De lezer zou kunnen vragen: "Welke tak, variant of definitie van feminisme is hier nu werkelijk het probleem?" De waarheid is dat het feminisme zelf in de kern, in zijn algemeenheid, het probleem is. Om een analogie te trekken: de meesten van ons zullen erkennen dat racisme een probleem is en dat racisme tegen mensen met een bepaalde huidskleur of etniciteit giftig is voor het geloof. In de werkelijkheid is het racisme binnen de ideologie van de KKK echter niet precies hetzelfde als het racisme binnen de ideologie van neo-nazi's of de "Alt-Right", enzovoort. Er zijn nuances. Maar maakt het werkelijk uit wanneer de kern van racisme gedeeld wordt door al deze uiteenlopende groepen?
The reader might ask, “What branch or flavor or definition of feminism is really the problem here?” The truth is, it is feminism itself at its core, in its generality that is the problem. To draw an analogy, most of us will recognize that racism is a problem and that racism against people of a certain skin color or ethnicity is toxic to faith. In reality, however, the racism within the ideology of the KKK is not exactly the same as the racism within the ideology of Neo-Nazis or the “Alt-Right,” etc. There are nuances. But does it really matter when the core of racism is shared among all the disparate groups?
Om duidelijk te zijn, is mijn punt niet dat het probleem met feminisme is dat het een racistische ideologie is. Het probleem met feminisme, een van de vele, is simpelweg dat het consequent en systematisch aannemen van een feministisch wereldbeeld moslims leidt tot crises in het geloof en het volledig verlaten van de Islam. En dit is geen toeval of een statistische anomalie. Wanneer we het proces begrijpen waarbij moslims van Fase 1 naar Fase 5 gaan, is het duidelijk hoe dit gebeurt. En als we nog steeds niet overtuigd zijn, kunnen we kijken naar de wortels van het feminisme zelf, zoals uitgedrukt door enkele van de meest opmerkelijke figuren uit de geschiedenis.
To be clear, my point is not that the problem with feminism is that it is a racist ideology. The problem, one of many, with feminism is simply that adopting a feminist outlook consistently and systematically leads Muslims into crises of faith and the leaving of Islam entirely. And this is not a coincidence or a statistical anomaly. When we understand the process of Muslims progressing from Stage 1 to Stage 5, it is clear how this happens. And if we are still not convinced, we can look to the roots of feminism itself, as expressed by some of its most notable figures throughout history.
Vanaf het allereerste begin is het feminisme anti-religieus geweest. Sterker nog, de meest prominente figuren van elke golf van het feminisme zijn op wrede wijze anti-religieus geweest.
From its very inception, feminism has been anti-religion. In fact, the most prominent figures of each wave of feminism have been viciously anti-religious.
Vanaf het begin in de 19e eeuw als een sociale beweging voor het vrouwenkiesrecht, richtte het feminisme in zijn "eerste golf" zich op traditionele religie als de bron van de onderdrukking van vrouwen. De vroegste feministische denkers geloofden dat religieuze instellingen niet alleen bijdroegen aan het verzwakken van de rechten van vrouwen, maar inderdaad de oorspronkelijke bron waren waaruit anti-vrouwelijke overtuigingen en praktijken voortkwamen. Susan B. Anthony, een van de centrale figuren in de beweging voor het vrouwenkiesrecht, merkte op: "De ergste vijand die [vrouwen] hebben, bevindt zich in de kansel."17
From its beginning in the 19th century as a social movement for women’s suffrage, feminism in its “first wave” targeted traditional religion as the source of women’s subjugation. The earliest feminist thinkers believed that religious institutions not only contributed to attenuating women’s rights but, indeed, were the original fount from which anti-women beliefs and practices emerged. Susan B. Anthony, one of the central figures in the women’s suffrage movement, noted, “The worst enemy [women] have is in the pulpit.”17
Anthony uitte vaak felle kritiek op traditionele religie en werd door degenen die haar persoonlijk kenden als agnost beschouwd. Onder haar uitspraken over religie behoort: “Wat een verschrikkelijk wezen hun God moet zijn, die hongerige monden blijft sturen terwijl Hij het brood onthoudt om hen te voeden!”18 Over het idee van georganiseerde religie in het bijzonder verklaarde Anthony: “Ik kan mij geen God van het universum voorstellen die gelukkig wordt van het feit dat ik op mijn knieën ga en Hem ‘groot’ noem.”19
