Wanneer het gaat om bepaalde vakgebieden, bestaat er geen concept als pluralisme. In de wetenschap bijvoorbeeld, wordt ervan uitgegaan dat er slechts één juist antwoord is. Natuurlijk kunnen er meerdere concurrerende theorieën zijn, maar uiteindelijk wordt ervan uitgegaan dat één theorie de juiste is, en het is de taak van wetenschappers om te onderzoeken, te debatteren, te analyseren, zorgvuldig te overwegen en te werken om tot dat antwoord te komen.

When it comes to certain fields, there is no such concept as pluralism. In science, for example, it is assumed that there is only one right answer. Sure, there can be multiple competing theories, but ultimately one theory is assumed to be the correct one and it is the job of scientists to investigate, to debate, to analyze, to carefully consider, and to work to come to that answer.

In tegenstelling hiermee worden we tegenwoordig niet geleerd om een bepaalde religie als juist of onjuist te beschouwen. In plaats daarvan gaat religie over persoonlijke identiteit, persoonlijke gevoelens, en wat jij subjectief als waarheid ervaart. Religie gaat niet over feiten en kennis; daarom luidt de redenering: hoe kan een bepaalde religie dan als "correct" of "waar" worden beschouwd? Als je vanuit dit "subjectivistische" standpunt over religie komt, ben je wellicht geneigd om te denken dat, in zekere zin, "alle religies waar zijn" op de een of andere manier.

In contrast, today we are not taught to think of any given religion as being right or wrong. Rather religion is about personal identity, personal feelings, what you subjectively feel to be the case. Religion is not about facts and knowledge, therefore, the reasoning goes, how can any given religion be considered “correct” or “true”? If you are coming from this “subjectivist” view of religion, then you might be prone to think that, in a sense, “all religions are true” in one way or another.

Maar historisch gezien hadden mensen deze visie op religie niet. Religie werd op een vergelijkbare manier beschouwd als de manier waarop mensen tegenwoordig over wetenschap denken, in de zin dat het begrijpen van de werkelijkheid het begrijpen van God betekent, en het begrijpen van God het begrijpen betekent van wat God heeft gezegd. Het was dan ook geen toeval dat doorgaans de meest deskundige en hoogopgeleide mensen in de samenleving in het verleden ook degenen waren die het meest religieus geleerd waren. Het is ook geen toeval dat interreligieuze debatten in het verleden plaatsvonden op theologisch niveau, bijvoorbeeld christenen en moslims die debatteerden over de aard van God, Zijn eigenschappen, enzovoort, terwijl vandaag de dag de meeste van de weinige interreligieuze debatten die plaatsvinden zich richten op morele kwesties zoals mensenrechten, vrouwenrechten, tolerantie, enzovoort.

But historically, people did not have this view of religion. Religion was thought of in a similar way to how people today think of science in the sense that understanding reality means understanding God and understanding God means understanding what God has said. It was no coincidence, then, that typically the most knowledgeable and educated people in society in the past were also the most religiously learned. It is also not a coincidence that inter-religious debates in the past happened on the theological level, e.g., Christians and Muslims debating about the nature of God, His attributes, etc., whereas today, most of the handful of inter-religious debates that happen focus on moral concerns like human rights, women’s rights, tolerance, etc.

Het is belangrijk op te merken dat het hebben van een "objectivistische" visie op religie op zichzelf de tolerantie niet strijdig maakt. Onze huidige seculiere samenleving heeft bijvoorbeeld een objectivistische visie als het gaat om wetenschap, maar er is nog steeds tolerantie voor mensen die wetenschappelijk ongeletterd zijn of die zelfs volkomen ongelijk kunnen hebben over waar zij wetenschappelijk gezien in geloven. De huidige samenleving trekt echter de grens wanneer de onjuiste wetenschappelijke overtuigingen van mensen anderen schade toebrengen, waarbij schade zelf wordt gedefinieerd volgens wat als het juiste wetenschappelijke paradigma wordt beschouwd.

It is important to note that having an “objectivist” view of religion does not in itself contravene tolerance. For example, our present secular society has an objectivist view when it comes to science, but there is still tolerance for people who are scientifically illiterate or who may even be downright wrong about what they scientifically believe. However, present society draws the line when it comes to people’s incorrect scientific beliefs harming others, where harm itself is defined according to what is considered to be the correct scientific paradigm.

Een eenvoudig voorbeeld is het hele debat over vaccinatie. Mensen kunnen geloven wat ze willen over de impact van vaccins op kinderen, maar op een bepaald punt kreeg de overheid het mandaat om in te grijpen en te zeggen dat kinderen gevaccineerd moeten worden, enzovoort. Dit kwam omdat er de overtuiging bestond dat als mensen de ruimte zouden krijgen om hun onjuiste overtuigingen voorbij een bepaald punt voort te zetten, dit bredere negatieve gevolgen zou hebben.

A simple example is the whole vaccination debate. People can believe whatever they want about the impact of vaccines on children, but at some point, the government was given the mandate to intervene and say that children must be vaccinated, etc. This is because there was a belief that if people were allowed to pursue their incorrect beliefs past a certain point, that would have wider negative ramifications.

Misschien zouden we de islamitische tolerantie in hetzelfde licht moeten bekijken. In het verleden bestond dit soort tolerantie ook in islamitische samenlevingen. De tolerantie van moslims en de islamitische wet voor christenen, joden en hun respectievelijke religieuze praktijken is goed bekend en gedocumenteerd. Met andere woorden, er was ruimte voor mensen om het mis te hebben vanuit het perspectief van het dominante paradigma, maar er waren grenzen aan die tolerantie. Dit is iets wat we ook in de huidige seculiere samenleving zien, hoewel zaken niet op die manier worden opgevat.

Perhaps we should understand Islamic tolerance in the same light. In past Islamic societies, this kind of tolerance also existed. Muslim and Islamic law’s tolerance for Christians, Jews, and their respective religious practices are well known and documented. In other words, there was room for people to be wrong from the perspective of the dominant paradigm but there were limits to that tolerance. This is something we see in present secular society as well, though things are not conceived as such.