Is democratie de ideale regeringsvorm? Dit is iets waar moslims zeer zorgvuldig over moeten nadenken. In onze moderne context horen we vaak dat democratie de beste regeringsvorm zou moeten zijn, de meest rechtvaardige regeringsvorm, maar deze bewering kan twijfel zaaien bij moslims. Waarom? Omdat democratie niet iets is dat expliciet wordt bepleit binnen de Koran en de profetische traditie (Sunnah) van de Profeet ﷺ.

Is democracy the ideal form of government? This is something that Muslims have to think about very carefully. We hear from our context in the modern day about how democracy is supposed to be the best form of government, the most just form of government, but this claim can create doubt for Muslims. Why? Because democracy is not something that is advocated explicitly within the Quran and the Sunnah of the Prophet صلى الله عليه وسلم.

De Profeet ﷺ stichtte geen representatieve democratie in Medina. De rechtgeleide kaliefen stichtten geen soort democratisch systeem met staatsmachten en dergelijke. Dus als dit de beste vorm van bestuur is, waarom is het dan niet door Allah geopenbaard? Waarom is het geen deel van de Goddelijke Leidraad? Hoe kan het dat mensen een vorm van bestuur kunnen theoretiseren en bedenken die beter is dan wat tot de Profeet ﷺ kwam in de laatste openbaring? Hoe gaan we om met dit soort twijfel? Nou, we moeten naar mijn mening een zeer fundamentele vraag stellen: Waarom beschouwen sommigen vandaag de dag de democratie als de beste vorm van bestuur? Als je een les over een bepaald type bestuur volgt op de basisschool of de universiteit, dan zul je horen dat een van de belangrijkste kenmerken van democratieën die hen superieur en rechtvaardiger maken, het concept van 'checks and balances' (machten evenwicht en controle) is. Wat zijn checks and balances? Het idee is dat de macht verdeeld is over verschillende takken binnen de overheid en dat deze drie takken elkaars macht controleren, zodat geen enkele groep of enkel individu de macht kan monopoliseren en onbelemmerde, ongehinderde autoriteit kan uitoefenen over de rest van de natie. In de Verenigde Staten heb je bijvoorbeeld de uitvoerende macht, de rechterlijke macht en de wetgevende macht, in feite de President, het Congres en het Hooggerechtshof. Deze drie takken controleren elkaars macht en één enkele tak alleen kan geen beslissingen nemen over welke wetten het land moet volgen of welke oorlogen gevoerd moeten worden. Al deze belangrijke nationale beslissingen moeten worden genomen in het licht van alle drie de takken, niet slechts één tak die beslissingen neemt voor iedereen. Dit zijn checks and balances, en theoretisch gezien lijkt dat veel zin te hebben. In de Islam hebben we echter ook dit concept van 'checks and balances', maar de checks and balances die we in de Islam vinden zijn veel reëler en tastbaarder dan wat ik beschouw als de valse of oppervlakkige checks and balances die in de moderne westerse democratieën worden gevonden. Laat me uitleggen wat ik hiermee bedoel.

The Prophet صلى الله عليه وسلم did not establish a representational democracy in Medina. The rightly guided caliphs did not establish a kind of democratic system with branches of government and so forth. So if this is the best form of government, then why was it not revealed by Allah? Why isn’t it a part of Divine Guidance? How could it be that human beings could theorize and conceive a form of government that is better than what came to the Prophet صلى الله عليه وسلم in the final revelation? How do we address this kind of doubt? Well, we have to, in my opinion, go and ask a very fundamental question: Why do some today consider democracy the best form of government? If you take any kind of government class within grade school or college, what you will hear is that one of the main features of democracies that make them superior and more just is the notion of checks and balances. What are checks and balances? The idea is that power is distributed across different branches within the government and these three branches check each other’s power so that no one group or one individual can monopolize power and exercise unfettered, unhindered authority over the rest of the nation. In the United States, for example, you have the Executive branch, the Judicial branch, and the Legislative branch, basically the President, the Congress, and the Supreme Court. These three branches check each other’s power and one single branch alone cannot make decisions about what laws the country should follow or what wars should be fought. All of these major national decisions have to be made in light of all three branches, not just one branch making decisions for everyone. This is checks and balances, and theoretically it seems to make a lot of sense. In Islam, however, we also have this notion of checks and balances, but the checks and balances that we find in Islam are much more real and tangible than what I consider to be fake or superficial checks and balances found within Western democracies in the modern day. Let me explain what I mean by this.