Anthony often railed against traditional religion and was considered agnostic by those who knew her personally. Among her statements on religion, included is: “What a dreadful creature their God must be to keep sending hungry mouths while he withholds the bread to fill them!”18 On the idea of organized religion in particular, Anthony stated: “I can not imagine a God of the universe made happy by my getting down on my knees and calling him ‘great.’”19
Nog een andere feminist uit de vroege eerste golf uit de 19e eeuw, Helen H. Gardener, schreef uitgebreid over de “misdaden” en “misbruiken” van de Bijbel en het christendom in hun behandeling van vrouwen:
Another early first wave feminist from the 19th century, Helen H. Gardener, wrote at length about the “crimes” and “abuses” of the Bible and Christianity in their treatment of women:
Deze religie en de Bijbel eisen alles van de vrouw, en geven haar niets. Ze vragen haar steun en haar liefde, en vergelden haar met minachting en onderdrukking [...] Elke onrechtvaardigheid die ooit op vrouwen is afgewenteld in een christelijk land is 'geautoriseerd door de Bijbel' en vastgelegd en voortgezet door de kansel.20
This religion and the Bible require of woman everything, and give her nothing. They ask her support and her love, and repay her with contempt and oppression […] Every injustice that has ever been fastened upon women in a Christian country has been ‘authorised by the Bible’ and riveted and perpetuated by the pulpit.20
De minachting van Gardener voor religie beperkte zich echter niet tot het christendom. In haar boek Men, Women, and Gods merkt zij op:
Gardener’s contempt for religion did not stop at Christianity, however. She comments in her book Men, Women, and Gods:
Hoewel een religie een bovennatuurlijke oorsprong claimt — en ik geloof dat ze dat allemaal claimen — moet deze getoetst worden door het menselijk verstand, en als onze hoogste morele gevoelens in opstand komen tegen een van haar geboden, dan moeten die geboden wijken. Want het enige goede aan een religie is haar moraliteit, en moraliteit heeft niets te maken met geloof. De één heeft te maken met juiste daden in deze wereld; de ander met onbekende grootheden in de volgende. De één is een noodzaak van de tijd, de ander een droom van de Eeuwigheid. Moraal hangt af van universele evolutie; geloof van speciale 'openbaring'; en geen vrouw kan het zich veroorloven om een "openbaring" te aanvaarden die tot nu toe aan deze wereld is aangeboden.
Even though a religion claims a superhuman origin — and I believe they all claim that — it must be tested by human reason, and if our highest moral sentiments revolt at any of its dictates, its dictates must go. For the only good thing about any religion is its morality, and morality has nothing to do with faith. The one has to do with right actions in this world; the other with unknown quantities in the next. The one is a necessity of time the other a dream of Eternity. Morality depends upon universal evolution; Faith upon special ‘revelation;’ and no woman can afford to accept any “revelation” that has yet been offered to this world.
Dat Mozes of Confucius, Mohammed ﷺ of Paulus, Abraham of Brigham Young beweert dat zijn specifieke dogma rechtstreeks van God kwam, en dat het een persoonlijke communicatie was aan een of al deze bevoorrechte individuen, is een feit dat geen macht over ons kan hebben, tenzij hun leer in harmonie is met onze hoogste gedachte, ons edelste doel en ons puurste concept van het leven. Welke van hen kan de test doorstaan? Geen enkele ‘openbaring’ die de mens vandaag de dag kent, kan de negentiende eeuw in de ogen kijken en zeggen: ‘Ik ben parallel aan uw rijkste ontwikkeling; ik leid nog steeds uw hoogste gedachte; geen van mijn leerstellingen schokt uw rechtvaardigheidsgevoel.’ Geen enkele.21
That Moses or Confucius, Mohammed or Paul, Abraham or Brigham Young asserts that his particular dogma came directly from God, and that it was a personal communication to either or all of these favored individuals, is a fact that can have no power over us unless their teachings are in harmony with our highest thought; our noblest purpose, and our purest conception of life. Which of them can bear the test? Not one ‘revelation’ known to man to-day can look in the face of the nineteenth century and say, ‘I am parallel with your richest development; I still lead your highest thought; none of my teachings shock your sense of justice.’ Not one.21
We kunnen deze vijandigheid tegenover religie terugvinden in de geschriften en toespraken van vele van de meest prominente feministes uit de eerste golf, waaronder Elizabeth Cady Stanton, die de voorkant vormde bij het schrijven van de zeer subversieve The Women’s Bible. Als moslimfeministes vandaag de dag The Women’s Quran zouden schrijven, zouden zij slechts de feministes van meer dan 100 jaar geleden inhalen die deel uitmaakten van de eerste golf, die naar verluidt de minst extreme en de minst bezwaarlijke van de feministische golven was.
