen bij een massale schietpartij, en dan alleen omdat we reacties willen vermijden?

Today, Muslims have been so beaten down that they are too afraid to let out even a peep of protest (i.e., those Muslims who haven’t already joined in the LGBT jubilation). Sure, people say that to oppose this cultural revolution is to be “homophobic” and insensitive, but we don’t have to accept that narrative or let it define us. We should forcefully oppose it and assert that Muslims can be principled about this issue. For those who are constantly preaching the importance of “American Islam” and how Islam needs to be relevant and part of the wider American cultural conversation and how Muslims needs to be a prophetic voice for all, now is the perfect opportunity—a historical moment of great significance. Yet they make every lame excuse to remain inactive and silent. Chief among those excuses: Look we are a minority. Most people here aren’t Muslims. We can’t expect others to accept our moral values. If we speak out, there will be backlash. This issue is not a priority, etc., etc. As I have said over and over again, the only public issue Muslims have proven to care about is “Islamophobia” and racism because that’s the only social issue that directly impacts Muslim comfort levels and it fits in with a very popular national narrative. And I’m not saying that that isn’t a worthwhile cause but there are other issues that are far more negative in terms of sheer number of lives destroyed, both Muslim and non-Muslim, that many Muslims don’t speak out on, or advocate for, or even have on the radar. When was the last time you heard American Muslims on a national level, as Muslims, protest zina and rampant atheism? Or the surveillance state and domestic spying? How about Wall Street corruption? How about alcoholism and drug use? How about single parenthood and abortion? Usurious banking and financial structures? Militarization of the police force? The dissolution of stable families and the epidemic of institutionalization and assisted care? Rampant consumerism? Are any of these issues “important” enough for Muslims to come out and say, “We as Muslims do not stand for this”? Or is the only time we find a collective voice is when we are apologizing and offering condolences for some mass shooting, and only then because we want to avoid backlash?

Het is dus geen echte verrassing dat sommige moslims opnieuw hebben besloten om achterover te leunen en vanaf de zijlijn toe te kijken. Maar de volgende keer dat ik een preek krijg van een moslim“leider” over het belang van standvastigheid en het volgen van de voetsporen van Malcolm X of Muhammad Ali, zal ik weten waar al dat grootspraak werkelijk toe dient. Je wilt Malcolm X en Muhammad Ali voor jezelf opeisen, maar je wilt de onpopulariteit, de ontberingen en de tegenreactie die zij ondergingen niet onder ogen zien? Oké.

So, it’s not really a surprise that some Muslims have decided to sit back and watch things from the sidelines yet again. But next time I get lectured at by a Muslim “leader” on the importance of being principled and following in the footsteps of Malcolm X or Muhammad Ali, I will know what all the bluster really amounts to. You want to claim Malcolm X and Muhammad Ali for yourself, but you don’t want to face the unpopularity, the hardship, the backlash that they faced? Ok.