Dit was mijn reactie op “je suis charlie” een jaar geleden na de schietpartij bij Charlie Hebdo in Frankrijk. Charlie Hebdo is het Franse satirische tijdschrift dat vaak tekeningen publiceert die de Profeet Muhammad ﷺ en andere profeten beledigen en bespotten.

This was my response to “je suis charlie” a year ago after the Charlie Hebdo shooting in France. Charlie Hebdo is the French satirical magazine that often publishes cartoons insulting and mocking the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم as well as other prophets.

Ik vind deze oproepen voor “vrijheid van meningsuiting” en de “vrijheid om te beledigen” zo hol en hypocriet. Al deze mensen die smachten naar de publicatie van godslasterlijke cartoons hebben niets te verliezen, omdat ze ofwel niet religieus zijn, ofwel een religieuze minderheid vormen en de druk voelen om zich te conformeren aan de dictaten van het seculiere establishment. Als deze mensen echte puristen van de “vrijheid van meningsuiting” waren, zouden ze, in plaats van het makkelijke doelwit te kiezen, pleiten voor de verspreiding van iets dat hen werkelijk beledigt, zaken die ingaan tegen de mainstream liberale seculiere waarden.

I find these calls for “freedom of expression” and “freedom to offend” so hollow and hypocritical. All these people pining for blasphemous cartoons to be published have nothing to lose because they are either not religious or are a religious minority and feel the pressure to conform to the dictates of the secular establishment. If these people were real “freedom of expression” purists, instead of going for the easy target, they would advocate for the dissemination of something that really offends them, things that go against mainstream liberal secular values.

Wil je weten wat werkelijk godslasterlijk is in dit post-religieuze tijdperk? Laten we kijken naar tekeningen die vrouwen of hun intelligentie denigreren, tekeningen die mensen met een beperking bespotten, anti-homo tekeningen, tekeningen die de President en andere gekozen functionarissen afbeelden als pedofielen en seksuele afwijkingen, tekeningen die militair personeel als lafaards bespotten, tekeningen die de nagedachtenis van slachtoffers van rampen, de Holocaust, enzovoort beledigen.

You want to know what is really blasphemous in this post-religious age? Let’s see cartoons that denigrate women or their intelligence, cartoons lampooning the disabled, anti-gay cartoons, cartoons that depict the President and other elected officials as pedophiles and sexual deviants, cartoons that mock military personnel as cowards, cartoons that insult the memory of disaster victims, the Holocaust, etc.

Hoe bereid zijn mensen om dit soort cartoons te zien in hun mainstream publicaties, die wereldwijd worden verspreid? Natuurlijk pleit ik niet echt voor dergelijke zaken, omdat ik consequent ben en de holle liberale ideologie en lege slogans zoals “vrijheid om te beledigen”, enzovoort, verwerp. Maar mijn punt is: totdat je bereid bent om iets te zien dat je werkelijk vulgair en volkomen verwerpelijk vindt, overal voor jou, je kinderen en je familie uitgeplakt, zeg dan niet tegen mij “je suis charlie” of wat dan ook.

How willing are people to see these kinds of cartoons in their mainstream publications, distributed across the globe? Of course, I am not really advocating for such things because I am consistent and reject the hollow liberal ideology and empty slogans like “freedom to offend,” etc. But, my point is, until you are willing to see something that you find truly vulgar and utterly despicable plastered everywhere for you, your children, and your family to see, don’t tell me “je suis charlie” or whatever.