De meeste mediagegevens worden bepaald op basis van wat het hoogste consumptieniveau zal hebben. Contentproducenten bepalen wat mensen het meest waarschijnlijk zullen consumeren en genereren hun content op die basis. Dit is een omkering van kennis, kunst en creativiteit, en daarom wordt het "content" genoemd en niet "spraak", "schrijven", "discours", "esthetiek", "artistieke expressie", enzovoort. In plaats van gedreven te worden door een streven naar waarheid, schoonheid en betekenis, is content letterlijk niets anders dan de holle jacht naar de dollar. Westerse filosofen (bijv. marxisten) merkten deze commodificatie van de kunsten al eerder in de 20e eeuw op, maar zelfs zij konden zich de diepten niet voorstellen waarin de huidige media zijn weggezakt. Wat zo subversief is aan mediacontent tegenwoordig, is dat het zichzelf vaak presenteert als diepzinnig, als betekenisvol, als sentimenteel en oprecht. De realiteit is echter dat veel van die content zorgvuldig is ontworpen om die emoties kunstmatig bij de consument op te wekken, omdat die reactie correleert met meer consumptie, meer geld en meer winst. Een koude, zielloze machine die zichzelf hult in een sluier van liefde, waarheid, zelfs rechtvaardigheid. Dit is natuurlijk hypocrisie. En het gevaar voor ons die leven in een ethos van hypocrisie, is dat we onbewust die modaliteit overnemen in onze eigen expressie, waarbij we vorm boven inhoud prioriteren en streven naar het uitlokken van een reactie in plaats van te streven naar haqq, waarbij we goedkeuring zoeken van de schepping in plaats van de Schepper, waardoor onze harten op hun beurt verharden omdat we gewend raken aan de neppe zaken in plaats van de Realiteit, wegkwijnend in een ersatz dunya van pseudo-significantie.

Most media content is determined on the basis of what will have the highest consumption. Content producers determine what people are most likely to consume and then generate their content on that basis. This is an inversion of knowledge, art, and creativity, which is why it’s called “content” and not “speech,” “writing,” “discourse,” “aesthetics,” “artistic expression,” and so on. Rather than be driven by a pursuit for truth, beauty, and meaning, content is literally nothing but the hollow pursuit of the dollar. Western philosophers (e.g., Marxists) noted this commodification of the arts earlier in the 20th century, but even they could not imagine the depths to which present media have sunk. What is so subversive about media content today is that it often presents itself as profound, as meaningful, as sentimental, and heart-felt. The reality, though, is that much of that content is carefully engineered to artificially induce those emotions in the consumer because that reaction correlates with more consumption, more money, more profit. A cold, soulless machine that wraps itself in a chemise of love, truth, even justice. This, of course, is hypocrisy. And the danger for us living in an ethos of hypocrisy is that we will unknowingly take on that modality in our own expression, prioritizing form over substance, aiming to elicit a response instead of aiming for haqq, pursuing approval from creation instead of the Creator, our hearts, in turn, hardening as we become accustomed to the fake stuff instead of Reality, wallowing in an ersatz dunya of pseudo-significance.