Als we kijken naar de Amerikaanse regering of de regering van een willekeurige democratische westerse natie, vinden we grote corruptie, waarbij lobbyisten en verschillende politieke actiegroepen de takken van de regering in hun voordeel manipuleren. In de Amerikaanse context lobbyen bijvoorbeeld zorgverzekeringsmaatschappijen bij het Congres en de President, omdat zij proberen deze takken van de regering met geld te beïnvloeden om wetten te maken die de verzekeringsmaatschappijen financieel ten goede komen. Dit is een vorm van corruptie omdat deze congresleden, de president, senatoren, enzovoort, de belangen van het volk zouden moeten vertegenwoordigen, maar vanwege geld eindigen zij met het vertegenwoordigen van de belangen van de corporaties die hen lobbyen en betalen. Zoals we door de hele Amerikaanse geschiedenis heen zien, is het voor belangengroepen zeer gemakkelijk om op deze manier de verschillende takken van de regering te lobbyen en te beïnvloeden, en dit heeft een groot negatief effect. En dit is waarom we zoveel onrecht zien in de geschiedenis van de Verenigde Staten, bijvoorbeeld de genocide op de Native Americans, de onderdrukking van African Americans, gruwelijkheden zoals de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki, enzovoort. Kijk recenter naar de invasies van Irak, Afghanistan en Libië. Al deze misdaden vonden plaats terwijl de verschillende takken van de regering het met elkaar eens waren. Hiermee wordt het idee dat het hebben van drie takken onrecht voorkomt of, althans, verzacht, volledig ondermijnd door de geschiedenis zelf. Uiteindelijk zijn er niet veel onrechten die groter zijn dan genocide, en toch hebben seculiere democratieën zoals de VS dergelijke misdaden overzien en zelfs in hun machtscentra gecodificeerd, door instemming van de onderling controlerende takken van de regering.

If we look at the US government or the government of any democratic Western nation, we find great corruption, where lobbyists and different political action groups manipulate the branches of government in their favor. For example, in the US context, health insurance companies lobby the Congress and the President as they are trying to influence these branches of government with money to make laws that will benefit the insurance companies financially. This is a type of corruption because these congressmen, the president, senators, et al., are supposed to represent the interests of the people, but because of money, they end up representing the interests of the corporations that are lobbying them and paying them. It is very easy, as we see throughout US history, for interest groups to lobby and influence the different branches of government in this way, and this has a major negative effect. And this is why we see so much injustice in the history of the United States, e.g., the genocide of the Native Americans, the oppression of African Americans, atrocities like the bombings of Hiroshima and Nagasaki, etc. More recently, consider the invasions of Iraq, Afghanistan, and Libya. All of these crimes happened with the branches of government all in agreement. Thus, this idea that having three branches prevents injustice or, at least, mitigates it, is completely undermined by history itself. After all, not many injustices are greater than genocide, yet secular democracies like the US have overseen such crimes and even legislated them in their halls of power, by agreement of mutually checking branches of government.

Democratie-enthousiastelingen zouden nu kunnen zeggen dat deze historische voorbeelden niet aan de democratie zelf moeten worden toegeschreven, maar eerder aan "democratie die verkeerd is gelopen". Zij betogen dat democratie in het ideale geval werkt, en ja, er kunnen allerlei problemen ontstaan, maar dat deze niet essentieel zijn voor wat democratie is. Zij voeren aan dat als we een ideale situatie zouden kunnen hebben en als we simpelweg nog een paar meer anti-corruptiewetten of misschien anti-lobbywetten zouden implementeren, we dit soort problemen niet zouden hebben.