We can find this animosity towards religion throughout the writing and speeches of many of the most prominent first-wave feminists, including Elizabeth Cady Stanton, who spearheaded the writing of the highly subversive The Women’s Bible. If Muslim feminists today wrote The Women’s Quran, they would just be catching up to feminists from over 100 years ago who were part of the first wave, which was supposedly the least extreme and the least objectionable of the feminist waves.
Maar de anti-religieuze animositeit eindigt daar niet. Overweeg de zogenaamde “tweede golf”. De filosoof die naar verluidt deze glorieuze golf heeft ingeluid is Simone de Beauvoir, die haar verzet tegen religie als volgt uitdrukte:
But the anti-religious animus does not end there. Consider the so-called “second wave.” The philosopher who is said to have ushered in this glorious wave is Simone de Beauvoir, who expressed her opposition to religion thus:
De mens geniet het grote voordeel van het hebben van een God die de wetten die hij schrijft bekrachtigt; en aangezien de mens een soevereine autoriteit over vrouwen uitoefent, is het bijzonder gelukkig dat deze autoriteit aan hem is verleend door het Hoogste Wezen. Voor de Joden, Mohammedanen en christenen onder anderen, is de man meester door goddelijk recht; de vrees voor God zal daarom elke impuls tot opstand bij de onderdrukte vrouw onderdrukken.22
Man enjoys the great advantage of having a god that endorses the code he writes; and since man exercises a sovereign authority over women it is especially fortunate that this authority has been vested in him by the Supreme Being. For the Jews, Mohammedans and Christians among others, man is master by divine right; the fear of God will therefore repress any impulse towards revolt in the downtrodden female.22
Over religie stelt de prominente feminist van de tweede golf, Gloria Steinem: “Het is een ongelooflijke oplichting, als je erover nadenkt, om nu in iets te geloven in ruil voor het leven na de dood. Zelfs bedrijven proberen het, met al hun beloningssystemen, niet postuum te maken.”23
On religion, prominent second-wave feminist Gloria Steinem contends, “It’s an incredible con job, when you think of it, to believe something now in exchange for life after death. Even corporations, with all their reward systems, don’t try to make it posthumous.”23
In een recent interview werd Steinem gevraagd: “Wat denk je dat het grootste probleem met het feminisme van vandaag is?”, waarop zij opmerkte: “Waar we niet genoeg over praten, is religie. Ik denk dat spiritualiteit het ene is. Maar religie is gewoon politiek in de hemel. Ik denk dat we er echt over moeten praten. Omdat het macht wint uit stilte.”24
In a recent interview, Steinem was asked, “What do you think the biggest problem with feminism today is?” to which she remarked, “What we don’t talk about enough is religion. I think that spirituality is one thing. But religion is just politics in the sky. I think we really have to talk about it. Because it gains power from silence.”24
Binnen de derde golf intensiveert de vijandigheid tegenover georganiseerde religie alleen maar, maar deze vijandigheid neemt vele vormen aan, waaronder de vorm van toewijding aan "alternatieve religie" en "niet-denominatiele spiritualiteit". Susan Shaw, professor in Vrouwen-, Gender- en Seksualiteitsstudies, betoogt dat, in het licht van traditionele religieuze instellingen zoals de Kerk, de Moskee en de Synagoge, "Patriarchaat de heersende religie van de planeet is", en:
Within the third wave, the animosity towards organized religion only intensifies, but this animosity takes many forms including the form of devotion to “alternative religion” and “non-denominational spirituality.” Professor of Women, Gender, and Sexuality Susan Shaw argues that, in light of traditional religious institutions like the Church, the Mosque, and the Synagogue, “Patriarchy is the prevailing religion of the planet,” and:
