In werkelijkheid hebben we de Islam specifiek nodig om goede mensen te zijn.

In actuality, we specifically need Islam to be good people.

Ja, er zijn zonder twijfel goede mensen van andere geloven. Maar ik gebruik de term “goed” in een technische zin om een persoon te karakteriseren die aan alle fundamentele morele verplichtingen voldoet, of er in ieder geval een slecht gevoel over heeft als hij deze niet nakomt.

Yes, there are good people of other faiths, no doubt. But I am using the term “good” in a technical sense to characterize a person who fulfills all basic moral obligations or at least feels bad about not fulfilling them.

De suggestie dat alleen moslims in staat zijn om aan alle fundamentele morele verplichtingen te voldoen, en dat volgelingen van andere religies deze verplichtingen missen, schendt de principes van het universalisme die tegenwoordig zo wijdverspreid zijn onder mensen. Het is in de gedachten van mensen bijna een vanzelfsprekendheid dat zelfs zij zonder religie moreel oprecht kunnen zijn. Maar is dit waar?

To suggest that only Muslims are even in a position to fulfill all basic moral obligations and that adherents of other religions are missing out on these obligations violates principles of universalism that have become so widespread among people today. It is almost a truism in the minds of people that even those without religion can be morally upright. But is this true?

Degenen die deze bewering maken, richten hun argument op een kleine reeks morele waarheden.

Those who make this claim focus their argument on a small set of moral truths.

In werkelijkheid laat dit zien hoe beperkt het begrip van deze mensen over moraliteit is. Hun moraliteit bestaat slechts uit twee punten: niet doden en niet verkrachten.

In actuality, this shows how limited these people’s understanding of morality is. Their morality only consists of two line items: don’t kill and don’t rape.

Meestal wordt er ook de clichématige uitspraak gedaan: “Ik doe niemand kwaad. Daar is mijn moraal op gebaseerd en dat vereist geen geloof in God, laat staan in de Islam.” Dit is natuurlijk een ontwijkend antwoord, omdat “schade” heel vaag gedefinieerd kan worden en contextafhankelijk is. Wat men als schadelijk beschouwt, kan variëren van tijd tot tijd, van cultuur tot cultuur, en zelfs van persoon tot persoon binnen eenzelfde tijd en cultuur.

There is usually also the platitude, “I don’t harm anyone. That’s what my morality is based on and it doesn’t require belief in God, much less Islam.” This, of course, is a cop out because “harm” can be very vaguely defined and context-dependent. What one considers harmful can vary from time to time, culture to culture, and even from person to person within a single time and culture.

Dus, zelfs als we het er allemaal over eens zijn dat moraliteit simpelweg gaat over het voorkomen van schade, zullen verschillende mensen zeer uiteenlopende opvattingen hebben over wat schade precies inhoudt. Bovendien is het niet eenvoudig om in de eerste plaats te "berekenen" wat schade veroorzaakt, of wat in een gegeven situatie de meeste of de minste schade veroorzaakt. En wanneer we kijken naar de manier waarop mensen in het echte leven handelen volgens hun moraliteit, lijkt het er niet op dat zij handelen op basis van een complexe berekening waarbij schade wordt afgewogen. Meestal lijkt het erop dat mensen handelen op basis van bredere maatschappelijke en culturele normen van acceptabel gedrag, en vervolgens alles wat sociaal onacceptabel is, interpreteren als "schadelijk". Dit zijn bezwaren die worden geuit tegen wat in de westerse ethiek bekendstaat als het Schadebeginsel (Harm Principle).

So, even if we all agree that morality is simply about preventing harm, different people will have widely divergent views on harm. Furthermore, it is not easy to “calculate” what causes harm in the first place or what causes the most or least harm in any given situation. And when we look at the way people behave in real life according to their morality, it does not seem like they are acting on the basis of a complex calculation of weighing harms. Mostly it seems people act on the basis of larger societal and cultural norms of acceptable behavior and then interpret whatever is socially unacceptable as “harmful.” These are objections raised against what’s known as the Harm Principle in Western ethics.