Now democracy enthusiasts could say that these historical examples should not be blamed on democracy itself but rather “democracy gone wrong.” They argue that democracy in the ideal case works, and, yeah, there are all kinds of problems that can crop up, but those are not really essential to what democracy is. They argue that, if we could have an ideal situation and if we just implement a few more anti-corruption laws or maybe anti-lobbying laws, then we wouldn’t have these kinds of problems.

Dit is een tegenargument, dus als kritische denkers moeten we dit tegenargument voorzien en een reactie geven. Mijn reactie (en misschien heb jij een andere reactie als je erover nadenkt) is: Nee, er is hier een fundamenteel probleem met democratie, want we moeten ons afvragen: Waar zullen de wetten van een democratie op gebaseerd zijn?

This is a counter argument, so as critical thinkers, we have to anticipate this counter argument and give a response. My response (and maybe you can have a different response if you think about it) is: No, there is a fundamental problem here with democracy because we have to ask: What are the laws of a democracy going to be based on?

Als zij gebaseerd zullen zijn op de publieke opinie en op mensen die stemmen voor vertegenwoordigers in het Congres of de President, oftewel mensen die wetten zullen implementeren op basis van de publieke opinie, wie zegt dan dat de publieke opinie moreel zal zijn? Wie zegt dat de publieke opinie zal uitkomen bij wat werkelijk rechtvaardig is? Waarom zouden we aannemen dat een massa mensen die stemt, zou stemmen voor wat feitelijk moreel correct is? Het lijkt waarschijnlijker dat mensen zouden stemmen op basis van individueel eigenbelang, misschien. En waarom zou dit tot moraliteit of rechtvaardigheid leiden? We zouden precies het tegenovergestelde verwachten.

If they’re going to be based on popular opinion and people who are voting for representatives in Congress or the President, i.e., people who are going to implement laws based on popular opinion, then who says that popular opinion is going to be moral? Who says that popular opinion is going to arrive at what is truly just? Why would we assume that a mass of people voting would vote for what is actually morally correct? Seems more likely that people would vote based on individual self-interest, perhaps. And why would this lead to morality or justice? We would expect the exact opposite.