De wereld heeft een probleem met gender van religieuze proporties. We hebben een hervorming nodig, misschien zelfs een revolutie, om de altaren van mannelijke macht af te breken en een wereldwijd heiligdom van inclusie, gelijkwaardigheid, rechtvaardigheid, vrede en liefde te herbouwen.25
The world has a problem of gender of religious proportions. We need a reformation, perhaps a revolution, to tear down the altars to male power and rebuild a global sanctuary of inclusion, equity, justice, peace, and love.25
De radicaal lesbisch-feministische filosoof Mary Daly geloofde dat religie inherent onderdrukkend was tegenover vrouwen en kenmerkte dit door te zeggen: “Het vragen van een vrouw naar gelijkheid in de kerk zou vergelijkbaar zijn met een zwart persoon die gelijkheid eist binnen de Ku Klux Klan.”26
Radical lesbian feminist philosopher Mary Daly believed that religion was inherently oppressive towards women and characterized this by saying, “Woman’s asking for equality in the church would be comparable to a black person’s demanding equality in the Ku Klux Klan.”26
Daly merkte ook op in haar provocerende essay “Sin Big”:
Daly also noted in her provocative essay “Sin Big”:
Het woord ‘zonde’ is afgeleid van de Indo-Europese wortel ‘es-,’ wat ‘zijn’ betekent. Toen ik deze etymologie ontdekte, begreep ik intuïtief dat voor een [persoon] gevangen in het patriarchaat, wat de religie van de gehele planeet is, ‘zijn’ in de volste zin ‘zondigen’ is.27
The word ‘sin’ is derived from the Indo-European root ‘es-,’ meaning ‘to be.’ When I discovered this etymology, I intuitively understood that for a [person] trapped in patriarchy, which is the religion of the entire planet, ‘to be’ in the fullest sense is ‘to sin’.27
In het essay moedigt Daly vrouwen aan om de "moed om te zondigen" te hebben, waarbij zondigen in religieuze zin wordt beschouwd als de hoogste vorm van protest tegen het patriarchaat. Het ondermijnen van het patriarchaat gaat hand in hand met het ondermijnen van religieuze normen. In feite bestaat er geen onderscheid tussen de twee, aangezien religie het patriarchaat is en het patriarchaat de religie is. Het vernietigen van de één is het vernietigen van de ander.
In the essay, Daly encourages women to have the “courage to sin,” where sinning in the religious sense is conceived as the highest form of protest against patriarchy. Subverting patriarchy goes hand in hand with subverting religious norms. In fact, no distinction exists between the two since religion is patriarchy and patriarchy is religion. To destroy one is to destroy the other.
De feministische canon is verzadigd met vergelijkbare subversieve opvattingen, genoeg om meerdere volumes te vullen. En natuurlijk zien we dat religieuze subversie en godslastering worden weerspiegeld door moslimfeministen zelf (vooral degenen in Fase 5). Men leert van de leraren, zelfs tegen de eigen wil in.
The feminist canon is saturated with similarly subversive views, enough to fill multiple volumes. And of course we see that religious subversion and blasphemy mirrored by Muslim feminists themselves (especially those in Stage 5). One learns from one’s teachers, even despite one’s self.
Gezien de alomtegenwoordigheid van het bijtend anti-religieuze sentiment in alle stromingen van het feministische denken door de geschiedenis heen, hoe zouden we ons ooit kunnen voorstellen dat het aannemen van een dergelijke ideologie in welke vorm of wijze dan ook, iets anders zou doen dan het geloof van een moslim doen vervallen?
Given the sheer ubiquity of caustically anti-religious sentiment across all strands of feminist thought throughout history, how could we ever imagine that adopting such an ideology in any way, shape, or form would do anything other than decay a Muslim’s faith?