Mensen vragen soms grappend: waarom is het zo dat autorijden een rijbewijs vereist, maar dat je kinderen kunt krijgen zonder rijbewijs of enige vorm van certificering? Het is vaak een luchtige opmerking, maar als je erover nadenkt, is het een terechte vraag. Als autorijden, lesgeven op een school, het uitoefenen van de geneeskunde of de advocatuur, of zelfs loodgieterswerk een certificering vereist, hoe zit het dan met iets dat veel gevoeliger en veel significanter is, zoals het krijgen van kinderen en het opvoeden ervan? Kinderen zijn immers onze toekomst en de staat van onze samenleving als geheel hangt af van hoe kinderen worden opgevoed — hun moraal, hun verantwoordelijkheidsgevoel, hun karakter, enzovoort. Het is geen geheim dat kinderen die opgroeien zonder de juiste ouderlijke invloed veel grotere kans hebben om betrokken te raken bij drugs en criminaliteit, werkloosheid te ervaren, of er niet in te slagen productieve leden van de samenleving en oprechte mensen te worden. Dit heeft vervolgens een tol voor ons allemaal, voor alle leden van de samenleving.

People sometimes jokingly ask, why is it that driving requires a license, but you can have children without a license or any kind of certification? It’s often a lighthearted remark, but, when you think about it, it’s a legitimate question. If driving or teaching at a school, practicing medicine or law, or even being a plumber requires certification, then what about something that is far more sensitive, far more significant like having children and raising them? After all, children are our future and the state of our society as a whole depends on how children are brought up — their morals, their sense of responsibility, their character, and so on. It’s no secret that children who grow up without proper parental influence are far more likely to become involved in drugs and crime, to face unemployment, to fail to become productive members of society and upright human beings. This, then, has a toll on all of us, on all members of society.

Gezien deze hoge inzet moet men zich afvragen hoe een beschaafde natie het haar burgers kan toestaan kinderen te krijgen zonder enige vorm van regelgeving om te waarborgen dat alle kinderen bekwame ouders hebben. Is het niet het recht van een kind om een stabiel huishouden te hebben en ouders die in staat zijn hem op de juiste wijze op te voeden? Is het niet ons recht als leden van de samenleving om ervoor te zorgen dat onbekwame, onverantwoordelijke mensen onder ons geen kinderen krijgen die zij zullen verwaarlozen, kinderen die eerder een last voor de samenleving zullen worden?

Given these high stakes, one has to wonder how any civilized nation could allow its people to have children without having some kind of regulations to ensure that all children have competent parents. Isn’t it a child’s right to have a stable household and parents who are capable of properly raising him? Isn’t it our right as members of society to make sure incompetent, irresponsible people in our midst aren’t having children that they will neglect, children who will be more likely to become burdens on society?

Islam vereist uiteraard precies zo'n toestemming — een nikah. Wanneer deze naar behoren wordt uitgevoerd, volgens de leiding van de Profeet ﷺ, zorgt een nikah ervoor dat een echtpaar zich in de beste positie bevindt om een gezin op te voeden, met de volledige steun van de uitgebreide familie en de gemeenschap in het algemeen.

Islam, of course, does require just such a license — a nikah. Properly done, according to Prophetic guidance, a nikah ensures that a couple is in the best position to raise a family, with the full support of the extended family and the community at large.

Toch zijn de islamitische seksuele ethiek decennialang het doelwit geweest van onophoudelijke kritiek van modernisten en liberalen, die beweren dat de islamitische wet de seksuele vrijheid en autonomie van individuen verstikt door seks voor het huwelijk te verbieden. Integendeel, dit verbod beschermt de vrijheid en autonomie van mensen, omdat het effectief het aantal kinderen dat wordt geboren bij alleenstaande moeders en koppels die niet in staat zijn om adequaat voor hen te zorgen, beperkt. Dit komt op zijn beurt ten goede aan de belangen van kinderen en daarmee aan de belangen van de samenleving als geheel. Dus, zelfs als men niet per se religieus is, zijn de rationele verdiensten van het verbieden van seks voor het huwelijk meer dan duidelijk. En al het sociologische bewijs ondersteunt dit.

Yet, Islamic sexual ethics have been the target of unrelenting criticism from modernists and liberals for decades, who argue that Islamic law stifles the sexual freedom and autonomy of individuals by prohibiting premarital sex. To the contrary, this prohibition protects people’s freedom and autonomy because it effectively curbs the amount of children being born to single mothers and couples who are not in a position to take adequate care of them. This in turn benefits the interests of children and hence, the interests of society at large. So, even if one is not religious per se, the rational merits of prohibiting premarital sex are more than clear. And all the sociological evidence supports this.

Met andere woorden, seks voor het huwelijk is geen misdaad zonder slachtoffers, zoals sommigen geloven.45 Het is een ernstig misdrijf dat de meeste moderne naties de vrije loop hebben gelaten. Dit heeft op zijn beurt invloed op de criminaliteitscijfers; het beïnvloedt het percentage van de bevolking dat overheidssteun nodig heeft via sociale voorzieningen, werkloosheidsuitkeringen, enzovoort — in feite maakt het mensen veel afhankelijker van de staat, waardoor de staatsmacht exponentieel toeneemt. Het is geen wonder dat moderne natiestaten geen enkele interesse hebben getoond in het handhaven van de seksuele ethiek waar menselijke samenlevingen van alle religies al duizenden jaren op vertrouwen.

Put differently, premarital sex is not a victim-less crime, as some believe.45 It is a major crime that most modern nations have allowed to run rampant. This in turn affects the crime rate, it affects the percentage of the population that requires government assistance through welfare, unemployment benefits, etc. — in effect, it makes people far more dependent on the state, thus increasing state power exponentially. It is no wonder that modern nation states have shown no interest in upholding the sexual ethics that human societies of all religions have depended on for thousands of years.

Samenvattend kunnen we een onweerlegbaar betoog voeren waarom de islamitische seksuele ethiek rationeel en ethisch superieur is aan het seculiere liberale alternatief. Dus, als een religieus argument tegen zaken als daten, hookups, enzovoort, niet overtuigend is, dan zou het rationalistische argument voldoende moeten zijn om de morele zaak te onderbouwen. Ten minste, zelfs als iemand het uiteindelijk niet eens is met deze redenering, kan hij toegeven dat deze redelijk is. En dat is voldoende om de seksuele ethiek van de islam met betrekking tot zina te karakteriseren als rationeel en niet simpelweg "puriteins", "beperkt", "achterlijk", " wreed", en al die andere goedkope bijvoeglijke naamwoorden die worden gebruikt om de islamitische wet te denigreren.

In sum, we can make an unimpeachable case for why Islamic sexual ethics are rationally and ethically superior to the secular liberal alternative. So, if a religious argument against things like dating, hooking up, etc., is not convincing, then the rationalistic argument should suffice to make the moral case. At the very least, even if someone does not ultimately agree with this reasoning, he can admit that it is reasonable. And that is enough to characterize Islam’s sexual ethics concerning zina as rational and not simply “prudish,” “close-minded,” “backwards,” “cruel,” and all the other cheap adjectives used to denigrate Islamic law.