Buiten deze vraag om moeten we ook erkennen dat het zeer gemakkelijk is om een bevolking te manipuleren, en dit zien we door de gehele Amerikaanse geschiedenis en zelfs tot op de dag van vandaag. Als je kijkt naar de manier waarop massamedia, sociale media en onderwijsinstellingen in staat zijn om de samenleving als geheel te manipuleren, dan kun je zien dat de publieke opinie geen rem is op de lagere instincten van mensen. Sterker nog, de populaire opinie kan een natie behoorlijk doen afdwalen wat betreft rechtvaardigheid en moraliteit. De schrijnende waarheid hier is dat democratie geen vervanging kan zijn voor moraliteit, en dit is waar religie zo belangrijk is, en dit is waar de Islam — als de religie van de waarheid met ware moraliteit en God onze Schepper, Allah, die leiding stuurt, die regels stuurt over goed en kwaad en wat werkelijk rechtvaardig is — zo belangrijk is. En die moraliteit is wat werkelijk een rem kan zijn op een regering. Als men een standaard heeft, een objectieve standaard van moraliteit, dan kan die gebruikt worden als een controle om in de basis te identificeren of een regering of een leider (Ameer) beslissingen neemt die goed of slecht zijn, rechtvaardig of onrechtvaardig. Een dergelijke standaard is noodzakelijk. Als je die standaard niet hebt, zoals het geval is bij moderne seculiere democratieën, dan kan er geen sprake zijn van een 'check and balance'. Wat we vandaag de dag in de VS zien, is bijvoorbeeld dat alle drie de takken van de regering meer of minder dezelfde meningen zullen hebben over wat zij als moreel en rechtvaardig beschouwen. Het lijkt er altijd op terug te vallen op de populaire visie op goed en kwaad in de bredere samenleving op dat moment. Er is geen onafhankelijke standaard om te beoordelen of die visies op moraliteit rechtvaardig of onrechtvaardig zijn, goed of fout, en dus is er niet echt een controle. Ondanks dat je verschillende takken van de regering hebt, kunnen zij allemaal samenspannen. Ze kunnen allemaal op één lijn zitten en er is geen ware standaard om hen aan te toetsen en naar te oordelen, en dat is waarom het voor seculiere liberale democratieën zo gemakkelijk is om gruwelijkheden te begaan en alle soorten misdaden te plegen die we door hun geschiedenissen heen zien. Wanneer we naar de islamitische geschiedenis kijken, zien we dat dit niet het geval is, omdat de objectieve morele standaard de islamitische wet is. En wie zijn de bewakers van de islamitische wet en die objectieve morele standaard? Het zijn de geleerden (Ulama), en de geleerden (Ulama) waren zeer voorzichtig om zich niet te bemoeien met de sultan, de leider (Ameer), of de kalief. Dit komt doordat er de erkenning is dat macht kan corrumperen en dat als een geleerde te dicht bij de sultan staat, de sultan een negatieve invloed op de geleerde kan hebben en de geleerde kan corrumperen om religieuze uitspraken te doen die de sultan ten goede komen. Dit is dus een zeer sterke controle. Het is een echte controle, in tegenstelling tot de oppervlakkige schijn van controle die we binnen democratische systemen vinden. En deze afstand tussen de geleerden (Ulama) en de sultan is iets wat de Profeet ﷺ expliciet vermeldt in de eerder genoemde overlevering (Hadith): “Wie naar de poorten van de heerser gaat, zal worden beproefd met beproeving (Fitnah). Een dienaar komt niet dichter bij de heerser zonder dat hij verder van Allah weg beweegt.”

Gebaseerd op deze overlevering (Hadith) en vele andere voorbeelden uit het leven van de Profeet ﷺ en zijn uitspraken, evenals de praktijk van de Rechtgeleide Kaliefen en de meerderheid van de historici, kwamen de geleerden (Ulama) tot de conclusie dat er een zeer grote afstand moet zijn tussen de sultan en de geleerden (Ulama). Dit is een werkelijke controle en evenwicht gebaseerd op echte moraliteit. Hoewel het zo is dat de sultan of de kalief corrupt kan zijn en een bevolking of een economie kan manipuleren voor zijn materieel gewin, is er altijd de `alim (geleerde) die dat zal benoemen en bezwaar zal maken tegen dat soort corruptie en machtsmisbruik.

Based on this hadith and many other examples from the life of the Prophet صلى الله عليه وسلم and his statements as well as the practice of the Rightly Guided Caliphs and the majority of scholars of history, the ulama came to the conclusion that there needs to be a very big distance between the sultan and the ulama. This is a real check and balance based on real morality. While it is the case that the sultan or the khalifa can be corrupt and he can manipulate a population or manipulate an economy for his material gain, there is always the `alim (scholar) who is going to call that out and object to that kind of corruption and abuse of power.

En we zien vele voorbeelden hiervan binnen de islamitische geschiedenis, waarbij geleerden werden gemarteld, gevangengezet en soms zelfs gedood omdat zij de sultan tegenwerkten. Dit is iets wat zeer uniek is aan de islamitische geschiedenis en het islamitische bestuur, en het betekent dat er binnen het islamitische denken niet sprake is van het concept van de “scheiding tussen kerk en staat”. De verwachting was dat de kalief of de sultan de islamitische wet zou implementeren, en dat hij zou regeren volgens de islamitische ethiek en jurisprudentie. Het gehele systeem van bestuur is daarop gebaseerd, maar de dragers van de objectieve morele standaard zijn mensen die gescheiden en onafhankelijk blijven, oftewel de geleerden (Ulama) die niet direct betrokken zijn bij de sultan en daarom worden afgeschermd van de corrumperende invloed van macht en geld. Dat is een werkelijke controle op de macht. Dat is een werkelijke controle op corruptie. En dat is iets wat we niet zien binnen seculiere democratieën.

And we see many examples of this within Islamic history where scholars were tortured, imprisoned, and sometimes even killed because they opposed the sultan. This is something that is very unique about Islamic history and Islamic governance, and it means that there is not this notion of “separation of church and state” within Islamic thought. The expectation was that the khalifa or the sultan is going to implement Islamic law, and he is going to rule according to Islamic ethics and jurisprudence. The entire system of governance is based on that, but the bearers of the objective standard of morality are people who remain separate and independent ,i.e., the ulama who are not involved directly with the sultan and, therefore, are shielded from the corrupting influence of power and money. That is a real check on power. That is a real check on corruption. And that is something that we do not see within secular democracies.

Er zit een fundamentele fout in seculiere democratieën, want wie zegt dat de publieke opinie gelijk zal hebben? In de meeste gevallen is de heerschappij van de massa zeer onjuist. De heerschappij van de massa is zeer onrechtvaardig, en zelfs als u beperkingen oplegt aan wat de massa mag doen, bijvoorbeeld via een Bill of Rights binnen uw grondwet, blijft dat een zeer wankel en onbetrouwbaar moreel systeem om bestuur op te baseren. En dat is waarom we in de westerse geschiedenis zo veel veranderingen zien in wat als goed en kwaad wordt beschouwd. De opinie over moraliteit verschuift voortdurend omdat de populaire opvattingen voortdurend verschuiven. Wat vandaag rechtvaardig en redelijk lijkt, zou morgen als een gruweldaad beschouwd kunnen worden, en vice versa.

There is a fundamental flaw in secular democracies because who says that popular opinion is going to be right? In most cases, mob rule is very wrong. Mob rule is very unjust and even if you put limits on what the mob can do with, for example, a Bill of Rights within your constitution, that is still a very tenuous and unreliable system of morality to base governance on. And that is why we see so many changes in what is considered right and wrong within Western history. Opinion about morality is constantly shifting because popular views are constantly shifting. What might appear to be just and reasonable today might turn out to be considered an atrocity tomorrow, and vice versa.

Als moslims moeten we dit erkennen voor wat het is. We moeten erkennen dat we een beter systeem hebben binnen onze traditie. Ja, we hebben oorlogen in onze geschiedenis, we hebben corrupte leiders, en zelfs gruwelijkheden. Maar we hebben ook een consistente moraal, namelijk de sharia, die dat anker biedt dat ons als moslimgemeenschap (Ummah) op het rechte pad houdt terwijl we begrijpen wat rechtvaardigheid is. En dat is ware leiding van Allah—een grote zegen die we moeten erkennen, zonder een minderwaardigheidscomplex te hebben door te denken dat andere mensen, andere naties en hun filosofen uit een bepaald deel van de wereld rechtvaardigheid, moraal en bestuur beter hebben begrepen dan Allah, de Koran en de Profeet ﷺ.

As Muslims, we need to recognize this for what it is. We need to recognize that we have a better system within our tradition. Yes, we have wars in our history, we have corrupt leaders, and even atrocities. But we also have consistent morality, i.e., the Sharia, that provides that anchor that keeps us as an Ummah on the Straight Path while understanding what is justice. And that is true guidance from Allah—a big blessing that we have to recognize while not having an inferiority complex in thinking that other people, other nations and their philosophers from a particular part of the world have understood justice and morality and government better than Allah, the Quran, and the Prophet صلى الله عليه وسلم.